SSD Nodes Learn Hosting plans →
Przewodniki Matt ConnorAutor: Matt Connor · Zaktualizowano 2026-10-28

Odzyskiwanie plików usuniętych przez rm -rf

Wykonano rm -rf na błędnej ścieżce? Natychmiast zatrzymaj zapis i odmontuj ext4. Sprawdź kolejno realne metody odzyskiwania bez nadpisywania danych.

Co zrobić w ciągu pierwszych sześćdziesięciu sekund

O możliwości odzyskania plików usuniętych za pomocą rm -rf decydują dwie kwestie, a obie stają się istotne, zanim jeszcze otworzysz wyszukiwarkę. Należy natychmiast zaprzestać zapisu na tym systemie plików. Następnie trzeba wyłączyć go z użytku poprzez odmontowanie lub ponowne zamontowanie w trybie tylko do odczytu.

rm nie usuwa fizycznie żadnych danych. Polecenie to usuwa wpis w katalogu, a gdy żaden inny twardy link nie wskazuje na plik i żaden proces nie ma go otwartego, inode oraz bloki danych pliku zostają oznaczone jako wolne. Bajty nadal znajdują się na nośniku. Pozostają tam do momentu, aż alokator bloków przydzieli te bloki innemu procesowi, który nadpisze ich zawartość. Każda sekunda, w której system plików pozostaje zamontowany i aktywny, zwiększa ryzyko, że demon zapisze linię logu lub baza danych zrzuci stronę na dysk, co może doprowadzić do nadpisania bloków, które chcesz odzyskać.

Dlatego pierwsze polecenia, które należy wykonać, to te zatrzymujące zapis, a nie te służące do odzyskiwania plików.

sudo systemctl stop nginx postgresql
sudo umount /mnt/data

Jeśli umount zwraca umount: /mnt/data: target is busy., należy ustalić, co blokuje system plików.

sudo fuser -vm /mnt/data
sudo lsof +D /mnt/data

Jeśli nie można zwolnić systemu plików, należy zamontować go ponownie w trybie tylko do odczytu. Montowanie w trybie tylko do odczytu zatrzymuje nowe alokacje, co jest kluczowe dla powodzenia operacji.

sudo mount -o remount,ro /mnt/data

Jeśli usunięta ścieżka znajdowała się w głównym systemie plików, sytuacja jest trudniejsza. sudo mount -o remount,ro / zazwyczaj kończy się niepowodzeniem z komunikatem mount: /: cannot remount /dev/vda1 read-only., ponieważ uruchomione procesy utrzymują pliki otwarte do zapisu, a jądro nie wymusi ich zamknięcia. W przypadku VPS praktycznym rozwiązaniem jest tryb ratunkowy (rescue mode) dostarczany przez dostawcę: uruchamia on oddzielny system typu live, do którego podłączony jest Twój dysk, ale nie jest on zamontowany. Każde poniższe polecenie wykonuje się wtedy na urządzeniu, na którym nikt nie prowadzi zapisu.

Jedna zasada dotyczy całego tego przewodnika. Nigdy nie zapisuj odzyskanych plików, obrazu dysku ani nowo zainstalowanych narzędzi na systemie plików, z którego przeprowadzasz odzyskiwanie. Podłącz drugi wolumin lub prześlij dane wyjściowe na inną maszynę przez SSH.

Dlaczego odzyskiwanie danych po rm -rf na ext4 jest w większości przypadków beznadziejne

Przed instalacją jakiegokolwiek oprogramowania należy określić swoje oczekiwania. Najpierw należy potwierdzić, z jakim systemem plików mamy do czynienia:

lsblk -f

W systemie ext4, który jest domyślny dla niemal każdego obrazu VPS, lokalizacja danych pliku jest przechowywana w i-węźle (inode) jako drzewo zakresów (extent tree). Zakres to pojedynczy rekord informujący, że logiczny blok N pliku zaczyna się w bloku fizycznym M i obejmuje L bloków. Małe pliki przechowują do czterech takich rekordów bezpośrednio w i-węźle. Większe pliki wskazują na dodatkowe bloki zawierające resztę drzewa.

Gdy usuwane jest ostatnie dowiązanie do pliku i żaden proces nie ma go otwartego, ext4 przeszukuje to drzewo, zwraca wszystkie zakresy do alokatora bloków i czyści drzewo z i-węzła. I-węzeł zostaje oznaczony jako wolny i opatrzony czasem usunięcia. Same dane pozostają nienaruszone. Zapis w i-węźle wskazujący, gdzie znajdowały się te dane, został wymazany.

