SSD Nodes Learn Hosting plans →
راهنماها Matt Connorتوسط Matt Connor · به‌روزرسانی شده 2026-11-18

آموزش نحوه عملکرد WireGuard و cryptokey routing

پارامتر AllowedIPs در فایل wg0.conf همزمان نقش جدول مسیریابی و لیست دسترسی را دارد. با یادگیری مکانیزم cryptokey routing و پروتکل Noise، پیکربندی WireGuard را درک کنید.

نحوه عملکرد WireGuard در یک نگاه

WireGuard با متصل کردن هر بسته (packet) به یک کلید عمومی کار می‌کند. این مکانیزم «مسیریابی کلید-رمزنگاری» (cryptokey routing) نام دارد و کل طراحی آن را تشکیل می‌دهد: خط AllowedIPs در کنار یک همتا (peer)، در واقع جدول مسیریابی برای بسته‌های خروجی از ماشین شما و لیست کنترل دسترسی (ACL) برای بسته‌های ورودی از آن همتا است. یک تنظیم، دو وظیفه. فایل AllowedIPs را با این دید بخوانید تا هر فایل پیکربندی WireGuard برایتان قابل‌فهم شود.

در اینجا هیچ جدول نشست (session table) مبتنی بر آدرس IP یا پایگاه‌داده کاربر وجود ندارد. یک همتا، ترکیبی از یک کلید عمومی و مجموعه‌ای از آدرس‌هایی است که آن کلید مجاز به استفاده از آن‌هاست. فرآیند دست‌دادن (handshake) و تایمرها برای حفظ صحت این اتصال در حین تغییرات شبکه زیرساختی وجود دارند. اگر پیش از درک تئوری، به دنبال یک تونل عملیاتی هستید، آن را با یک VPN شخصی WireGuard روی VPS خود بسازید و سپس هر زمان که یک خط از پیکربندی برایتان مبهم بود، به اینجا بازگردید.

پارامتر AllowedIPs هم یک جدول مسیریابی است و هم یک لیست دسترسی

ابتدا جهت خروجی (outbound) را در نظر بگیرید. هسته سیستم‌عامل شما بسته را از طریق جدول مسیریابی اصلی به دستگاه wg0 هدایت می‌کند. سپس WireGuard آدرس مقصد آن بسته را با جدولی که شامل پیشوندهای مجاز (allowed prefixes) برای هر همتا (peer) است، مطابقت می‌دهد؛ این تطبیق بر اساس طولانی‌ترین پیشوند (longest prefix match) انجام می‌شود. نتیجه این تطبیق، یک همتا را مشخص می‌کند که آن همتا نیز به یک کلید عمومی، و در نهایت به یک کلید نشست (session key) و یک نقطه پایانی UDP اشاره دارد. بسته برای آن همتا رمزنگاری شده و به مقصد ارسال می‌شود.

اگر هیچ‌کدام از AllowedIPs همتاها مقصد بسته را پوشش ندهند، بسته‌ای ارسال نمی‌شود، زیرا کلیدی برای رمزنگاری آن وجود ندارد.

ping: sendmsg: Required key not available

این خطا تنها یک معنی دارد: آدرسی که قصد دسترسی به آن را دارید، در لیست هیچ‌کدام از همتاها تعریف نشده است. خطای متفاوت ping: sendmsg: Destination address required به این معناست که همتای مربوطه پیدا شده، اما WireGuard هیچ نقطه پایانی (endpoint) برای آن ندارد، زیرا نه پیکربندی شده و نه هنوز آموخته شده است.

اکنون جهت ورودی (inbound) را در نظر بگیرید. یک بسته UDP روی پورت گوش‌دهنده (listen port) دریافت می‌شود. WireGuard نشست را از طریق ایندکس گیرنده در هدر پیدا می‌کند، محتوا را رمزگشایی و احراز هویت کرده و سپس شمارنده را با پنجره بازپخش (sliding replay window) بررسی می‌کند. تنها پس از این مراحل است که بسته داخلی خوانده می‌شود و یک جستجوی طولانی‌ترین پیشوند روی آدرس مبدأ باید همتای ارسال‌کننده احراز هویت‌شده را شناسایی کند. اگر این شناسایی انجام نشود، بسته حذف (drop) می‌شود. با فعال بودن دیباگ پویا (dynamic debug)، هسته دلیل این اتفاق را در خطی مشابه زیر چاپ می‌کند:

wg0: Packet has unallowed src IP (10.8.0.9) from peer 2 (203.0.113.10:51820)

