PUID i PGID w Docker Compose: jak działają?
PUID i PGID nie są ustawieniami Dockera, lecz konwencją obrazów linuxserver.io. Dowiedz się, dlaczego pliki bind mount mają właściciela 911 i jak poprawnie skonfigurować UID.
Czym w rzeczywistości są PUID i PGID
PUID oraz PGID to dwie zmienne środowiskowe, które niektóre obrazy kontenerów odczytują podczas uruchamiania. Sam Docker nigdy ich nie analizuje. Są one konwencją stosowaną przez obrazy linuxserver.io oraz nieliczne inne, dlatego obraz, który nie został przygotowany do ich obsługi, zignoruje je bez żadnego komunikatu.
Wewnątrz obrazu linuxserver.io znajduje się użytkownik o nazwie abc, utworzony w czasie budowania z UID (identyfikatorem użytkownika) 911 oraz GID (identyfikatorem grupy) 911. Kontener startuje jako root, wykonuje swoje skrypty inicjalizacyjne, a jeden z nich zmienia numerację tego użytkownika przed uruchomieniem aplikacji:
groupmod -o -g "${PGID}" abc
usermod -o -u "${PUID}" abcFlaga -o pozwala na użycie identyfikatora, który jest już wykorzystywany w innym miejscu. Następnie proces inicjalizacji porzuca uprawnienia i uruchamia aplikację jako abc. Docker przekazuje zatem PUID=1000 do kontenera tak samo, jak każdą inną zmienną środowiskową i nie podejmuje w związku z nią żadnych działań. Zmienna ta zmienia numerację użytkownika wewnątrz kontenera przed startem aplikacji, co oznacza, że na standardowym demonie działającym z uprawnieniami roota, bez mapowania przestrzeni nazw użytkownika (user namespace remapping), nowo utworzone pliki trafiają na dysk z właścicielem o identyfikatorze 1000. Zapis do istniejącego, zapisywalnego pliku nie zmienia jego właściciela. Rootless Docker przesuwa ten numer, co wyjaśniono w dalszej części. Pozostawienie PUID bez wartości sprawia, że abc zachowuje 911, dlatego nieskonfigurowany bind mount zapełnia się plikami, których właścicielem jest 911:911.
Uzyskiwanie identyfikatorów za pomocą id
Wykonaj poniższe polecenie na hoście, logując się jako użytkownik będący właścicielem katalogów z danymi:
iduid=1000(deploy) gid=1000(deploy) groups=1000(deploy),27(sudo),988(docker)uid to PUID, a gid to PGID. W przypadku skryptów, id -u oraz id -g wyświetlają same liczby. Na większości świeżych obrazów VPS pierwsze konto użytkownika ma identyfikator 1000:1000, jednak nie należy przyjmować tego za pewnik. Przydział zależy od istniejących kont i konfiguracji: przebudowany serwer może ponownie przydzielić 1000, podczas gdy kolejne konto otrzyma wyższy dostępny identyfikator. Jeśli usługi działają w ramach dedykowanego konta serwisowego zamiast osobistego użytkownika, wykonaj id thatuser i pobierz wartości z tego polecenia.
