SSD Nodes Learn Hosting plans →
راهنماها Matt Connorتوسط Matt Connor · به‌روزرسانی شده 2026-10-23

تفاوت Prefill و Decode در مدل‌های زبانی بزرگ

مرحله Prefill محدود به توان پردازشی و مسئول Time to first token است، در حالی که Decode محدود به پهنای باند حافظه و تعیین‌کننده Tokens per second است. این دو را جداگانه تحلیل کنید.

تفاوت Prefill و Decode در یک پاراگراف

تفاوت میان Prefill و Decode اصلی‌ترین عاملی است که اکثر پرسش‌های مربوط به تأخیر (latency) در مدل‌های زبانی بزرگ (LLM) خود-میزبانی‌شده را پاسخ می‌دهد. مرحله Prefill کل prompt را در یک گذر (pass) می‌خواند و محدود به توان پردازشی (compute) است. مرحله Decode پاسخ را توکن به توکن می‌نویسد و محدود به پهنای باند حافظه (memory bandwidth) است. شاخص Time to first token مربوط به مرحله Prefill و شاخص Tokens per second مربوط به مرحله Decode است.

هر دو مرحله روی یک GPU یکسان، با وزن‌های مشابه و در یک پردازش واحد اجرا می‌شوند؛ بنابراین طبیعی است که آن‌ها را به عنوان یک بار کاری واحد در نظر بگیریم. با این حال، آن‌ها مانند دو برنامه متفاوت رفتار می‌کنند که از یک دستگاه مشترک استفاده می‌کنند. اگر این دو را از هم تفکیک کنید، فهرست طولانی نتایج گیج‌کننده، دیگر مبهم نخواهد بود.

چرا عملیات prefill محدود به توان پردازشی (compute bound) است؟

مرحله prefill کل prompt را یک‌بار از تمام لایه‌ها عبور می‌دهد. یک prompt با 2,000 توکن، به ازای هر ضرب ماتریسی، 2,000 ردیف کار ایجاد می‌کند؛ بنابراین GPU به ازای هر بایت از وزن‌هایی که بارگذاری می‌کند، حجم زیادی محاسبات ریاضی انجام می‌دهد. این نسبت، یعنی میزان محاسبات ریاضی به ازای هر بایت جابه‌جا شده، شدت محاسباتی (arithmetic intensity) نامیده می‌شود و prefill شدت محاسباتی بالایی دارد. در این حالت، دستگاه نزدیک به حد توان پردازشی خود کار می‌کند و گذرگاه حافظه (memory bus) دارای ظرفیت آزاد است.

مرحله prefill دو خروجی تولید می‌کند: کش KV (تنسورهای کلید و مقدار) برای هر توکنِ prompt، و اولین توکن خروجی. تا زمانی که این مرحله به پایان نرسد، هیچ داده‌ای به کاربر نمی‌رسد؛ به همین دلیل است که در یک سرور بدون بار، prefill بخش اصلی زمان رسیدن به اولین توکن (TTFT) را تشکیل می‌دهد. TTFT طبق تعریف راهنمای بنچمارک NVIDIA، شامل زمان انتظار در صف درخواست‌ها و تأخیر شبکه نیز می‌شود؛ بنابراین در یک سرور شلوغ، زمان انتظار در صف می‌تواند به اندازه طول prompt اهمیت داشته باشد.

هزینه prefill با افزایش طول prompt رشد می‌کند. بخش خطی آن مربوط به محاسبات ماتریسی در هر لایه است. بخش درجه‌دوم آن مربوط به مکانیزم توجه (attention) است که در آن هر توکن به تمام توکن‌های قبلی توجه می‌کند و این موضوع در contextهای طولانی اهمیت پیدا می‌کند. بنابراین، دو برابر کردن طول prompt، حداقل زمان بخش prefill در TTFT را دو برابر می‌کند.

شما می‌توانید این موضوع را در یک دقیقه مشاهده کنید. یک prompt با 200 توکن به سرور خود بفرستید و سپس یک prompt با 2,000 توکن ارسال کنید، در حالی که از سرور می‌خواهید در هر دو حالت تعداد یکسانی توکن خروجی تولید کند. خواهید دید که TTFT به‌شدت افزایش می‌یابد، در حالی که سرعت استریم کردن توکن‌ها پس از اولین توکن، تغییر چندانی نمی‌کند.

