Docker Swarm: co to jest i kiedy ma sens na kilku VPS
Docker Swarm to klaster wbudowany w Docker Engine. Kiedy wystarczy Compose, kiedy Swarm, a kiedy k3s, jakie porty otworzyć między VPS-ami i ile kosztują 3 węzły w zł.
Docker Swarm: co to jest
Docker Swarm to tryb pracy wbudowany w Docker Engine, który łączy kilka serwerów z Dockerem w jeden klaster, nazywany swarmem. Zamiast uruchamiać kontenery osobno na każdym VPS (virtual private server), opisujesz usługę i liczbę jej kopii, a klaster sam rozkłada je na serwery i pilnuje, żeby działały.
Nie instalujesz do tego żadnego dodatkowego pakietu. Dokumentacja Dockera mówi wprost: „Docker Swarm mode is built into the Docker Engine”. Klaster ma dwa rodzaje węzłów. Menedżery (manager) przechowują stan klastra i decydują, gdzie co działa. Workery tylko uruchamiają kontenery i nie biorą udziału w głosowaniach. Obie role to zwykły Docker Engine, więc jeśli masz Dockera zainstalowanego według poradnika instalacja Dockera na Debianie, masz też Swarm.
W Swarmie pracujesz na trzech pojęciach. Usługa (service) to opis: obraz, porty, sieci i liczba zadań. Zadanie (task) to jeden kontener uruchomiony w ramach usługi. Stack to zestaw usług wdrażany jednym poleceniem z pliku Compose. Swarm działa deklaratywnie. Zapisujesz stan docelowy, na przykład trzy kopie nginx, a gdy jeden kontener padnie, klaster sam uruchamia brakujące zadanie.
Uwaga na nazwę. Dzisiejszy tryb Swarm (swarm mode) to inny produkt niż dawny, osobny Docker Classic Swarm. Dokumentacja prosi, żeby ich nie mylić, bo Classic Swarm „is no longer actively developed”. Ten poradnik dotyczy wyłącznie trybu wbudowanego w Engine.
Kto dziś utrzymuje Docker Swarm
Sercem trybu Swarm jest biblioteka SwarmKit z repozytorium moby/swarmkit na GitHubie. Stan na 14 listopada 2026: repozytorium nie jest zarchiwizowane, ostatni push pochodzi z 3 listopada 2026, a commity z okresu od 22 września do 3 listopada podpisują opiekunowie projektu Moby. Moby to otwarty projekt, z którego powstaje Docker Engine. Wśród tych zmian są na przykład wymiana zarchiwizowanej zależności do metryk i poprawka przekazywania żądań do lidera w module urzędu certyfikacji (CA, certificate authority). README repozytorium nie zawiera deklaracji o statusie utrzymania. O tym, kto pracuje nad kodem, wnioskuję więc z autorów commitów, a nie z oficjalnego komunikatu.
Drugie źródło to same wydania Docker Engine. Informacje o wydaniach serii 29 co kilka tygodni zawierają poprawki dotyczące Swarma i sieci overlay. Szczegóły są niżej, w części o stabilności.
Często cytowane zdanie o wsparciu „do co najmniej 2030 roku” pochodzi od firmy Mirantis i dotyczy jej komercyjnego produktu. Wpis na blogu Mirantis z 1 lipca 2025 brzmi: „Swarm will be fully supported through at least 2030 as part of Mirantis Kubernetes Engine 3”. To obietnica dla klientów MKE 3 (Mirantis Kubernetes Engine). Wpis nie wspomina o otwartoźródłowym Docker Engine ani o projekcie Moby. Nie traktuj go więc jako gwarancji dla Swarma, którego uruchamiasz na swoim VPS.
Compose, Swarm czy k3s: decyzja według liczby VPS
Najprostsza reguła zależy od tego, ile masz serwerów. Swarm wypełnia lukę między Compose na jednej maszynie a pełnym Kubernetesem.
Jeden VPS: zostań przy Compose. Swarm na jednym węźle działa, ale nie daje odporności na awarię, bo nie ma drugiej maszyny, na którą można przenieść kontenery. Compose jest prostszy i wystarcza do większości usług na jednym serwerze. Zacznij od podstaw Docker Compose na VPS, a ogólny obraz pracy z kontenerami znajdziesz w tekście o tym, jak uruchamiać Dockera na VPS.