Dlaczego pliki są widoczne jako 911:911
ls -l wyświetla identyfikator numeryczny zamiast nazwy, gdy żadne konto w systemie hosta nie odpowiada temu identyfikatorowi. Jeśli żadne konto hosta nie posiada UID 911, nie ma nazwy do wyświetlenia. Należy użyć ls -ln, aby wymusić wyświetlanie numerów za każdym razem i wyeliminować niejednoznaczność:
ls -ln /srv/appdata/sonarrdrwxr-xr-x 2 911 911 4096 Aug 7 09:12 Backups
-rw-r--r-- 1 911 911 512 Aug 7 09:12 config.xmlTen wynik jest zgodny z domyślnymi ustawieniami kontenera, jednak same istniejące pliki nie potwierdzają, z jakim użytkownikiem aktualnie uruchomiona jest aplikacja. Plik config.xml widoczny w tym zestawieniu przechowuje również ustawienia uwierzytelniania, co jest istotne przy pierwszym otwarciu interfejsu WWW, gdy okaże się, że Sonarr i Radarr są dostarczane bez domyślnej nazwy użytkownika i hasła. Należy to zweryfikować z wnętrza kontenera, zamiast zgadywać:
docker exec sonarr id abc
docker compose logs sonarr | head -n 25Skrypt inicjujący linuxserver wyświetla wynik w dzienniku uruchamiania w dwóch liniach:
User UID: 911
User GID: 911Jeśli po ustawieniu PUID=1000 w pliku Compose linie te nadal wskazują 911, uruchomiony kontener nie korzysta z wprowadzonej wartości. Typową przyczyną jest edycja pliku docker-compose.yml, a następnie wykonanie docker compose restart, co powoduje ponowne użycie istniejącego kontenera z jego pierwotnym środowiskiem. Zmiany w zmiennych środowiskowych wymagają użycia docker compose up -d, co wymusza odtworzenie kontenera. Inną przyczyną jest działanie celowe: gdy obraz działa w trybie tylko do odczytu (read-only) lub bez uprawnień roota, skrypt inicjujący całkowicie pomija zmianę identyfikatorów, nawet jeśli zmienna jest obecna w kontenerze. W trybie tylko do odczytu baner informuje o niezmienionym identyfikatorze abc; w trybie bez uprawnień roota informuje o właścicielu /run.
Dlaczego nie można usunąć pliku utworzonego przez kontener
Jądro systemu porównuje identyfikatory numeryczne, a nie nazwy. Powłoka użytkownika działa z UID 1000. Plik należy do UID 911. Katalog, w którym się znajduje, to drwxr-xr-x i również należy do 911, więc grupy i pozostali użytkownicy mają uprawnienia do odczytu i wykonywania, ale nie do zapisu. Usunięcie pliku wymaga uprawnień do zapisu w jego katalogu nadrzędnym, a nie w samym pliku, dlatego błąd występuje nawet wtedy, gdy sam plik wydaje się niegroźny:
rm: cannot remove '/srv/appdata/sonarr/config.xml': Permission deniedKontener zapisujący dane napotyka ten sam problem z drugiej strony. Jeśli katalog na hoście należy do użytkownika z trybem 755, a aplikacja działa jako 911, pierwsza próba zapisu kończy się błędem Permission denied, który aplikacja zgłasza w swoim własnym komunikacie. W aplikacjach .NET, takich jak Sonarr czy Radarr, objawia się to jako UnauthorizedAccessException: Access to the path '/data/downloads' is denied. Ciąg uprawnień widoczny przed nazwą pliku wskazuje, który z trzech zestawów uprawnień jest aktualnie brany pod uwagę, a poprawna interpretacja drwxr-xr-x sprawia, że ten błąd przestaje być zagadką i staje się oczywisty.
Jest to problem specyficzny dla bind mount. Gdy Docker tworzy pusty wolumen nazwany i montuje go w ścieżce istniejącej w obrazie, kopiuje zawartość tej ścieżki do wolumenu, zachowując właściciela i bity uprawnień, dzięki czemu aplikacja otrzymuje katalog, którego jest już właścicielem. Bind mount nie podlega takiemu procesowi: Docker montuje katalog hosta dokładnie w takiej postaci, w jakiej się znajduje. Ta różnica jest jednym z praktycznych powodów, dla których warto wiedzieć, kiedy bind mount jest lepszy od wolumenu nazwanego, a kiedy nie.