به همین دلیل است که یک همتا در سمت سرور با /32 مواجه می‌شود. همتایی که با AllowedIPs = 10.8.0.2/32 پیکربندی شده است، تنها می‌تواند بسته‌ها را از آدرس 10.8.0.2 ارسال کند و نه هیچ آدرس دیگری. اگر به جای آن 0.0.0.0/0 را بنویسید، آن کلاینت اجازه می‌یابد هر آدرس مبدأ IPv4 را که با طولانی‌ترین پیشوندِ منطبق بر آن انتخاب شود، ادعا کند؛ اما این اجازه شامل آدرس‌هایی که توسط پیشوند دقیق‌تری به همتای دیگری اختصاص یافته‌اند، نمی‌شود.

پیشوندهای هم‌پوشان بر اساس دقت (specificity) حل می‌شوند، زیرا جستجو بر مبنای طولانی‌ترین پیشوند است. پیشوندهای یکسان در دو همتا رفتار متفاوتی دارند: ورودی به همتایی منتقل می‌شود که آخرین بار پیکربندی شده است و همتای اول بدون چاپ هیچ خطایی، دریافت آن ترافیک را متوقف می‌کند. دستور wg show wg0 allowed-ips جدولی را که در حال حاضر در هسته فعال است چاپ می‌کند؛ این همان چیزی است که در صورت مغایرت فایل روی دیسک با وضعیت در حال اجرا، ملاک عمل قرار می‌گیرد.

خواندن فایل پیکربندی با در نظر گرفتن مسیریابی کلید رمزنگاری

سمت سرور:

[Interface]
Address = 10.8.0.1/24
ListenPort = 51820
PrivateKey = <server private key>

[Peer]
PublicKey = <laptop public key>
AllowedIPs = 10.8.0.2/32

سمت کلاینت:

[Interface]
Address = 10.8.0.2/32
PrivateKey = <laptop private key>

[Peer]
PublicKey = <server public key>
Endpoint = vpn.example.com:51820
AllowedIPs = 0.0.0.0/0, ::/0
PersistentKeepalive = 25

یک کلیدواژهٔ یکسان در دو سمت، وزن متفاوتی دارد. در سمت کلاینت، این کلیدواژه به معنای «ارسال تمام مقاصد به این همتا» است. در سمت سرور، به معنای «پذیرش تنها همین یک آدرس از این همتا» است. این عدم تقارن در مقادیر نهفته است، نه در نقش‌ها.

نیمی از این کلیدها اصلاً بخشی از پروتکل نیستند. Address، DNS، MTU، PostUp و SaveConfig متعلق به wg-quick هستند؛ همان اسکریپت شلی که رابط شبکه را بالا می‌آورد. این‌ها تنظیمات پروتکل WireGuard نیستند؛ wg-quick آن‌ها را به‌صورت جداگانه مدیریت می‌کند. wg-quick strip wg0 پیکربندی خلاصه‌شده‌ای را چاپ می‌کند که ابزار wg واقعاً آن را بارگذاری می‌کند، که سریع‌ترین راه برای مشاهدهٔ این تفکیک است.

عملکرد واقعی دست‌دادن (Handshake)

دست‌دادن WireGuard از پروتکل Noise_IKpsk2 از چارچوب Noise Protocol Framework استفاده می‌کند. بخش IK برای یک مدیر سیستم بخش کاربردی است: کلید عمومی ثابت پاسخ‌دهنده (responder) از قبل برای آغازگر (initiator) شناخته‌شده است، زیرا این همان PublicKey در بلوک [Peer] شماست و آغازگر کلید عمومی ثابت خود را در اولین پیام به‌صورت رمزنگاری‌شده ارسال می‌کند. بنابراین، هیچ تبادل گواهی و رفت‌وبرگشت هویتی وجود ندارد. یک ناظر غیرفعال نمی‌تواند تشخیص دهد کدام کلید در حال برقراری تماس است، مگر اینکه کلید خصوصی پاسخ‌دهنده را در اختیار داشته باشد.