Dwa VPS: Swarm daje rozłożenie pracy, ale nie odporność. Dwa menedżery nie przetrwają awarii żadnego z nich, bo klaster potrzebuje większości, a większość z dwóch to dwa. Lepszy układ to jeden menedżer i jeden worker. Zyskujesz drugą maszynę do kontenerów, ale awaria menedżera nadal zatrzymuje zarządzanie klastrem.
Trzy VPS: tu Swarm ma najwięcej sensu. Trzy menedżery przetrwają awarię jednego węzła. Domyślnie każdy menedżer jest też workerem, więc wszystkie trzy maszyny uruchamiają kontenery. Nie płacisz za serwery, które tylko głosują.
Pięć VPS i więcej: rozważ k3s. Swarm nadal działa przy tej liczbie węzłów. Pytanie brzmi raczej, czy potrzebujesz narzędzi z ekosystemu Kubernetesa, na przykład manifestów i chartów Helm od dostawców oprogramowania. k3s to lekka dystrybucja Kubernetesa. Jej dokumentacja podaje minimum 2 rdzenie i 2 GB RAM dla serwera oraz 1 rdzeń i 512 MB dla agenta. Porty też są inne: 6443/TCP dla API, 10250/TCP między wszystkimi węzłami dla kubeleta i 8472/UDP dla sieci Flannel VXLAN. Dokumentacja k3s zaznacza, że tego ostatniego portu nie należy wystawiać do internetu.
Dlaczego liczba menedżerów w Swarmie powinna być nieparzysta
Menedżery uzgadniają stan klastra algorytmem Raft. Każda zmiana, na przykład nowa usługa albo nowy węzeł, wymaga zgody większości menedżerów. Tę większość nazywa się kworum (quorum). Dokumentacja jest tu jednoznaczna: gdy swarm traci kworum, nie może wykonywać zadań zarządzania.
Z tej reguły wynika zalecenie nieparzystej liczby menedżerów. Czwarty menedżer podnosi wymaganą większość z dwóch do trzech, a liczba awarii, które klaster przetrwa, zostaje taka sama. Płacisz za dodatkowy węzeł i nic nie zyskujesz. Wykres poniżej pokazuje to dla typowych rozmiarów klastra.
Dane, na których opiera się ten wykres
[
{
"label": "1 mened\u017cer",
"wymagana_wiekszosc": 1,
"dopuszczalne_awarie": 0
},
{
"label": "2 mened\u017cery",
"wymagana_wiekszosc": 2,
"dopuszczalne_awarie": 0
},
{
"label": "3 mened\u017cery",
"wymagana_wiekszosc": 2,
"dopuszczalne_awarie": 1
},
{
"label": "4 mened\u017cery",
"wymagana_wiekszosc": 3,
"dopuszczalne_awarie": 1
},
{
"label": "5 mened\u017cer\u00f3w",
"wymagana_wiekszosc": 3,
"dopuszczalne_awarie": 2
},
{
"label": "7 mened\u017cer\u00f3w",
"wymagana_wiekszosc": 4,
"dopuszczalne_awarie": 3
}
]Klaster z trzema menedżerami przetrwa 1 awarię. Dwa menedżery przetrwają 0, czyli tyle samo co jeden. Strona dokumentacji o węzłach zaleca najwyżej siedem menedżerów i dodaje, że kolejne menedżery nie poprawiają skalowalności ani wydajności. Przewodnik administratora pisze z kolei, że limitu liczby menedżerów nie ma. Te dwa zdania się nie wykluczają: siedem to zalecenie, a nie twardy limit.
Jakie porty muszą być otwarte między węzłami Swarm
Samouczek Swarma w dokumentacji Dockera wymienia porty, które węzły muszą widzieć nawzajem:
2377/tcp: komunikacja z menedżerami i między menedżerami.7946/tcpi7946/udp: wykrywanie węzłów dla sieci overlay.4789/udp: ruch sieci overlay, czyli VXLAN (Virtual Extensible LAN). Ten port można zmienić.- Protokół IP nr 50, czyli ESP (Encapsulating Security Payload) z IPsec: tylko jeśli używasz szyfrowanych sieci overlay.
Port VXLAN zmieniasz przy tworzeniu klastra opcją --data-path-port z zakresu 1024 do 49151. Bez tej opcji, albo z wartością 0, Swarm używa 4789. Domyślny adres nasłuchu menedżera to 0.0.0.0:2377, czyli wszystkie interfejsy. Dlatego zapora jest tu konieczna, a nie opcjonalna.