چرا عملیات Decode محدود به پهنای باند حافظه است؟

عملیات Decode در هر گام یک توکن تولید می‌کند. برای تولید آن یک توکن، GPU باید تمام وزن‌های مدل را از حافظه بخواند، از هر وزن برای چند عملیات استفاده کند و سپس آن را کنار بگذارد. شدت محاسباتی (Arithmetic intensity) نزدیک به 1 است، بنابراین واحدهای محاسباتی بیشتر زمان خود را در حالت انتظار سپری می‌کنند.

سرعت Decode پایین است زیرا هر توکن نیازمند خواندن کل مدل از حافظه است؛ بنابراین گذرگاه حافظه سرعت را تعیین می‌کند و واحدهای محاسباتی بیکار می‌مانند.

این موضوع باعث می‌شود سقف سرعت Decode برای یک جریان واحد، محاسباتی باشد که می‌توانید روی کاغذ انجام دهید. پهنای باند حافظه را بر تعداد بایت‌های اشغال‌شده توسط وزن‌ها تقسیم کنید.

نمودارPublished memory bandwidth and the decode ceiling it implies for a 16 GB model
داده‌های پشت این نمودار
[
  {
    "device": "CPU, dual channel DDR5-5600",
    "mem_bandwidth_gb_s": 90,
    "decode_ceiling_tok_s": 6
  },
  {
    "device": "NVIDIA A10G",
    "mem_bandwidth_gb_s": 600,
    "decode_ceiling_tok_s": 38
  },
  {
    "device": "NVIDIA L40S",
    "mem_bandwidth_gb_s": 864,
    "decode_ceiling_tok_s": 54
  },
  {
    "device": "NVIDIA RTX 4090",
    "mem_bandwidth_gb_s": 1008,
    "decode_ceiling_tok_s": 63
  },
  {
    "device": "NVIDIA A100 80GB SXM",
    "mem_bandwidth_gb_s": 2039,
    "decode_ceiling_tok_s": 127
  },
  {
    "device": "NVIDIA H100 SXM",
    "mem_bandwidth_gb_s": 3350,
    "decode_ceiling_tok_s": 209
  }
]

ستون پهنای باند شامل عدد مشخصات فنی منتشرشده توسط هر سازنده است. ستون سقف، همان عدد تقسیم بر 16 GB است؛ یعنی اندازه یک مدل 8 میلیارد پارامتری که با دقت 16 بیت ذخیره شده است. این یک محاسبه ریاضی است، نه نتیجه بنچمارک. نرخ اندازه‌گیری‌شده شما پایین‌تر از این مقدار خواهد بود و دانستن میزان این اختلاف مفید است، زیرا به شما می‌گوید که آیا باید استک سرویس‌دهی خود را اصلاح کنید یا سخت‌افزارتان را.

ردیف‌های 6 را به ترتیب بخوانید تا الگو مشخص شود. یک CPU روی DDR5 دو کاناله حدود 90 GB/s جابه‌جا می‌کند که سقف Decode را برای آن مدل نزدیک به 6 توکن در ثانیه محدود می‌کند. یک L40S به عددی نزدیک به 54 می‌رسد. یک H100 SXM با پهنای باند منتشرشده 3350 GB/s، در نزدیکی 209 قرار می‌گیرد.

به همین دلیل است که کوانتایزیشن (Quantization) قوی‌ترین اهرم برای افزایش سرعت Decode محسوب می‌شود. اگر همان وزن‌ها را به جای 16 بیت با 8 بیت ذخیره کنید، بایت‌های وزن خوانده‌شده به ازای هر توکن نصف می‌شود و در نتیجه سقف سرعت تقریباً دو برابر می‌گردد. البته سقف، نتیجه نهایی نیست. KV cache همچنان با اندازه خودش خوانده می‌شود و برخی فرمت‌های 8 بیتی، پردازش به ازای هر توکن را افزایش می‌دهند؛ مانند کوانتایزیشن فعال‌سازی پویا به ازای هر توکن که vLLM برای یکی از طرح‌های FP8 خود مستند کرده است. بنابراین، افزایش اندازه‌گیری‌شده معمولاً کمتر از 2 برابر است. این اهرم به همان دلیلی کار می‌کند که سقف جابه‌جا می‌شود: شما حافظه کمتری را جابه‌جا کرده‌اید.