System ext3 działa w tym zakresie identycznie. On również resetuje wskaźniki bloków usuniętego pliku; jedynie ext2 pozostawiał je na miejscu, umożliwiając pracę narzędziom do odzyskiwania danych. Na ext4 nadal można wyświetlić listę usuniętych i-węzłów:

sudo debugfs -R lsdel /dev/vdb1

debugfs otwiera urządzenie w trybie tylko do odczytu, chyba że zostanie użyta flaga -w, więc operacja ta jest bezpieczna na niezamontowanym urządzeniu i nic nie kosztuje. I-węzły zostaną wyświetlone. Na próbie zrzutu jednego z nich sprawa się kończy, ponieważ mapa bloków, którą i-węzeł wcześniej zawierał, została wyczyszczona, więc dump nie ma czego śledzić.

Dwa narzędzia próbują obejść ten problem poprzez odczyt dziennika (journal). Dziennik to pierścieniowy bufor o stałym rozmiarze, którego ext4 używa do utrzymania spójności metadanych w razie awarii; może on nadal zawierać starszą kopię i-węzła sprzed usunięcia. Zarówno extundelete, jak i ext4magic przeszukują go. Należy sprawdzić, z jakim rozmiarem mamy do czynienia:

sudo dumpe2fs -h /dev/vdb1 | grep -i journal

Rozmiar dziennika jest ustalany podczas tworzenia systemu plików, a bieżące mke2fs skaluje go wraz z systemem plików. Przy standardowych blokach 4 KiB, system plików o rozmiarze od 16 do 32 GB otrzymuje dziennik 128 MB, do 64 GB otrzymuje 256 MB, do 128 GB otrzymuje 512 MB, a każdy większy otrzymuje 1 GB. Niezależnie od rozmiaru, zwykła aktywność nadpisuje go w sposób ciągły. Nawet odczyt plików zwiększa jego zawartość, więc find lub uruchomienie kopii zapasowej wypycha kopie i-węzłów przez pierścień. Czas przetrwania kopii i-węzła sprzed usunięcia zależy od intensywności operacji na systemie plików od momentu usunięcia, a nie od czasu zegarowego; na obciążonym serwerze kopia ta może zniknąć bardzo szybko. Narzędzie extundelete nie doczekało się wydania od wersji 0.2.4 w styczniu 2013 roku. Projekt ext4magic jest obecnie oznaczony jako porzucony: jego twórca informuje, że nie jest on już w stanie przetwarzać współczesnych systemów plików ext4 i prosi o niekorzystanie z niego. extundelete należy traktować jako rozwiązanie o znikomej szansie powodzenia; należy uruchamiać je na niezamontowanym urządzeniu lub obrazie dysku i nie należy być zaskoczonym, gdy nie zwróci żadnych rezultatów.

Jeśli lsblk -f zgłasza xfs, sytuacja nie wygląda lepiej, ponieważ dla systemu XFS również nie istnieje wspierana funkcja odzyskiwania usuniętych plików. Kolejność poniższych opcji pozostaje bez zmian.

Czy plik jest nadal otwarty w działającym procesie?

Jest to jedyna metoda odzyskiwania na tej stronie o wysokiej skuteczności i główny powód, dla którego nie należy restartować usługi korzystającej z pliku.

Plik zostaje trwale usunięty dopiero wtedy, gdy dwa liczniki osiągną zero: liczba wpisów w katalogu wskazujących na jego inode oraz liczba otwartych deskryptorów plików. rm redukuje pierwszy licznik do zera. Jeśli proces nadal utrzymuje plik jako otwarty, drugi licznik nie wynosi zero, więc inode oraz przypisane do niego bloki danych pozostają zaalokowane, a dane są możliwe do odczytania.