Zapora: porty Swarm tylko dla adresów pozostałych węzłów
Żaden z tych portów nie powinien być otwarty dla całego internetu. Wpuść je tylko z adresów IP pozostałych węzłów klastra. Poniższy przykład zakłada trzy węzły: 203.0.113.11, 203.0.113.12 i 203.0.113.13. Na węźle 203.0.113.11 dodajesz reguły dla dwóch pozostałych:
for ip in 203.0.113.12 203.0.113.13; do
sudo ufw allow proto tcp from "$ip" to any port 2377
sudo ufw allow proto tcp from "$ip" to any port 7946
sudo ufw allow proto udp from "$ip" to any port 7946
sudo ufw allow proto udp from "$ip" to any port 4789
sudo ufw allow to any from "$ip" proto esp
done
sudo ufw status numberedNa każdym z pozostałych węzłów powtarzasz to samo z listą jego sąsiadów. ufw status numbered powinien pokazać każdą regułę z konkretnym adresem w kolumnie From. Jeśli przy porcie 2377 widzisz Anywhere, port jest otwarty dla świata. Usuń tę regułę poleceniem sudo ufw delete <numer>. Ostatnia reguła, z proto esp, jest potrzebna tylko dla szyfrowanych sieci overlay. Strona podręcznika ufw podaje, że IPsec obsługuje się protokołami esp (50) i ah (51), i to w pełnej składni reguły, jak wyżej.
Pamiętaj o drugiej zaporze. Wielu dostawców VPS ma osobny filtr ruchu w panelu klienta, niezależny od ufw. Jeśli tam porty są zamknięte, węzły nie dołączą do klastra, choć ufw wygląda poprawnie.
Routing mesh: port opublikowany na każdym węźle
Gdy publikujesz port usługi Swarm, na przykład -p 8080:80, Swarm nie otwiera go tylko na węźle z kontenerem. Dokumentacja opisuje to tak: wszystkie węzły uczestniczą w sieci routing mesh i każdy przyjmuje połączenia na opublikowanych portach. Wejdziesz na port 8080 dowolnego węzła, a Docker przekaże żądanie do działającego kontenera. Dokumentacja zaznacza też, że na samym węźle port 8080 może nie być wcale związany z żadnym procesem.
Druga strona dokumentacji Dockera, o filtrowaniu pakietów, mówi, że opublikowane porty omijają reguły ufw. Pakiety są przekierowane, zanim dotrą do łańcuchów ufw. Ta strona nie wspomina o Swarmie. Połączenie obu faktów daje jednak praktyczny wniosek: port usługi Swarm traktuj jako otwarty na każdym węźle klastra, niezależnie od tego, co pokazuje ufw status. Mechanizm dla pojedynczego hosta opisuje szczegółowo tekst o tym, dlaczego porty Dockera omijają ufw.
Nie zgaduj, tylko sprawdź z komputera spoza klastra. Uruchom usługę z portem 8080 i odpytaj węzeł, na którym nie ma żadnego jej zadania:
curl -I http://203.0.113.13:8080Odpowiedź HTTP/1.1 200 OK z węzła bez kontenera oznacza, że routing mesh wystawia port na tym węźle. Wniosek jest prosty. Publikuj tylko to, co ma być publiczne, na przykład reverse proxy na portach 80 i 443. Bazy danych i usługi wewnętrzne podłączaj do sieci overlay bez opcji -p. Wtedy inne usługi w tej sieci je widzą, a internet nie. Jest też tryb publikacji host, który omija routing mesh i wystawia port bezpośrednio na węźle z kontenerem.
Węzły u różnych polskich dostawców: szyfrowany overlay albo WireGuard
Typowy polski scenariusz wygląda tak: jeden VPS u jednego dostawcy, dwa u innego, i żadnej wspólnej sieci prywatnej. Ruch między węzłami idzie wtedy przez publiczny internet. Węzły mają certyfikaty TLS (transport layer security) wydawane przez CA klastra. Dane aplikacji w sieci overlay są jednak szyfrowane tylko wtedy, gdy włączysz to dla danej sieci. Masz dwie drogi.