چگونه می‌توانم هر مرحله را روی سرور شخصی خود اندازه‌گیری کنم؟

Ollama تفکیک مراحل را در بدنه پاسخ بازمی‌گرداند. یک completion غیر جریانی (non-streaming) درخواست کنید و شمارنده‌ها را بخوانید.

curl -s http://localhost:11434/api/generate -d '{
  "model": "llama3.2",
  "prompt": "Explain memory bandwidth in two sentences.",
  "stream": false
}' | jq '{prompt_eval_count, prompt_eval_duration, eval_count, eval_duration}'

از تگ مدلی استفاده کنید که واقعاً آن را pull کرده‌اید؛ ollama list این موضوع را به شما نشان می‌دهد. prompt_eval_count و prompt_eval_duration مربوط به prefill هستند: تعداد توکن‌های prompt و زمانی که صرف آن شده است. eval_count و eval_duration مربوط به decode هستند. مدت‌زمان‌ها به نانوثانیه هستند، بنابراین سرعت decode برابر با eval_count / eval_duration * 1e9 و سرعت prefill برابر با prompt_eval_count / prompt_eval_duration * 1e9 است. مستندات API در Ollama بیان می‌کند که prompt_eval_duration فقط توکن‌های prompt کش‌نشده را پوشش می‌دهد، بنابراین نرخ prefill را از یک prompt که سرور به‌تازگی ندیده است، استخراج کنید. انتظار داشته باشید که نرخ prefill بسیار بالاتر از نرخ decode در همان درخواست باشد. این شکاف همان چیزی است که سایر بخش‌های اینجا توضیح می‌دهند.

برای یک سرور سازگار با OpenAI مانند vLLM، دستور curl می‌تواند زمان رسیدن اولین بایت را برای شما اندازه‌گیری کند.

curl -N -s -o /dev/null \
  -w 'pretransfer %{time_pretransfer}s  first_byte %{time_starttransfer}s\n' \
  http://localhost:8000/v1/completions \
  -H 'Content-Type: application/json' \
  -d '{"model": "meta-llama/Llama-3.1-8B-Instruct", "prompt": "Explain memory bandwidth.", "max_tokens": 128, "stream": true}'

time_starttransfer لحظه‌ای است که اولین بایت بدنه دریافت شده است، بنابراین با "stream": true این مقدار برابر با TTFT به‌علاوه زمان برقراری اتصال است. برای حذف هزینه برقراری اتصال، time_pretransfer را از آن کسر کنید. این کار را دو بار انجام دهید و نتیجه دوم را نگه دارید، زیرا فراخوانی اول ممکن است شامل بارگذاری سرد (cold load) مدل باشد.

vLLM همچنین تفکیک مراحل را به‌عنوان معیارهای Prometheus در /metrics منتشر می‌کند. curl -s http://localhost:8000/metrics | grep -E 'time_to_first_token|inter_token_latency' را اجرا کنید تا هیستوگرام‌های vllm:time_to_first_token_seconds و vllm:inter_token_latency_seconds را دریافت کنید. برای عمق صف از vllm:num_requests_running و vllm:num_requests_waiting، و برای فشار روی کش از vllm:kv_cache_usage_perc استفاده کنید. این پنج نام، کل داشبورد شما را تشکیل می‌دهند.

تحت بار کاری، vllm bench serve --model <name> --num-prompts 200 --request-rate 4 سرور در حال اجرا را مدیریت کرده و زمان رسیدن به اولین توکن و تأخیر به ازای هر توکن خروجی را با صدک‌ها گزارش می‌دهد؛ این مستقیم‌ترین راه برای مشاهده رقابت این دو مرحله در پشته‌ای است که هم‌اکنون اجرا می‌کنید. اگر ابزار جداگانه‌ای را ترجیح می‌دهید، GenAI-Perf و LLMPerf از NVIDIA همین مقادیر را اندازه‌گیری می‌کنند. پیش از هرگونه بهینه‌سازی، یک baseline تمیز تهیه کنید: روش موجود در اندازه‌گیری توکن بر ثانیه در یک LLM محلی به شما مقداری می‌دهد که پس از reboot نیز باقی می‌ماند.