Naprawa nieprawidłowo skonfigurowanego katalogu
Ustawienie PUID oraz PGID zmienia sposób działania aplikacji od tego momentu. Nie naprawia to wstecznie wszystkich plików znajdujących się już na dysku, mimo że proces inicjalizacji koryguje uprawnienia dla określonych ścieżek opisanych poniżej. Należy zatrzymać stos, samodzielnie poprawić uprawnienia, a następnie uruchomić go ponownie:
docker compose down
sudo chown -R 1000:1000 /srv/appdata/sonarr
docker compose up -dNależy użyć sudo chown -R "$(id -u):$(id -g)" /srv/appdata/sonarr, jeśli wpisywanie numerów jest niewskazane. Czynność tę należy wykonać przy zatrzymanym kontenerze, ponieważ działająca aplikacja, która w trakcie rekurencyjnego chown zapisuje dane, może doprowadzić do częściowego naprawienia drzewa katalogów i wygenerowania mylącej drugiej serii błędów.
Czego PUID i PGID nie naprawiają
To jest punkt, w którym napotykają problemy osoby, które wykonały wszystko poprawnie. Skrypt konfiguracji użytkownika w obrazach bazowych linuxserver zmienia właściciela trzech ścieżek podczas startu: /app, /config oraz /defaults. Twoje punkty montowania mediów nie znajdują się na tej liście. /data, /downloads oraz /tv są przekazywane do aplikacji bez zmian, więc jeśli po stronie hosta te montowania mają uprawnienia, do których użytkownik kontenera nie ma dostępu, kontener uruchamia się poprawnie, wyświetla właściwy UID w swoim banerze, a następnie zawodzi przy pierwszej próbie importu.
Jest to poprawne zachowanie. Rekurencyjne wykonanie chown na dwunastoterabajtowej bibliotece mediów przy każdym starcie kontenera byłoby katastrofą. Oznacza to, że za katalogi z mediami odpowiadasz Ty i to właśnie tam najczęściej dochodzi do problemów z uprawnieniami. Ponieważ tego typu awaria ujawnia się w dzienniku aplikacji po cichu, wiele godzin po tym, jak kontener wydawał się sprawny, okresowy test zapisu zintegrowany z ntfy na własnym VPS, wysyłającym powiadomienia na telefon jest tanim sposobem na otrzymanie informacji o błędzie, zanim zorientujesz się o tym po tygodniu braku nowych odcinków.
Trzy sposoby kontroli użytkownika i zastosowanie każdego z nich
Zmienne środowiskowe PUID i PGID
Metoda ta działa tylko w obrazach, których punkt wejścia (entrypoint) odczytuje te zmienne. Jest popularna, ponieważ kontener nadal uruchamia się jako root, wykonuje własną konfigurację, naprawia /config i dopiero wtedy obniża uprawnienia. Docker Mods oraz niestandardowe skrypty inicjalizacyjne działają bez zmian. Kosztem jest poleganie na konwencji, a nie na funkcji platformy, oraz brak standaryzacji nazw zmiennych w różnych projektach.
Klucz user: w Compose
Jest to rzeczywista funkcja Docker, działająca w każdym obrazie, ponieważ środowisko uruchomieniowe kontenera stosuje ją przed uruchomieniem kodu obrazu:
services:
sonarr:
image: lscr.io/linuxserver/sonarr:latest
user: "1000:1000"Proces nigdy nie działa jako root, nawet przez chwilę, co stanowi realny zysk w zakresie bezpieczeństwa. Powoduje to jednak przerwanie działania każdego elementu w punkcie wejścia, który wymagał uprawnień roota. W obrazach linuxserver projekt wspiera to rozwiązanie w miarę możliwości i tylko dla przetestowanych obrazów. Zastrzeżenia są konkretne: PUID i PGID przestają działać, Docker Mods nie uruchomią się, usługi niestandardowe nie wystartują, a użytkownik staje się odpowiedzialny za uprawnienia do każdego zamontowanego wolumenu. Udokumentowany wzorzec łączy tę flagę z zapisywalnym /run:
user: 1000:1000
tmpfs:
- /run:uid=1000,gid=1000,exec
security_opt:
- no-new-privileges=trueJeden kosmetyczny efekt uboczny bywa zaskakujący. Numeryczny user:, który nie ma odpowiednika w pliku /etc/passwd kontenera, powoduje, że narzędzia wewnątrz zgłaszają whoami: cannot find name for user ID 1000. Identyfikator jest poprawny, a dostęp do plików działa normalnie. Nie działa jedynie rozpoznawanie nazwy.