Droga 1: szyfrowana sieć overlay. Tworzysz sieć z opcją --opt encrypted:
sudo docker network create -d overlay --opt encrypted app-netDokumentacja sterownika overlay mówi, że ta opcja włącza szyfrowanie IPsec na poziomie VXLAN. Ostrzega też, że szyfrowanie „imposes a non-negligible performance penalty”, więc zmierz wydajność, zanim przeniesiesz tam ruch produkcyjny. Szyfrowanie wymaga przepuszczenia protokołu ESP (nr 50) między węzłami. Sprawdź, czy filtr w panelu każdego dostawcy w ogóle pozwala na regułę dla protokołu innego niż TCP i UDP. Jeśli nie pozwala, szyfrowana sieć nie przeniesie ruchu.
Droga 2: klaster wewnątrz tunelu WireGuard albo Tailscale. Najpierw łączysz węzły tunelem, a potem budujesz Swarm na adresach tunelu. W --advertise-addr podajesz wtedy adres z tunelu, na przykład 10.8.0.1 dla WireGuard albo adres z tailscale ip -4 dla Tailscale. Żeby ruch danych overlay też na pewno szedł przez tunel, podaj ten sam adres w --data-path-addr:
sudo docker swarm init --advertise-addr 10.8.0.1 --data-path-addr 10.8.0.1Tunel sam szyfruje dane, więc --opt encrypted nie jest wtedy potrzebne. Reguły zapory ograniczasz do interfejsu tunelu:
sudo ufw allow in on wg0 proto tcp to any port 2377
sudo ufw allow in on wg0 proto tcp to any port 7946
sudo ufw allow in on wg0 proto udp to any port 7946
sudo ufw allow in on wg0 proto udp to any port 4789Dla Tailscale interfejs nazywa się tailscale0, a nie wg0. Tunel dodaje własny nagłówek do każdego pakietu, a VXLAN dodaje kolejny. Jeśli małe żądania działają, a duże odpowiedzi się zawieszają, sprawdź MTU (maximum transmission unit) tunelu i sieci overlay w dokumentacji swojego tunelu.
Jak uruchomić klaster i co sprawdzić w docker node ls
Na pierwszym menedżerze tworzysz klaster. Adres w --advertise-addr musi być osiągalny z pozostałych węzłów:
sudo docker swarm init --advertise-addr 203.0.113.11
sudo docker swarm join-token managerswarm init wypisze gotowe polecenie docker swarm join z tokenem dla workerów. join-token manager wypisze polecenie z tokenem dla menedżerów. Skopiuj właściwe polecenie na każdy kolejny węzeł i uruchom je z sudo. Tokeny traktuj jak hasła, bo każdy, kto je zna i dosięga portu 2377, może dołączyć maszynę do klastra.
Opcja --autolock przy swarm init włącza blokadę menedżerów. Zatrzymany menedżer nie wystartuje wtedy bez klucza odblokowującego. Klucz przechowuj poza serwerem, bo bez niego menedżer po restarcie nie wróci do klastra.
Potem na menedżerze:
sudo docker node lsSzukaj trzech rzeczy. W kolumnie STATUS każdy węzeł powinien mieć Ready. W kolumnie AVAILABILITY powinien mieć Active. Pozostałe możliwe wartości to Pause i Drain, które ustawiasz sam, gdy wyłączasz węzeł z pracy. W kolumnie MANAGER STATUS dokładnie jeden menedżer ma Leader, pozostałe menedżery mają Reachable, a workery mają tę kolumnę pustą. Gwiazdka przy ID oznacza węzeł, na którym właśnie jesteś. Każda inna wartość w MANAGER STATUS albo brakujący węzeł oznacza, że menedżery się nie widzą. Wróć wtedy do portów 2377 i 7946 oraz do zapory w panelu dostawcy. Domyślną nazwą węzła jest nazwa hosta maszyny, więc nadaj serwerom różne nazwy przed dołączeniem.
Pierwsza usługa i stack z pliku Compose
Usługę z trzema kopiami tworzysz jednym poleceniem:
sudo docker service create --name web --replicas 3 --network app-net -p 8080:80 nginx:stable
sudo docker service ps webservice ps powinno pokazać trzy zadania ze stanem Running, najlepiej na trzech różnych węzłach. Jeśli zadanie nie przechodzi do stanu Running, uruchom sudo docker service ps --no-trunc web. Kolumna ERROR pokaże wtedy pełny komunikat błędu dla danego węzła.