چرا یک system prompt طولانی باعث تأخیر در اولین توکن می‌شود اما سرعت استریم را تغییر نمی‌دهد؟

دلیل این است که system prompt صرفاً بخشی از عملیات prefill است. این بخش یک‌بار و در همان مرحله‌ای پردازش می‌شود که بقیه prompt پردازش می‌شود، و این اتفاق پیش از ظاهر شدن اولین توکن رخ می‌دهد. پس از آن مرحله، prompt تنها به شکل ورودی‌های KV cache وجود دارد و در مرحله decode، این ورودی‌ها به همراه سایر داده‌ها خوانده می‌شوند. بنابراین بدون استفاده از prefix caching، یک system prompt با 3,000 توکن در هر درخواست باعث افزایش TTFT می‌شود، در حالی که سرعت تولید توکن در ثانیه تقریباً بدون تغییر باقی می‌ماند.

تقریباً، نه دقیقاً. آن ورودی‌های اضافی KV در هر گام decode دوباره خوانده می‌شوند، بنابراین یک prompt بسیار طولانی، سرعت decode را اندکی کاهش می‌دهد. بخش بعدی به این موضوع می‌پردازد.

راه حل این است که از محاسبه مجدد یک prefix تکراری جلوگیری کنید. سروری که از prefix caching استفاده می‌کند، KV cache مربوط به یک prefix مشترک را نگه می‌دارد و آن را بازاستفاده می‌کند؛ بنابراین درخواست دومی که همان system prompt را به همراه دارد، آن بخش از prefill را کاملاً نادیده می‌گیرد. vLLM این قابلیت را automatic prefix caching می‌نامد؛ وضعیت vllm serve --help را در نسخه خود بررسی کنید، چرا که تنظیمات پیش‌فرض در نسخه‌های مختلف تغییر کرده است. آن KV cache موجود در GPU با prompt cache که ارائه‌دهنده API برای آن از شما هزینه دریافت می‌کند متفاوت است، و مطالعه تفاوت بین KV cache و prompt cache پیش از تنظیم هر یک از آن‌ها توصیه می‌شود.

چرا با پر شدن کانتکست، سرعت رمزگشایی (decode) کاهش می‌یابد؟

دو دلیل برای این موضوع وجود دارد که هر دو به KV cache مربوط می‌شوند.

دلیل اول پهنای باند است. در هر مرحله از رمزگشایی، مکانیزم توجه (attention) کلیدها و مقادیر تمام توکن‌های قبلی را می‌خواند. وزن‌ها هزینه ثابتی به ازای هر توکن دارند، اما حجم KV cache در حال رشد است. شما می‌توانید اندازه آن را از روی config.json مدل محاسبه کنید: بایت به ازای هر توکن برابر است با 2 ضرب در num_hidden_layers، ضرب در num_key_value_heads، ضرب در ابعاد هد (head dimension)، ضرب در بایت به ازای هر عنصر. زمانی که کانفیگ آن را لیست کرده از head_dim استفاده کنید، و تنها زمانی که لیست نشده از hidden_size تقسیم بر num_attention_heads استفاده کنید، زیرا برخی مدل‌ها این دو را به‌طور مستقل تنظیم می‌کنند. برای نمونه، مدل Mistral NeMo دارای عرض 5,120 و 32 هد است، اما ابعاد هد آن 128 است، نه 160. عدد 2 در ابتدا، یک کلید و یک مقدار را شمارش می‌کند.

برای یک ساختار رایج 8 میلیارد پارامتری، با 32 لایه، 8 هد کلید و مقدار تحت GQA (مکانیزم توجه با کوئری‌های گروه‌بندی‌شده)، ابعاد هد 128 و دقت 16 بیت، این مقدار برابر است با 2 32 8 128 2 = 131,072 بایت، یعنی حدود 128 کیلوبایت به ازای هر توکن. بنابراین یک مکالمه 8,000 توکنی، تقریباً 1 گیگابایت KV cache به ازای هر درخواست اشغال می‌کند.

دلیل دوم ظرفیت است. آن 1 گیگابایت حافظه‌ای است که نمی‌تواند وزن‌ها یا کانتکست کاربر دیگری را در خود نگه دارد. سرور استخر KV خود را یک‌بار در زمان راه‌اندازی اندازه می‌گیرد (در vLLM از طریق --gpu-memory-utilization)، و وقتی استخر پر شود، درخواست‌های جدید منتظر می‌مانند. بالا رفتن vllm:num_requests_waiting در حالی که vllm:kv_cache_usage_perc نزدیک به 1 باقی می‌ماند، دقیقاً نشانه این وضعیت است. برخی پشته‌های نرم‌افزاری به جای قرار دادن درخواست در صف، یک درخواست در حال اجرا را پیش‌دستانه متوقف (preempt) کرده و کش آن را بعداً دوباره محاسبه می‌کنند که کاربر آن را به صورت توقف در میانه جریان پاسخ تجربه می‌کند.