هزینه این کار یک رفت‌وبرگشت است. پیام آغازین 148 بایت و پاسخ 92 بایت است و داده‌ها بلافاصله پس از آن جریان می‌یابند. هر طرف یک جفت‌کلید موقت Curve25519 تازه برای هر دست‌دادن تولید می‌کند و کلیدهای نشست از زنجیره‌ای از نتایج Diffie-Hellman به دست می‌آیند که کلیدهای ثابت و موقت را با هم ترکیب می‌کند. کلیدهای خصوصی موقت سپس دور ریخته می‌شوند که این امر باعث ایجاد محرمانگی پیشرو (forward secrecy) می‌شود: کسی که ترافیک شما را امروز ضبط کند و سال آینده کلید خصوصی سرور را بدزدد، همچنان نمی‌تواند آنچه را که ضبط کرده است بخواند.

یک آغازگر دست‌دادن حاوی یک برچسب زمانی TAI64N است و هر همتا (peer) بزرگ‌ترین برچسب زمانی که از طرف مقابل دیده است را به خاطر می‌سپارد، بنابراین آغاز مجدد (replay) رد می‌شود. بسته‌های داده دارای یک شمارنده 64 بیتی هستند که به‌عنوان nonce استفاده می‌شود و گیرنده یک پنجره لغزان از شمارنده‌های اخیراً دیده‌شده را نگه می‌دارد، بنابراین تکرارها و تغییر ترتیب‌های شدید بدون نیاز به وضعیت اتصال به سبک TCP مدیریت می‌شوند.

کلیدهای نشست عمر طولانی ندارند و تایمرها به‌جای اینکه قابل پیکربندی باشند، در کد کامپایل شده‌اند.

نمودارWireGuard protocol timers, in seconds
داده‌های پشت این نمودار
[
  {
    "label": "REKEY_TIMEOUT",
    "seconds": 5,
    "notes": "resend a handshake initiation that got no answer, plus up to 333 ms of random jitter"
  },
  {
    "label": "KEEPALIVE_TIMEOUT",
    "seconds": 10,
    "notes": "send a keepalive after receiving data and sending none back"
  },
  {
    "label": "REKEY_ATTEMPT_TIME",
    "seconds": 90,
    "notes": "stop retrying the handshake and drop the packets queued for that peer"
  },
  {
    "label": "REKEY_AFTER_TIME",
    "seconds": 120,
    "notes": "the peer that initiated the current session begins a fresh handshake when it next sends"
  },
  {
    "label": "REJECT_AFTER_TIME",
    "seconds": 180,
    "notes": "the old session key is refused and traffic stops"
  }
]

این‌ها ثابت‌هایی از مشخصات پروتکل هستند، نه اندازه‌گیری‌های تجربی. این 5 تایمر به هدایت چرخه حیات نشست کمک می‌کنند. هنگامی که یک کلید نشست 120 ثانیه عمر داشته باشد، همتایی که آن دست‌دادن را آغاز کرده است، در اولین ارسال بعدی خود یک دست‌دادن تازه را شروع می‌کند؛ پاسخ‌دهنده بر اساس این تایمر کلید را بازنشانی (rekey) نمی‌کند. پس از 180 ثانیه، کلید قدیمی به‌طور کامل رد می‌شود، بنابراین ترافیک تا زمانی که یک دست‌دادن جدید کامل نشود، متوقف می‌ماند. آغازگری که پاسخی دریافت نکند، پس از 5 ثانیه به‌علاوه یک نوسان تصادفی تا حداکثر یک‌سوم ثانیه دوباره ارسال می‌شود و تلاش‌های مجدد پس از حدود 90 ثانیه متوقف می‌شوند. به همین دلیل است که wg show مقدار latest handshake را به‌عنوان یک عمر نسبی چاپ می‌کند و به همین دلیل است که یک تونل فعال و سالم، آن عمر را کوچک نگه می‌دارد. اگر در حالی که فعالانه در حال ارسال ترافیک هستید، این عمر افزایش یابد، به این معنی است که دست‌دادن‌ها با شکست مواجه می‌شوند، نه اینکه تونل بیکار است.