Masz już plik Compose? Wdrażasz go jako stack:
sudo docker stack deploy --compose-file compose.yaml stackdemo
sudo docker stack services stackdemoJedna ważna różnica względem Compose: stack deploy ignoruje opcję build i wypisuje Ignoring unsupported options: build. Każdy węzeł pobiera obraz samodzielnie, więc obraz musi leżeć w rejestrze dostępnym dla wszystkich węzłów. Obraz zbudowany lokalnie na menedżerze nie istnieje dla workerów. Dokumentacja stack deploy opisuje przy tym starszy format pliku Compose w wersji 3, więc sprawdzaj opcje swojego pliku względem tej specyfikacji. Przyda się ściągawka poleceń Docker Compose, żeby rozdzielić to, co już znasz, od tego, co Swarm robi inaczej.
Usługi z danymi wymagają przemyślenia. Kontener bazy danych, który Swarm przeniesie na inny węzeł, nie zabierze ze sobą plików z dysku poprzedniego węzła. Najprościej przypiąć taką usługę do jednego węzła opcją --constraint node.hostname==node1 albo trzymać bazę poza klastrem. Plusy i minusy obu podejść omawia tekst o tym, czy bazę danych uruchamiać w Dockerze, czy na hoście.
Czy Docker Swarm jest stabilny w 2026 roku
Artykuł serwisu virtualizationhowto z 23 marca 2026 twierdzi, że aktualizacja do Docker 29 „caused many issues with Docker Swarm clusters”. Zestawiam to z informacjami o wydaniach i ze zgłoszeniami projektu Moby. Ten tekst opiera się na Docker Engine 29.9.3 z 3 listopada 2026, najnowszym stabilnym wydaniu w dokumentacji w dniu sprawdzenia.
Część zarzutów jest prawdziwa, ale dotyczy wczesnych wydań serii 29:
- Docker 29.0.0 podniósł minimalną wersję API do v1.44 (Docker 25.0 i nowszy), co odcięło starsze klienty. Wydanie 29.3.0 obniżyło minimum do v1.40 (Docker 19.03).
- Zgłoszenie moby/moby#51491 opisuje utratę rozwiązywania nazw DNS po
docker swarm initw 29.0.0. Zgłoszenie jest zamknięte, a 29.1.3 zawiera poprawkę rozwiązywania nazw w sieciach, które nie są sieciami Swarma, po dołączeniu węzła do klastra. - Węzły z wersjami od 29.0.0 do 29.2.0 nie przekazywały szyfrowanego ruchu overlay do węzłów z wersją 28 i starszą. Wydanie 29.2.1 to naprawiło. Uwaga: po tej poprawce szyfrowany overlay nie przenosi ruchu do węzłów z wersjami od 29.0.0 do 29.2.0, 28.2.2, 25.0.13 i 25.0.14.
- 29.8.2 naprawia CVE-2026-92542. Nieuprzywilejowany użytkownik węzła mógł wstrzykiwać sfałszowane ramki Ethernet do szyfrowanych sieci overlay na innych węzłach.
Są też poprawki, które wzmacniają Swarm. 29.0.0 znacznie poprawia niezawodność sieci overlay i routing mesh. 29.5.0 zapobiega uszkodzeniu migawek Raft przy dużym stanie klastra. 29.9.0 naprawia węzły overlay, które przestawały być osiągalne po ponownym dołączeniu węzła do klastra. 29.9.3 przywraca szyfrowanie i ochronę przed podszywaniem w sieciach overlay po tym, jak firewalld wyczyści swoje reguły. Wśród wydań próbnych (RC, release candidate) 29.10.0 pojawiła się eksperymentalna możliwość dołączania do Swarma silników z zaporą nftables. To nie jest jeszcze wydanie stabilne. Jedno zgłoszenie pozostaje otwarte: moby/moby#52469 o przydziale podsieci IPv6 dla sieci overlay w 29.4.1.
Praktyczne zasady wynikają wprost z tej listy. Trzymaj wszystkie węzły na tej samej wersji Engine, zwłaszcza przy szyfrowanych sieciach overlay. Aktualizuj węzły po jednym i sprawdzaj docker node ls po każdym. Wersję silnika na danym węźle odczytasz z sudo docker version, z pola Version w sekcji Server.