کانتکست طولانی دو بار برای شما هزینه دارد: کار پیش‌پردازش (prefill) بیشتر در ابتدا، و خواندن حافظه بیشتر به ازای هر توکن برای باقی پاسخ.

چرا دسته‌بندی (batching) باعث افزایش توان عملیاتی (throughput) و کاهش تأخیر دم‌توزیع (tail latency) می‌شود؟

از آنجا که عملیات رمزگشایی (decode) محدود به پهنای باند است، پردازش درخواست‌های اضافی از نظر محاسباتی تقریباً رایگان محسوب می‌شود. یک بار خواندن وزن‌ها (weights) می‌تواند برای هر توالی در دسته، یک توکن تولید کند؛ بنابراین توان عملیاتی کل تقریباً به‌صورت خطی با افزایش اندازه دسته رشد می‌کند، تا زمانی که یا حافظه KV pool تمام شود یا اندازه دسته به‌قدری بزرگ شود که دوباره محدود به توان محاسباتی (compute bound) گردد. قابلیت Continuous batching در هر گام، دسته را بازسازی می‌کند؛ بنابراین یک درخواستِ تمام‌شده خارج می‌شود و یک درخواستِ در صف، بدون انتظار برای سایر همسایگان، جایگزین آن می‌گردد.

هزینه این کار در صدک‌ها (percentiles) نمایان می‌شود. اکنون توکن بعدی هر کاربر منتظر کندترین بخش از یک گام مشترک می‌ماند؛ در نتیجه p50 (میانه) قابل‌قبول باقی می‌ماند، اما p99 (کندترین 1 درخواست از هر 100 درخواست) افزایش می‌یابد. p99 همان چیزی است که کاربران متوجه آن می‌شوند، زیرا به شکل مکث در میان یک جمله ظاهر می‌شود.

عملیات پیش‌پر کردن (prefill) این وضعیت را حادتر می‌کند. یک پرامپت بزرگ که در میانه جریان (stream) می‌رسد، دستگاه را برای یک گام طولانی اشغال می‌کند و همه کسانی که در حال دریافت جریان هستند، وقفه‌ای را تجربه می‌کنند. قابلیت Chunked prefill با خرد کردن پرامپت‌های طولانی به قطعات کوچک‌تر و ترکیب هر قطعه با دسته‌های رمزگشایی، بخش بزرگی از این مشکل را حل می‌کند. از اکتبر 2026، موتور vLLM V1 این کار را به‌صورت پیش‌فرض انجام می‌دهد و تعادل آن را از طریق --max-num-batched-tokens در دسترس قرار می‌دهد. مستندات تنظیمات vLLM این بده‌بستان را به‌وضوح بیان می‌کند: مقادیر کوچک‌تر، در حدود 2048، تأخیر بین توکن‌ها (ITL) بهتری ارائه می‌دهند، زیرا تعداد دفعات کمتری پیش‌پر کردن باعث وقفه در رمزگشایی می‌شود؛ و مقادیر بزرگ‌تر، زمان رسیدن به اولین توکن (TTFT) بهتری دارند، زیرا توکن‌های پیش‌پر بیشتری در یک دسته جای می‌گیرند. آن پرچم واحد، در واقع تقابل بین پیش‌پر کردن و رمزگشایی است که به‌صورت عددی قابل‌تنظیم ارائه شده است. اینکه p99 در چه نقطه‌ای دیگر قابل‌قبول نیست، یک مسئله ظرفیتی است و تعداد کاربران همزمانی که یک LLM خودمیزبان می‌تواند سرویس‌دهی کند با استفاده از همین معیارها بررسی می‌شود.

چرا کارت گرافیک قوی‌تر گاهی هیچ تغییری ایجاد نمی‌کند؟

زیرا «قوی‌تر» معمولاً به معنای توان پردازشی (compute) بیشتر است، در حالی که عملیات decode به توان پردازشی وابسته نیست.