چرا یک همتا (peer) نقش کلاینت یا سرور ندارد

هر دو سمت، کد یکسانی را اجرا می‌کنند و از فرمت پیکربندی مشابهی استفاده می‌کنند. هیچ حالت سروری وجود ندارد. عدم تقارنی که احساس می‌کنید ناشی از Endpoint است و Endpoint اختیاری است.

یک همتا با یک endpoint پیکربندی‌شده می‌تواند یک handshake را آغاز کند. همتایی که چنین تنظیماتی ندارد، منتظر می‌ماند و سپس آدرس و پورت سمت مقابل را از اولین بسته‌ای که به‌درستی احراز هویت شده است، یاد می‌گیرد. آن endpoint آموخته‌شده ذخیره می‌شود و هر زمان که بسته معتبری از یک آدرس جدید برسد، به‌روزرسانی می‌گردد. این همان نحوه عملکرد roaming است: لپ‌تاپی که از شبکه wifi به شبکه موبایل منتقل می‌شود، همان تونل را حفظ می‌کند، زیرا نشست (session) به جای آدرس IP، توسط کلید و ایندکس شناسایی می‌شود. هیچ چیزی دوباره متصل نمی‌شود، زیرا هیچ‌گاه اتصالی به معنای TCP وجود نداشته است.

همین مکانیزم حقیقتی را ایجاد می‌کند که دانستن آن ارزشمند است: همتایی که دارای آدرس عمومی است، همیشه آخرین IP عمومی شناخته‌شده سمت مقابل را در اختیار دارد و wg show آن را نمایش می‌دهد.

توابع پایه ثابت، بدون امکان مذاکره

در WireGuard هیچ فهرستی از ciphersuite وجود ندارد. برای رمزنگاری احراز هویت‌شده از ChaCha20-Poly1305، برای توافق کلید از Curve25519، برای هش کردن از BLAKE2s و برای مشتق‌سازی کلید از HKDF استفاده می‌شود. تمامی پیاده‌سازی‌ها از همین توابع استفاده می‌کنند، بنابراین هیچ مرحله مذاکره‌ای برای تجزیه و هیچ مسیر تنزلی (downgrade) به گزینه‌های ضعیف‌تر وجود ندارد. این یک معامله واقعی است: اگر یکی از این توابع پایه شکسته شود، راه حل آن ارائه نسخه جدیدی از کل پروتکل و به‌روزرسانی در هر دو سمت است، نه تغییر در پیکربندی. همین تصمیم واحد، بخش بزرگی از کد و اکثر حالت‌های شکست که در تونل‌های مبتنی بر TLS وجود دارد را حذف می‌کند؛ این همان نکته‌ای است که مقایسه در WireGuard در برابر OpenVPN عمدتاً به آن ختم می‌شود.

چرا پورت به اسکنر پاسخ نمی‌دهد

پیام‌های آغازین handshake و پاسخ‌ها دارای فیلدی به نام mac1 هستند؛ اما پاسخ‌های cookie این فیلد را ندارند. این فیلد یک MAC (کد احراز اصالت پیام) است که بر اساس کلیدی که از کلید عمومی ثابت گیرنده مشتق شده، محاسبه می‌شود. فرستنده‌ای که آن کلید عمومی را نداشته باشد، نمی‌تواند یک mac1 معتبر تولید کند و گیرنده چنین بسته‌ای را بدون هیچ پاسخی دور می‌ریزد. نه خطایی ارسال می‌شود، نه reset و نه پیام ICMP.

نتیجهٔ قابل مشاهده این است که یک اسکن UDP هیچ پاسخی دریافت نمی‌کند.

sudo nmap -sU -p 51820 vpn.example.com

ابزار nmap وضعیت را open|filtered گزارش می‌دهد که همان پاسخی است که برای پورتی که توسط فایروال به‌صورت بی‌صدا (silently) مسدود شده، ارائه می‌دهد. یک پورت UDP باز که هیچ سرویسی روی آن گوش نمی‌دهد، معمولاً یک خطای ICMP port-unreachable برمی‌گرداند که nmap آن را به صورت closed گزارش می‌کند.