Rootless Docker
Rootless Docker uruchamia samą usługę daemon jako użytkownik bez uprawnień, dzięki czemu daemon i kontenery działają bez uprawnień roota na hoście. Zmienia to całkowicie arytmetykę własności. UID 0 w kontenerze mapuje się na UID użytkownika hosta uruchamiającego rootless Docker, a UID kontenera n dla każdego n równego 1 lub więcej mapuje się na subuid + (n - 1), gdzie subuid jest podstawą zakresu przydzielonego w /etc/subuid; identyfikatory grup podlegają tej samej zasadzie z użyciem /etc/subgid. Docker oczekuje tam co najmniej 65536 podrzędnych identyfikatorów.
Należy ponownie przeanalizować to mapowanie, ponieważ odwraca ono standardowe zalecenia. W trybie rootless Docker kontener tworzący plik jako root zazwyczaj tworzy plik należący do użytkownika hosta. Kontener tworzący plik jako UID 1000 zazwyczaj tworzy plik należący do identyfikatora podrzędnego, na przykład 100999, gdy zakres zaczyna się od 100000. Dostęp z poziomu powłoki zależy od uprawnień i list ACL; usuwanie zazwyczaj zależy od katalogu nadrzędnego, więc można usunąć taki plik z katalogu, do którego posiada się uprawnienia. Zatem wartość PUID poprawna dla demona z uprawnieniami roota jest tutaj błędna. Oba mechanizmy zmieniają własność na różnych warstwach, a ich łączenie bez weryfikacji może uniemożliwić zapis w zamontowanych danych. W przypadku przejścia na rootless, przed migracją biblioteki należy przetestować własność jednego zapisanego pliku na własnym serwerze.
Dla większości samodzielnie hostowanych stosów na pojedynczym VPS, użycie PUID i PGID na demonie z uprawnieniami roota jest pragmatycznym wyborem, ponieważ to do tego obrazy są budowane i dokumentowane. Po user: należy sięgnąć, gdy plik README obrazu potwierdza jego przetestowanie pod tym kątem lub gdy uruchamiany jest oficjalny obraz upstream, który w ogóle nie obsługuje PUID. Przestrzeń robocza dokumentów, taka jak samodzielnie hostowana instancja AFFiNE na jednym VPS, wpada w ten drugi przypadek, ponieważ żaden z jej kontenerów nie odczytuje PUID, a własność katalogu bazy danych i przesłanych plików jest ustalana przez środowisko uruchomieniowe, a nie przez blok środowiskowy. To samo dotyczy samodzielnie hostowanego systemu wsparcia Chatwoot, gdzie kontener Rails i jego worker Sidekiq zapisują dane do jednego katalogu przesyłania, a żaden z nich nie odczytuje PUID, więc katalog ten musi być zgodny z użytkownikiem, jako który obraz już działa. Nie zmienia się to również w przypadku nowszego stosu, więc przydzielenie każdej osobie w zespole własnego izolowanego agenta OneCLI sprawia, że katalogi robocze użytkownika oraz katalog danych Postgres należą do użytkownika, jako który działa dany obraz, co czyni to problemem user: i chown, a nie PUID. Umieszczenie pojedynczego samodzielnie hostowanego API przed Codex, Claude Code i Hermes sprawia, że jego punkt wejścia zarządza kilkoma tożsamościami: kontener musi wystartować jako root, konsola i brama działają jako użytkownik bez uprawnień, a każda sesja agenta działa jako osobny użytkownik. Nie należy dodawać user: do tego wdrożenia; jego punkt wejścia zarządza własnością wolumenu danych.