Znajdź otwarte pliki, których licznik dowiązań spadł do zera:

sudo lsof +L1

+L1 oznacza wyświetlenie otwartych plików z licznikiem dowiązań mniejszym niż 1. Każde dopasowanie wskazuje proces, numer deskryptora pliku, NLINK typu 0 oraz ścieżkę kończącą się na (deleted). Pobierz PID oraz numer deskryptora, aby użyć /proc:

sudo ls -l /proc/1234/fd

Wpis wygląda jak 3 -> /var/log/app/events.log (deleted). To dowiązanie nadal wskazuje na dane. Skopiuj je do innego systemu plików:

sudo cp /proc/1234/fd/3 /mnt/rescue/events.log

Użyj cp, a nie mv. Otwarcie /proc/1234/fd/3 zapewnia nowy uchwyt do tego samego inode, zaczynający się od offsetu zero, dzięki czemu odzyskasz cały plik, a nie tylko fragment od bieżącej pozycji zapisu.

Warto znać dwa ograniczenia. Usunięte drzewo katalogów nie zostanie w ten sposób przywrócone, ponieważ utrzymywane są tylko poszczególne pliki otwarte przez proces. Ponadto plik bazy danych skopiowany w trakcie zapisu przez silnik nie stanowi spójnej kopii, ponieważ cp nie wykonuje atomowej migawki, a różne części pliku mogą pochodzić z różnych momentów czasowych. Należy spodziewać się uszkodzeń i zaplanować użycie wbudowanych narzędzi naprawczych silnika zamiast traktować plik jako poprawny. Wpisy, które lsof pokazuje z mem zamiast numeru deskryptora, są mapowane w pamięci i nie posiadają wpisu /proc/<pid>/fd, z którego można by wykonać kopię.

Czy posiadasz snapshot na btrfs, ZFS lub LVM?

Jeśli system plików obsługuje snapshoty, usunięte pliki znajdują się wewnątrz jednego z nich w niezmienionej formie. Jest to przydatne tylko wtedy, gdy snapshot istniał przed usunięciem danych. Żadne działanie podjęte w tej chwili nie przywróci danych wstecz.

btrfs przechowuje snapshoty jako subwolumeny:

sudo btrfs subvolume list /

Przeglądaj snapshot i skopiuj potrzebne ścieżki za pomocą cp -a. Zaleca się kopiowanie pojedynczych ścieżek zamiast przywracania całego subwolumenu, ponieważ przywrócenie (rollback) powoduje również utratę wszystkich danych zapisanych od momentu wykonania snapshota.

ZFS udostępnia każdy snapshot jako katalog tylko do odczytu:

zfs list -t snapshot
ls /tank/data/.zfs/snapshot/

Katalog .zfs jest ukryty i nie pojawi się w zwykłym ls katalogu głównego zbioru danych (dataset), ale można wejść do niego bezpośrednio po nazwie. Skopiuj stamtąd pliki. zfs rollback przywraca cały zbiór danych i niszczy wszystkie snapshoty nowsze od wskazanego, dlatego należy traktować to jako ostateczność.

Snapshoty LVM to wolumeny typu copy-on-write o stałym rozmiarze:

sudo lvs
sudo mount -o ro /dev/vg0/data-snap /mnt/snap

Zamontuj go w trybie tylko do odczytu i skopiuj dane. Sprawdź lvs przed użyciem, ponieważ snapshot LVM, który zapełni przydzielone miejsce, jest unieważniany przez jądro systemu, a po wystąpieniu takiej sytuacji jego zawartość jest nieodwracalnie utracona.

Snapshot nie jest kopią zapasową. Znajduje się na tym samym dysku lub w tej samej puli co oryginał, więc współdzieli z nim wszelkie awarie. Jest bardzo skuteczny w cofaniu błędów popełnionych przed chwilą, co jest dokładnie celem tego zadania.

Odzyskiwanie danych za pomocą PhotoRec, wyłącznie z obrazu dysku, nigdy z działającego nośnika

Jeśli powyższe metody nie przynoszą rezultatu, pozostaje carving: skanowanie surowego urządzenia w poszukiwaniu wzorców bajtów oznaczających początek znanego typu pliku, a następnie zapisywanie wszystkiego, co po nich następuje. Carving odczytuje wyłącznie dane plików. Nazwy plików, struktura katalogów, znaczniki czasu i informacje o właścicielu to metadane systemu plików, a te zostały zniszczone przez rm, więc nie da się ich odzyskać. Otrzymasz pliki o nazwach f0384512.jpg w ponumerowanym katalogu wyjściowym, które trzeba posortować ręcznie.

O powodzeniu decydują dwie zasady.