فیلد دوم، یعنی mac2، فشار حملات منع سرویس (DoS) را مدیریت می‌کند. هنگامی که گیرنده تحت بار کاری سنگین است، به یک پیام آغازین یا پاسخ، با یک mac1 معتبر اما بدون mac2 معتبر، با یک پاسخ cookie به طول 64 بایت که به آدرس مبدأ فرستنده متصل است، پاسخ می‌دهد. گیرنده تا زمانی که فرستنده از آن cookie برای محاسبه یک mac2 معتبر استفاده نکند، از انجام عملیات سنگین کلید عمومی خودداری می‌کند. این کار پیش از انجام محاسبات سنگین، اثبات می‌کند که آدرس مبدأ در دسترس است و این مکانیزم تنها تحت بار کاری فعال می‌شود.

چرا 0.0.0.0/0 یک peer را به default route شما تبدیل می‌کند

از آنجا که AllowedIPs جدول مسیریابی است، AllowedIPs = 0.0.0.0/0, ::/0 آن peer را برای مقصدهایی انتخاب می‌کند که توسط پیشوند (prefix) خاص‌تری که به peer دیگری اختصاص داده شده، پوشش داده نمی‌شوند. این تمام تنظیمات مربوط به full tunnel است.

مسیریابی‌ای که باعث کارکرد این فرآیند می‌شود، از خودِ خط دستور جالب‌تر است. یک default route ساده از طریق wg0 دچار حلقه (loop) می‌شود، زیرا بسته UDP رمزنگاری‌شده‌ای که ترافیک شما را حمل می‌کند نیز باید از دستگاه خارج شود و با همان default route خودش مطابقت پیدا می‌کند. wg-quick با استفاده از policy routing از این اتفاق جلوگیری می‌کند. این ابزار بسته‌های خروجی خودِ WireGuard را با یک fwmark علامت‌گذاری می‌کند، default route تونل را در یک جدول مسیریابی جداگانه قرار می‌دهد و قوانینی اضافه می‌کند تا فقط ترافیک علامت‌گذاری‌نشده به آن برسد. دستور ip rule show را اجرا کنید تا نتیجه را ببینید:

32764:	from all lookup main suppress_prefixlength 0
32765:	not from all fwmark 0xca6c lookup 51820
32766:	from all lookup main

0xca6c معادل 51820 در مبنای هگزادسیمال است و 51820 همان شماره جدول نیز هست. قانون suppress_prefixlength 0 باعث می‌شود جدول اصلی از default route خود صرف‌نظر کند، بنابراین مسیرهای خاص مانند زیرشبکه (subnet) محلی شما همچنان اولویت دارند، در حالی که سایر ترافیک به جدول تونل هدایت می‌شود. یک split tunnel به هیچ‌کدام از این‌ها نیاز ندارد: یک لیست محدودتر مانند AllowedIPs = 10.8.0.0/24, 10.20.0.0/16 به مسیرهای عادی در جدول اصلی تبدیل می‌شود.

یک نکته که full tunnel به‌تنهایی آن را حل نمی‌کند، وضوح نام (name resolution) است؛ زیرا resolverای که کلاینت شما از شبکه محلی یاد گرفته معمولاً سر جای خود باقی می‌ماند و مسیر آن خاص‌تر است. این یک وظیفه جداگانه است که در DNS که به خارج از تونل WireGuard نشت می‌کند به آن پرداخته شده است.

PersistentKeepalive واقعاً برای چیست

WireGuard زمانی که ترافیکی وجود ندارد، هیچ چیزی ارسال نمی‌کند. نه ضربان قلب (heartbeat)، نه تازه‌سازی نشست و نه هیچ چیز دیگری روی شبکه. این سکوت به عمر باتری کمک می‌کند، در مورد اسکنرها (که در بالا ذکر شد) مفید است و یک سناریوی خاص را مختل می‌کند.