Przypadek stosu multimedialnego: jedna grupa współdzielona przez kontenery
Stos multimedialny typu arr z Sonarr, Radarr i klientem pobierania to miejsce, w którym teoria spotyka się z praktyką. Klient pobierania zapisuje gotowy plik w /data/downloads. Następnie Sonarr tworzy twarde dowiązanie (hardlink) lub przenosi ten plik do /data/media. Aby twarde dowiązanie zadziałało, oba kontenery muszą mieć uprawnienia do zapisu w tym samym drzewie katalogów. Jeśli klient pobierania działa jako użytkownik 1000, a Sonarr jako 1001 bez współdzielonych uprawnień grupowych, jeden z nich będzie właścicielem plików, które drugi może jedynie odczytać.
Rozwiązaniem jest współdzielona grupa, której każdy kontener w stosie używa jako swojego PGID:
sudo groupadd -g 13000 media
sudo usermod -aG media deploy
sudo chown -R deploy:media /srv/media
sudo find /srv/media -type d -exec chmod 2775 {} +
sudo find /srv/media -type f -exec chmod 0664 {} +Wiodące 2 w 2775 to bit setgid. W przypadku katalogu oznacza on, że każdy nowy plik i podkatalog wewnątrz dziedziczy grupę media zamiast głównej grupy twórcy. Dzięki temu konfiguracja przetrwa nowe pobrania bez konieczności ponownego uruchamiania chown. Wyloguj się i zaloguj ponownie lub wykonaj newgrp media przed sprawdzeniem własnego dostępu: grupa dodana za pomocą usermod -aG nie pojawia się w już otwartej sesji powłoki.
Wewnątrz kontenera groupmod -o -g 13000 abc zmienia numerację grupy abc na 13000, więc abc zapisuje pliki z tym samym GID, co grupa media na hoście. Każdy kontener linuxserver, który uzyskuje dostęp do tego drzewa, zachowuje własny PUID i współdzieli ten jeden PGID. Dotyczy to również kontenerów znajdujących się dalej w łańcuchu, które tylko odczytują gotową bibliotekę, takich jak sam Jellyfin. Interfejs typu front-end, jak Halcyon, który udostępnia bibliotekę w formie przeglądalnej wypożyczalni wideo z lat 90., łączy się z Jellyfin przez HTTP przy użyciu HALCYON_JELLYFIN_URL; jego standardowe wdrożenie nie wymaga ani współdzielonego PGID mediów, ani montowania katalogu z mediami.
Następnie ustaw UMASK=002 w każdym kontenerze linuxserver w stosie. Jest to krok, który często bywa pomijany. Jeśli pozostanie nieustawiony, aplikacja zachowuje odziedziczoną wartość umask, chyba że coś innego ją zmieni, a przykładowa wartość w plikach README obrazów to UMASK=022. Przy efektywnym umask 022, aplikacja żądająca 0666 dla nowego pliku otrzymuje 0644, gdy brak jest domyślnej listy ACL: reszta grupy nadal może go odczytać, ale nie może go zmienić, co niweczy większość konfiguracji współdzielenia. Przy 002 i braku domyślnej listy ACL, aplikacja żądająca standardowych 0666 dla plików i 0777 dla katalogów otrzymuje pliki 0664, a wewnątrz drzewa z setgid katalogi 2775, co umożliwia grupie zapis. Umask usuwa tylko bity, więc aplikacja żądająca 0600 nadal otrzymuje 0600, a katalog z domyślną listą ACL całkowicie ignoruje umask. Dodaj zmienną obok PUID i PGID:
services:
sonarr:
image: lscr.io/linuxserver/sonarr:latest
container_name: sonarr
environment:
- PUID=${PUID}
- PGID=${PGID}
- UMASK=002
- TZ=Etc/UTC
volumes:
- /srv/appdata/sonarr:/config
- /srv/media:/data
restart: unless-stoppedTe dwie wartości powinny znajdować się w pliku .env obok pliku Compose, aby cały stos odczytywał jedną definicję:
PUID=1000
PGID=13000Compose automatycznie odczytuje ten plik w celu podstawienia zmiennych w stylu ${PUID}, co jest tym samym mechanizmem, którego używasz do danych uwierzytelniających. Nawyk przechowywania wartości poza docker-compose.yml w pliku .env ma tu zastosowanie, z tą różnicą, że te dwie liczby nie są danymi poufnymi.