Po pierwsze, wykonaj obraz urządzenia, zanim skierujesz na nie jakiekolwiek inne narzędzie. W systemach Debian i Ubuntu pakiet nazywa się gddrescue, a instalowany przez niego plik binarny to ddrescue.

sudo apt update && sudo apt install -y gddrescue testdisk
sudo ddrescue -n /dev/vdb1 /mnt/rescue/vdb1.img /mnt/rescue/vdb1.map

/mnt/rescue musi znajdować się na innym urządzeniu, które posiada co najmniej tyle wolnego miejsca, ile zajmuje partycja. lsblk -b wyświetla dokładne rozmiary w bajtach. Plik mapy pozwala wznowić przerwane kopiowanie zamiast zaczynać od nowa. Gdy posiadasz obraz, możesz później wypróbować drugie narzędzie na dokładnie tych samych bajtach, co jest niemożliwe, jeśli pierwsze narzędzie nadpisało dysk.

Po drugie, skieruj narzędzie do odzyskiwania na plik obrazu.

sudo photorec /d /mnt/rescue/recup /mnt/rescue/vdb1.img

photorec otwiera menu tekstowe. Wybierz partycję, następnie typ systemu plików, sygnatury plików do wyszukania, a na końcu katalog docelowy. Przed rozpoczęciem zawęź listę sygnatur do typów plików, które faktycznie utraciłeś, ponieważ domyślna lista znajduje wszystko i dostarczy dziesiątki tysięcy fragmentów do przejrzenia.

testdisk, z tego samego pakietu, posiada własną funkcję przywracania plików i obsługuje wyłącznie FAT, exFAT, NTFS oraz ext2. W przypadku ext4 pozostaje photorec.

Należy oczekiwać, że pofragmentowane pliki zostaną odzyskane jako uszkodzone. Carving zakłada, że bloki pliku są ciągłe, więc plik, który alokator rozproszył po dysku, zostanie albo błędnie złożony, albo całkowicie pominięty. Pliki multimedialne odzyskują się dość dobrze, ponieważ posiadają wyraźne nagłówki. Zwykły tekst, pliki konfiguracyjne i kod źródłowy odzyskują się słabo, ponieważ nie istnieje sygnatura bajtowa oznaczająca początek skryptu powłoki.

Zbędna spacja: jak doszło do usunięcia niewłaściwej ścieżki

Prawie każdy wypadek z rm -rf wynika z problemów z powłoką. rm otrzymuje listę ścieżek i usuwa każdą z nich po kolei. Narzędzie nie interpretuje intencji użytkownika.

Klasycznym przykładem jest pojedyncza spacja:

rm -rf /home/deploy/app /old
rm -rf /home/deploy/app/old

Pierwsza linia zawiera dwa argumenty. Polecenie usuwa aplikację, a następnie usuwa /old. Jeśli /old nie istnieje, rm nie wyświetla żadnego komunikatu, ponieważ -f wycisza błąd o brakującym pliku. Brak komunikatu nie oznacza potwierdzenia operacji.

Drugi przypadek to nieujęta w cudzysłów zmienna zawierająca spację:

dir="/srv/my app"
rm -rf $dir

Powłoka dzieli wartość w miejscu białych znaków, więc rm otrzymuje /srv/my oraz app jako dwie oddzielne ścieżki. Zapisane jako rm -rf "$dir", stanowiłoby jedną ścieżkę.

Trzeci przypadek to pusta zmienna, zazwyczaj wynikająca z niepowodzenia polecenia, które powinno ją wypełnić:

rm -rf "$TARGET"/*

Gdy TARGET nie jest ustawione, wyrażenie rozwija się do rm -rf /*. GNU rm odmawia wykonania operacji w tej formie: rm -rf / wyświetla rm: it is dangerous to operate recursively on '/' i przerywa działanie. Wariant z użyciem wzorca (glob) nie posiada takiej ochrony, ponieważ powłoka zastępuje /* listą rzeczywistych ścieżek najwyższego poziomu, zanim rm zostanie uruchomione, a / nie znajduje się na tej liście, więc zabezpieczenie nie zostaje aktywowane.