دو ردیف از جدول بالا را مقایسه کنید. کارت A100 80GB دارای پهنای باند اعلام‌شده 2039 گیگابایت بر ثانیه در برابر کارت L40S با 864 گیگابایت بر ثانیه است و سقف decode دقیقاً از همین نسبت پیروی می‌کند: 127 توکن در ثانیه در مقابل 54. کارت RTX 4090 از اکثر جهات یک کارت بسیار سریع محسوب می‌شود و پهنای باند 1008 گیگابایت بر ثانیه‌ای آن، سقف عملکردش را روی 63 قرار می‌دهد. فارغ از هر تفاوت دیگری بین دو کارت، سرعت decode تک‌جریانی (single stream) دقیقاً با خط پهنای باند در برگه مشخصات فنی همخوانی دارد.

بنابراین دو راه برای افزایش سرعت decode وجود دارد: خواندن بایت‌های کمتر به ازای هر توکن (کوانتیزه کردن وزن‌ها یا اجرای یک مدل کوچک‌تر)، یا خرید پهنای باند بیشتر. مرحله prefill دقیقاً برعکس است. این مرحله به توان پردازشی نیاز دارد، بنابراین یک کارت سریع‌تر واقعاً زمان TTFT را در پرامپت‌های طولانی کاهش می‌دهد. اگر مشکل این است که تولید اولین توکن 4 ثانیه طول می‌کشد، سخت‌افزار بهتر ممکن است آن را حل کند. اما اگر مشکل این است که متن به‌کندی تایپ می‌شود، سخت‌افزار جدید احتمالاً تأثیری نخواهد داشت.

آیا باید prefill و decode را روی workerهای جداگانه اجرا کرد؟

پشته‌های سرویس‌دهی بزرگ دقیقاً همین کار را انجام می‌دهند و این تکنیک، تفکیک (disaggregation) بین prefill و decode نامیده می‌شود. یک گروه از workerها فقط prefill را اجرا می‌کنند، گروه دوم فقط decode را انجام می‌دهند و KV cache ساخته‌شده توسط گروه اول، از طریق یک interconnect سریع به گروه دوم منتقل می‌شود. این روش به این دلیل کارآمد است که این دو مرحله به سخت‌افزار و زمان‌بندی متفاوتی نیاز دارند. مرحله prefill به توان پردازشی و دسته‌های بزرگ توکن نیاز دارد، در حالی که مرحله decode به پهنای باند و تعداد زیادی دنباله (sequence) همزمان نیازمند است. تفکیک این دو مرحله اجازه می‌دهد هر گروه به‌طور مستقل مقیاس‌پذیر شود و از متوقف شدن تمام جریان‌های فعال توسط یک prompt بسیار بزرگ جلوگیری می‌کند.

روی یک VPS (سرور مجازی) با یک GPU، انجام این کار تقریباً هرگز منطقی نیست. شما در واقع یک دستگاه را علیه خودش تقسیم می‌کنید و یک اشاره‌گر (pointer) را به انتقال شبکه‌ایِ گیگابایت‌ها داده در cache تبدیل می‌کنید. این تکنیک زمانی سودمند است که به اندازه کافی شتاب‌دهنده داشته باشید تا بتوانید ماشین‌های کامل را به هر مرحله اختصاص دهید و ترافیک پایداری داشته باشید که هر دو گروه را مشغول نگه دارد. در مقیاس‌های کوچک‌تر، chunked prefill با استفاده از یک flag، تقریباً همان سطح از جداسازی را فراهم می‌کند.

هنگام نامناسب بودن اعداد چه چیزی را تغییر دهیم

هنگامی که TTFT بیش از حد بالا است:

  • پرامپت را کوتاه کنید. هزینه Prefill شامل توکن‌های پرامپت می‌شود و بدون استفاده از prefix caching، سیستم برای هر درخواست هزینه پرامپت را محاسبه می‌کند.
  • قابلیت prefix caching را فعال کنید تا پیشوندهای تکراری به‌جای هر بار، فقط یک‌بار محاسبه شوند.
  • مقدار --max-num-batched-tokens را افزایش دهید تا حجم کاری بیشتری در هر مرحله از prefill انجام شود.
  • پیش از مقصر دانستن مدل، صف درخواست‌ها را بررسی کنید. مقدار vllm:num_requests_waiting بالاتر از صفر به این معنی است که پردازش درخواست هنوز آغاز نشده و مشکل از ظرفیت سیستم است.