Zweryfikuj całość zamiast ufać konfiguracji. Utwórz nowy plik jako użytkownik aplikacji, stosując skonfigurowaną maskę umask, i odczytaj go z poziomu hosta. Użyj nazwy testowej pliku, która jeszcze nie istnieje:
docker exec --user abc sonarr sh -c 'umask "$UMASK" && touch /data/downloads/permtest'
ls -ln /srv/media/downloads/permtestPrawidłowy wynik wskazuje Twój PUID jako właściciela, 13000 jako grupę i -rw-rw-r-- jako tryb. Jeśli grupa odczytuje 1000, wykonaj ls -ldn /srv/media/downloads: albo bit setgid (s w drwxrwsr-x) brakuje w tym katalogu, albo sam katalog nadal należy do grupy 1000 zamiast media, a polecenia chown i chmod 2775 powyżej naprawiają oba te problemy. Jeśli tryb wskazuje -rw-r--r--, sprawdź wartość UMASK kontenera oraz domyślną listę ACL katalogu; utwórz kontener ponownie, jeśli jego środowisko jest nieaktualne. Ten test sprawdza tworzenie jako abc ze skonfigurowaną maską; własny tryb tworzenia aplikacji i efektywny umask nadal determinują jej pliki. Usuń plik testowy za pomocą rm /srv/media/downloads/permtest po zakończeniu.
Które obrazy używają których zmiennych
Obrazy linuxserver.io używają PUID, PGID oraz UMASK. Paperless-ngx stosuje inne nazwy dla tego samego mechanizmu: USERMAP_UID i USERMAP_GID, obie z wartością domyślną 1000, a dokumentacja zaleca odczytanie ich z id -u i id -g. Serwery zdjęć wykazują podobne zróżnicowanie: PhotoPrism posiada własną parę PHOTOPRISM_UID i PHOTOPRISM_GID, podczas gdy Immich nie dostarcza odpowiednika i pozostawia użytkownika kontenera kluczowi user: w Docker, więc wybór między PhotoPrism a Immich determinuje również, który z tych mechanizmów będzie utrzymywany dla największej biblioteki na serwerze. Wiele oficjalnych obrazów upstream, w tym popularne obrazy baz danych i serwerów WWW, posiada wbudowanego użytkownika i oczekuje użycia user: lub pozostawienia ustawień domyślnych. Małe wdrożenia pojedynczych aplikacji rodzą to samo pytanie, więc podczas uruchamiania własnego trackera treningów openGym warto sprawdzić, jako który użytkownik faktycznie działa kontener, zanim zostanie wskazany bind mount, ponieważ katalog przechowujący bazę danych dziedziczy te uprawnienia niezależnie od ustawienia PUID. Przekaźnik zdalnego dostępu wpada do tej samej kategorii, więc kiedy uruchamiasz własny serwer przekaźnikowy RustDesk, para kluczy Ed25519, którą hbbs zapisuje przy pierwszym uruchomieniu, trafia do bind mount z właścicielem ustawionym na użytkownika, z którym działa obraz. Można to skorygować później za pomocą chown po stronie hosta lub wybrać tożsamość z wyprzedzeniem za pomocą klucza user:, ponieważ ten obraz nie ustawia własnego użytkownika, o ile katalog jest zapisywalny dla wybranego ID. To samo dotyczy infrastruktury dodawanej później, więc umieszczenie Authentik przed aplikacjami w celu uzyskania pojedynczego logowania oznacza uruchomienie oficjalnych obrazów authentik i Postgres, które w ogóle nie odczytują PUID, a własność wolumenów wynika z użytkowników, jako których działają procesy oraz z konfiguracji wykonanej przez entrypointy. Authentik usunął zależność od Redis w wydaniu 2025.10.