Nawyki zapobiegające kolejnej awarii

  • Używaj cudzysłowów dla każdej zmiennej będącej ścieżką. Zawsze wpisuj "$dir", również wewnątrz testów i pętli.
  • Przerywaj działanie, gdy zmienna jest pusta. rm -rf "${TARGET:?TARGET is not set}"/* sprawia, że powłoka zatrzymuje się z Twoim komunikatem przed uruchomieniem rm, jeśli TARGET jest nieustawiona lub pusta. Umieszczaj set -euo pipefail na początku każdego skryptu wykonującego usuwanie.
  • Dodaj --one-file-system. Instrukcja ta nakazuje rm pomijanie katalogów znajdujących się na innym systemie plików niż podany argument, dzięki czemu rekurencyjne usuwanie nie przejdzie na zamontowany wolumen kopii zapasowej ani bind mount.
  • Nie usuwaj plików jako root. Konto serwisowe może zniszczyć tylko to, co posiada, co stanowi główny argument za uruchamianiem każdej usługi jako osobny użytkownik bez uprawnień. Jeśli nie masz pewności, do czego dany użytkownik ma dostęp, odczytanie bitów uprawnień w listingu ls odpowiada na to pytanie jednym poleceniem.
  • Wyświetl listę przed podjęciem działań. W skrypcie zbuduj ścieżki, wykonaj na nich printf '%s\n', sprawdź wynik, a następnie usuń w drugim przebiegu.
  • Miej pod ręką polecenie do przenoszenia do kosza. sudo apt install trash-cli udostępnia trash-put, trash-list, trash-restore oraz trash-empty. Pliki usunięte z wolumenu domowego trafiają do ~/.local/share/Trash (lub $XDG_DATA_HOME/Trash, gdy jest ustawione), pliki na innych punktach montowania trafiają do katalogu .Trash/$uid lub .Trash-$uid na szczycie tego montowania, a trash-empty 30 czyści wszystko, co trafiło do kosza ponad trzydzieści dni temu.

Aliasowanie rm do trash-put wydaje się oczywistym krokiem, ale jest pułapką. Alias wyrabia odruch, który zawiedzie na kolejnym serwerze, gdzie go nie ma, a aliasy nie działają wewnątrz skryptów, gdzie dochodzi do kosztownych błędów. Wpisuj trash-put świadomie.

Jedyna metoda odzyskiwania danych, która zawsze działa

Wszystkie powyższe rozwiązania to kwestia przypadku. Backup nie jest kwestią przypadku.

Dwie rzeczy czynią backup rzeczywistym. Uruchamia się on zgodnie z harmonogramem bez konieczności pamiętania o nim oraz przynajmniej raz przeprowadzono z niego proces przywracania danych. Repozytorium, z którego nigdy nie odzyskiwano danych, jest jedynie wiarą, ponieważ czynniki czyniące je bezużytecznym (błędna ścieżka na liście uwzględniania lub hasło do repozytorium, którego nikt nie zapisał) ujawniają się dopiero w dniu, w którym są potrzebne.

W przypadku restic przywracanie danych to dwa polecenia.

restic -r /srv/restic-repo snapshots
restic -r /srv/restic-repo restore latest --target /mnt/rescue --include /srv/appdata

Przywracaj dane do pustego katalogu, a nie bezpośrednio na aktywną ścieżkę, aby móc porównać obie lokalizacje przed przeniesieniem plików. Konfiguracja backupów restic na VPS opisuje przygotowanie repozytorium oraz timer systemd, który je obsługuje.

W przypadku Borg:

borg list /srv/borg-repo
borg extract /srv/borg-repo::daily-2026-08-08 srv/appdata

Ścieżki wewnątrz archiwum Borg są przechowywane bez wiodącego ukośnika, więc srv/appdata pasuje, a /srv/appdata nie pasuje do niczego. borg extract zapisuje dane w bieżącym katalogu roboczym, więc najpierw przejdź cd do katalogu tymczasowego.

Jeśli jeszcze nie dokonano wyboru między tymi narzędziami, porównanie restic i Borg omawia deduplikację oraz repozytoria typu append-only, czyli właściwość, która uniemożliwia przejętemu serwerowi usunięcie własnej historii backupów. Oba narzędzia są odpowiednie. Błędną odpowiedzią jest brak uruchomienia któregokolwiek z nich.

Nowy serwer to najtańszy moment na konfigurację tego procesu, zanim znajdzie się na nim cokolwiek, co warto stracić. Pierwsze dziesięć minut na nowym VPS to miejsce, w którym należy wykonać tę pracę, obok konfiguracji SSH i firewalla.