هنگامی که تعداد توکن در ثانیه بیش از حد پایین است:

  • وزن‌ها (weights) را کوانتیزه (Quantize) کنید. بایت کمتر برای هر وزن به معنای خواندن بایت کمتر برای هر توکن است.
  • پهنای باند حافظه کارت گرافیک خود را با مقادیر منتشرشده در جدول بالا مقایسه کنید تا ببینید چقدر به سقف توانایی سخت‌افزار نزدیک هستید.
  • مقدار --max-num-batched-tokens را کاهش دهید تا عملیات prefill وقفه کمتری در مرحله decode ایجاد کند.
  • طول کانتکست (context length) را بررسی کنید. مکالمه‌ای که به هزاران توکن رسیده است، در هر مرحله نیاز به خواندن KV cache بسیار بزرگ‌تری دارد.

در اینجا runtime نیز اهمیت دارد، زیرا Ollama و vLLM عملیات prefill و decode را به روش‌های متفاوتی زمان‌بندی می‌کنند و تنظیمی که برای یکی مفید است، ممکن است در دیگری هیچ تأثیری نداشته باشد. ابتدا در هر دو فاز اندازه‌گیری کنید و سپس فقط یک مورد را تغییر دهید.

FAQ

چرا تولید اولین توکن چند ثانیه طول می‌کشد اما بقیه توکن‌ها سریع استریم می‌شوند؟

این زمان انتظار مربوط به مرحله prefill است و استریم کردن مربوط به مرحله decode. در مرحله prefill، کل prompt در یک گذر محاسباتی پردازش می‌شود تا اولین خروجی تولید شود؛ بنابراین هزینه آن با طول prompt افزایش می‌یابد. در مرحله decode، در هر گام یک توکن تولید می‌شود که نرخ آن توسط پهنای باند حافظه تعیین می‌گردد و تقریباً مستقل از طول prompt اولیه است. معمولاً وجود یک system prompt طولانی در هر درخواست عامل این تأخیر است. استفاده از prefix caching این بخش تکراری از هزینه را حذف می‌کند.

آیا prompt طولانی‌تر باعث کاهش سرعت تولید توکن در ثانیه می‌شود؟

کمی، اما به دلیلی متفاوت از TTFT. در هر گام decode، کل کلیدها و مقادیر (KV cache) توکن‌های قبلی خوانده می‌شوند؛ بنابراین حافظه کش بزرگ‌تر به معنای خواندن بایت‌های بیشتر در هر توکن است. برای یک مدل رایج با 8 میلیارد پارامتر، حافظه کش حدود 128 KiB به ازای هر توکن است، بنابراین یک context با 8,000 توکن تقریباً 1 گیگابایت داده است که در هر گام پردازش می‌شود. با این حال، تأثیر اصلی prompt طولانی همچنان بر TTFT است، نه بر سرعت استریم.

کدام مشخصه GPU سرعت decode را تعیین می‌کند؟

پهنای باند حافظه. اگر پهنای باند اعلام‌شده را بر حجم وزن‌های موجود در حافظه تقسیم کنید، سقف محاسباتی برای یک استریم به دست می‌آید. کارتی که قدرت محاسباتی بیشتری دارد اما پهنای باند آن یکسان است، استریم سریع‌تری نخواهد داشت. به همین دلیل است که کوانتایز کردن وزن‌ها به 8 بیت، تقریباً سقف سرعت decode را دوبرابر می‌کند: چون بایت‌های وزن خوانده‌شده به ازای هر توکن را نصف می‌کند. افزایش واقعی معمولاً کمتر است، زیرا KV cache همچنان با اندازه اصلی خود خوانده می‌شود و برخی فرمت‌های 8 بیتی، پردازش‌های اضافی مانند کوانتایز کردن activationها را به هر توکن اضافه می‌کنند.

چرا با افزودن کاربران، throughput افزایش می‌یابد اما هر کاربر سرعت کمتری را تجربه می‌کند؟

یک بار خواندن وزن‌ها، توکن را برای تمام دنباله‌ها در یک batch تولید می‌کند، بنابراین مجموع توکن‌های تولیدشده در ثانیه با افزایش batch size بالا می‌رود. از آنجا که هر توکن اکنون باید منتظر یک گام مشترک بماند، تأخیر (latency) برای هر کاربر همزمان افزایش می‌یابد. به جای عدد کلی throughput، شاخص p99 inter-token latency را مانیتور کنید و vllm:num_requests_waiting را بررسی کنید تا ببینید آیا درخواست‌ها در صف انتظار هستند یا در حال اجرا.

آیا این مقاله مفید بود؟