Należy więc sprawdzić README każdego obrazu przed skopiowaniem bloku środowiskowego między projektami. Docker przekazuje każdą ustawioną zmienną środowiskową do kontenera, niezależnie od tego, czy cokolwiek wewnątrz ją odczytuje, a PUID, którego nic nie konsumuje, nie generuje błędu, ostrzeżenia ani żadnego efektu. Kontener uruchamia się jako użytkownik wybrany przez ustawienie user: w Docker lub w Dockerfile, a jego entrypoint może następnie obniżyć uprawnienia przed uruchomieniem aplikacji. Należy to zweryfikować przed dodaniem czegokolwiek nowego do serwera, w tym własnego stosu skanowania bezpieczeństwa open-kritt, gdzie plik Compose informuje, czy obrazy honorują PUID, czy też własność montowanych katalogów jest ustalona na sztywno przez same obrazy.
FAQ
Dlaczego pliki Docker mają właściciela 911:911?
911 to UID i GID użytkownika abc wbudowanego w obrazy linuxserver.io. Widoczność tych wartości oznacza, że są one zgodne z domyślnymi ustawieniami, jednak pliki mogą zachować to przypisanie po zmianie zmiennych PUID i PGID kontenera. ls -l wyświetla surowe numery, gdy na hoście nie istnieje konto odpowiadające tym identyfikatorom, więc nazwa nie może zostać wyświetlona. Ustaw PUID oraz PGID na wynik polecenia id, odtwórz kontener za pomocą docker compose up -d, a następnie napraw uprawnienia istniejących plików poleceniem sudo chown -R 1000:1000 w odpowiednim katalogu.
Czy PUID i PGID działają w każdym obrazie Docker?
Nie. Nie jest to funkcja Dockera i Docker nigdy ich nie odczytuje. Działają one tylko w obrazach, których punkt wejścia (entrypoint) odczytuje te zmienne i wywołuje usermod oraz groupmod przed uruchomieniem aplikacji. Dotyczy to rodziny obrazów linuxserver.io oraz kilku projektów, które skopiowały ten wzorzec. Inne projekty używają odmiennych nazw, takich jak USERMAP_UID i USERMAP_GID w paperless-ngx. W obrazie, który nie obsługuje żadnej z tych zmiennych, są one przyjmowane i ignorowane bez ostrzeżenia.
Czy powinienem używać PUID i PGID, czy klucza user: w Docker Compose?
Używaj PUID i PGID, gdy obraz je obsługuje, ponieważ punkt wejścia działa jako root wystarczająco długo, aby naprawić /config i poprawnie uruchomić własne usługi. Używaj user:, gdy dokumentacja obrazu potwierdza obsługę wybranego użytkownika; sam brak obsługi PUID nie oznacza, że punkt wejścia zadziała bez uprawnień roota. W obrazach linuxserver ustawienie user: sprawia, że PUID i PGID stają się nieaktywne, zatrzymuje działanie Docker Mods oraz usług niestandardowych, a odpowiedzialność za uprawnienia wszystkich zamontowanych wolumenów przechodzi na użytkownika.
Sonarr ma poprawne PUID, ale nadal nie może przenosić plików. Co jest nie tak?
Sprawdź kolejno trzy elementy. Po pierwsze, sam punkt montowania mediów: skrypt konfiguracji użytkownika w obrazie bazowym wykonuje chown na /app, /config oraz /defaults, więc /data lub /downloads zachowuje uprawnienia z hosta. Po drugie, grupa współdzielona: nadaj kontenerom uzyskującym dostęp do drzewa mediów ten sam PGID oraz uprawnienia do zapisu dla grupy. Po trzecie, umask: efektywna maska 022 tworzy pliki 0644, gdy aplikacja żąda 0666 i nie zastosowano domyślnych list ACL, co sprawia, że inne kontenery w grupie mogą je odczytać, ale nie zmodyfikować. Pozostawienie UMASK bez wartości nie gwarantuje określonej maski ani trybu pliku. Ustaw UMASK=002 i nadaj bit setgid katalogom za pomocą chmod 2775, aby nowe pliki dziedziczyły grupę. Aplikacja żądająca 0600 nadal tworzy pliki prywatne, a domyślna lista ACL zmienia sposób nadawania uprawnień przy tworzeniu.