Następnie dodaj cykliczny wpis w kalendarzu: raz w miesiącu przywróć jeden katalog z repozytorium do /tmp i sprawdź zawartość plików. Ten jeden nawyk jest wart więcej niż wszystkie narzędzia opisane na tej stronie.

FAQ

Czy można przywrócić usunięty plik na ext4?

Zazwyczaj nie. Gdy usuwane jest ostatnie dowiązanie do pliku, a żaden proces nie ma go otwartego, ext4 czyści drzewo zakresów (extent tree) z i-węzła, więc i-węzeł przestaje wskazywać lokalizację danych. Starsza kopia tego i-węzła może przetrwać w dzienniku ext4, a extundelete służy do jej wyszukiwania. To, czy kopia ta nadal istnieje, zależy od liczby operacji wykonanych na systemie plików od momentu usunięcia, a nie od czasu, jaki upłynął, dlatego należy w pierwszej kolejności zatrzymać zapis. Narzędzie extundelete nie doczekało się nowej wersji od stycznia 2013 roku, a ext4magic jest obecnie oznaczone przez autora jako porzucone, gdyż nie działa poprawnie z aktualnymi systemami plików ext4. Narzędzie extundelete należy uruchamiać na niezamontowanym urządzeniu lub obrazie dysku; nigdy na zamontowanym systemie plików. Wcześniej należy zweryfikować stan pracy za pomocą sudo dumpe2fs -h /dev/vdb1 | grep -i journal.

Usługa nadal ma otwarty usunięty plik. Czy można go odzyskać?

Tak, jest to najlepszy scenariusz. Dopóki proces trzyma plik otwarty, jego i-węzeł oraz bloki danych pozostają przydzielone, więc dane są nadal możliwe do odczytania. Nie należy restartować usługi, ponieważ zamknięcie ostatniego deskryptora finalizuje usunięcie. Należy uruchomić sudo lsof +L1, aby wyświetlić otwarte pliki z liczbą dowiązań równą 0, zanotować PID oraz numer deskryptora pliku, a następnie skopiować dane przez /proc za pomocą sudo cp /proc/1234/fd/3 /mnt/rescue/events.log. Kopię należy zapisać na innym systemie plików. Wpisy oznaczone w mem zamiast numerem deskryptora są odwzorowane w pamięci (memory mapped) i nie posiadają ścieżki /proc/<pid>/fd, z której można by je skopiować.

Dlaczego należy wykonać obraz dysku zamiast uruchamiać narzędzie odzyskiwania bezpośrednio na nim?

Ponieważ każde narzędzie musi gdzieś zapisać wynik swojej pracy, a zapis na systemie plików, z którego odzyskuje się dane, może nadpisać wolne bloki, w których te dane nadal się znajdują. Należy najpierw skopiować partycję na inne urządzenie za pomocą sudo ddrescue -n /dev/vdb1 /mnt/rescue/vdb1.img /mnt/rescue/vdb1.map, a następnie wskazać photorec na plik obrazu. Obraz pozwala również na ponowne użycie innego narzędzia na dokładnie tych samych bajtach, co jest niemożliwe, gdy cokolwiek nadpisze oryginał.

Czy rm -rf / nadal niszczy system Linux?

Sama komenda w tej formie nie. GNU rm odmawia wykonania jej i wyświetla rm: it is dangerous to operate recursively on '/'. Niebezpieczne są warianty, które powstają inną drogą. rm -rf "$TARGET"/* z nieustawioną zmienną TARGET rozwija się do rm -rf /*, a powłoka przekazuje do rm listę rzeczywistych katalogów najwyższego poziomu, z których żaden nie jest /, więc zabezpieczenie nie reaguje. Należy pisać "${TARGET:?TARGET is not set}", dzięki czemu powłoka zatrzyma się przed uruchomieniem rm.

Czy migawka (snapshot) systemu plików to kopia zapasowa?

Nie. Migawka btrfs lub ZFS znajduje się w tej samej puli co dane, które chroni, więc awaria dysku lub zniszczenie puli powoduje utratę obu jednocześnie. Migawka LVM ma dodatkowy problem w postaci stałego rozmiaru: gdy zostanie zapełniona, jądro ją unieważnia i jej zawartość przepada. Migawki są doskonałe do cofania usunięć sprzed dwóch minut. Do wszystkich innych celów należy utrzymywać repozytorium na oddzielnym sprzęcie.

Czy ten artykuł był przydatny?

#linux#rm#data-recovery#backups#ext4