Ile kosztuje klaster z 3 VPS w zł w porównaniu z jednym większym
Ceny poniżej pochodzą z polskiej strony VPS w OVHcloud, stan na 14 listopada 2026. Strona podaje kwoty netto i brutto za miesiąc. Wiersze z „3 ×” to zwykłe mnożenie ceny jednego serwera.
Dane, na których opiera się ten wykres
[
{
"config": "1 \u00d7 VPS-1",
"vcore": 2,
"ram_gb": 4,
"netto_zl": 16.32,
"brutto_zl": 20.07
},
{
"config": "3 \u00d7 VPS-1 (klaster)",
"vcore": 6,
"ram_gb": 12,
"netto_zl": 48.96,
"brutto_zl": 60.21
},
{
"config": "1 \u00d7 VPS-3",
"vcore": 6,
"ram_gb": 12,
"netto_zl": 44.37,
"brutto_zl": 54.58
},
{
"config": "3 \u00d7 VPS-2 (klaster)",
"vcore": 12,
"ram_gb": 24,
"netto_zl": 92.31,
"brutto_zl": 113.55
},
{
"config": "1 \u00d7 VPS-4",
"vcore": 8,
"ram_gb": 24,
"netto_zl": 85.08,
"brutto_zl": 104.65
}
]Trzy VPS-1 dają łącznie te same 6 vCore i 12 GB RAM co jeden VPS-3, ale kosztują 48.96 zł netto zamiast 44.37 zł. Brutto to 60.21 zł wobec 54.58 zł. Klaster jest więc nieco droższy przy tej samej łącznej mocy. Dopłacasz za to, że awaria jednej maszyny nie zatrzymuje całości. Każdy węzeł ma przy tym tylko 2 vCore, więc pojedynczy kontener nigdy nie dostanie 6 rdzeni naraz, a każda maszyna osobno utrzymuje własny system i własny Docker Engine.
Trzy węzły u jednego dostawcy dzielą jego sieć i jego centrum danych. Taki klaster przetrwa awarię jednego serwera, ale nie awarię całego dostawcy. Żeby się przed nią zabezpieczyć, rozłóż węzły między różnych polskich dostawców i połącz je jedną z dróg opisanych wyżej. Ceny będą wtedy inne niż na wykresie, a ruch między węzłami pójdzie przez internet. Ceny mogą się zmienić, więc sprawdź aktualne kwoty na stronie dostawcy przed zakupem.
FAQ
Czy Docker Swarm trzeba instalować osobno?
Nie. Tryb Swarm jest wbudowany w Docker Engine, a menedżery i workery to zwykłe instalacje Dockera. Klaster tworzysz poleceniem docker swarm init --advertise-addr <adres> na pierwszym węźle, a kolejne węzły dołączasz poleceniem docker swarm join z tokenem, które init wypisuje na ekran.
Ile menedżerów potrzebuje klaster Docker Swarm na VPS?
Dla małego klastra na VPS najlepsze są trzy menedżery. Menedżery uzgadniają stan algorytmem Raft i potrzebują większości, więc trzy przetrwają awarię jednego, a dwa nie przetrwają żadnej. Liczba menedżerów powinna być nieparzysta, bo czwarty menedżer nie zwiększa liczby awarii, które klaster przetrwa. Dokumentacja Dockera zaleca najwyżej siedem menedżerów.
Jakie porty otworzyć między węzłami Docker Swarm?
Między węzłami potrzebne są 2377/tcp dla menedżerów, 7946/tcp i 7946/udp dla wykrywania węzłów oraz 4789/udp dla ruchu overlay. Przy szyfrowanych sieciach overlay dochodzi protokół IP nr 50 (ESP). Otwieraj te porty tylko dla adresów IP pozostałych węzłów, a nie dla całego internetu, i pamiętaj o filtrze w panelu dostawcy VPS.
Czy Docker Swarm jest nadal rozwijany w 2026 roku?
Tak. Repozytorium moby/swarmkit nie jest zarchiwizowane i w listopadzie 2026 dostawało nowe commity, a wydania Docker Engine 29.x regularnie zawierają poprawki Swarma i sieci overlay. Wczesne wydania serii 29 miały błędy w Swarmie, które naprawiono w kolejnych wersjach. Wsparcie Mirantis „do co najmniej 2030 roku” dotyczy tylko komercyjnego Mirantis Kubernetes Engine 3, a nie otwartoźródłowego Docker Engine.