یک همتا که پشت NAT (ترجمه آدرس شبکه) یا پشت یک فایروال stateful قرار دارد، تنها زمانی از بیرون قابل دسترسی است که نگاشتی (mapping) در آن دستگاه وجود داشته باشد و آن نگاشت توسط یک بسته خروجی ایجاد شده باشد. طول عمر معمول نگاشت‌های UDP از حدود 30 ثانیه شروع می‌شود. هنگامی که نگاشت منقضی شود، بسته‌هایی که از سمت عمومی می‌آیند توسط دستگاه میانی دور ریخته می‌شوند و تونل تا زمانی که همتای پشت NAT چیزی ارسال نکند، مرده به نظر می‌رسد. PersistentKeepalive = 25 هر زمان که 25 ثانیه بدون عبور هیچ بسته احراز هویت‌شده‌ای از تونل (به یا از آن همتا) بگذرد، یک بسته خالی احراز هویت‌شده ارسال می‌کند. ترافیک واقعی شمارش معکوس را بازنشانی می‌کند، بنابراین در یک تونل پرمشغله، بسته خالی به‌ندرت ارسال می‌شود و در یک تونل بیکار، فاصله هرگز از آن کوتاه‌ترین طول عمر معمول فراتر نمی‌رود، بنابراین نگاشت باز می‌ماند.

آن را روی همتایی که پشت NAT است تنظیم کنید. سروری که آدرس عمومی و پورت UDP باز دارد به آن نیازی ندارد و تنظیم آن در آنجا فقط ترافیک اضافه ایجاد می‌کند. آن را با keepalive خودکار اشتباه نگیرید؛ keepalive خودکار 10 ثانیه پس از اینکه همتا داده‌ای دریافت کرد و چیزی برای ارسال به عقب نداشت، فعال می‌شود. آن مورد همیشه روشن است و قابل پیکربندی نیست.

مسیریابی شبکه محلی (LAN) از طریق تونل، قابلیتی در WireGuard نیست

فرض کنید Peer B در یک شبکه خانگی 192.168.50.0/24 قرار دارد و Peer A باید به آن دسترسی داشته باشد. دو سیستم مجزا باید با هم هماهنگ شوند که تنها یکی از آن‌ها WireGuard است.

بخش مربوط به WireGuard: باید 192.168.50.0/24 را به AllowedIPs مربوط به B در سیستم A اضافه کنید. این کار باعث می‌شود A برای آن پیشوند (prefix)، سیستم B را انتخاب کند و بسته‌هایی را که دارای آن آدرس‌های مبدأ هستند از B بپذیرد، مگر در مواردی که یک پیشوند دقیق‌تر، Peer دیگری را انتخاب کند. بدون این تنظیم، مسیریابی کلید رمزنگاری (cryptokey routing) هیچ کلیدی برای مقصد و هیچ مجوزی برای مبدأ نخواهد داشت.

بخش مربوط به هسته سیستم‌عامل (Kernel): در سیستم B، مقدار net.ipv4.ip_forward باید 1 باشد؛ در غیر این صورت، هسته هر بسته رمزگشایی‌شده‌ای را که مستقیماً برای خود B ارسال نشده باشد، حذف (drop) می‌کند. زنجیره forward در فایروال B نیز باید اجازه عبور این ترافیک را بدهد. میزبان‌های موجود در شبکه LAN نیاز به یک مسیر بازگشت به سمت 10.8.0.0/24 دارند، یا اینکه B باید از source NAT استفاده کند تا پاسخ‌ها از طریق B بازگردند.

وظیفه WireGuard زمانی به پایان می‌رسد که بسته رمزگشایی‌شده را به هسته تحویل می‌دهد. هر اتفاقی که پس از آن رخ می‌دهد، مربوط به مسیریابی و فیلترینگ عادی لینوکس است؛ به همین دلیل است که این خطا در شمارنده‌های nft list ruleset یا در ip -s link show wg0 دیده می‌شود و نه در wg show. اگر ترجیح می‌دهید Peerها را از طریق یک رابط وب مدیریت کنید، اجرای wg-easy در Docker ورودی‌های Peer را برای شما تولید می‌کند، اگرچه عملیات Forwarding همچنان به پشتیبانی هسته میزبان و فایروال بستگی دارد. همین تفکیک وظایف در زمانی که یک لایه هماهنگ‌کننده، پیشوند را برای شما توزیع می‌کند نیز برقرار است: معرفی یک شبکه خصوصی از طریق VPS با استفاده از Tailscale subnet router جایگزین ویرایش دستی AllowedIPs در هر Peer می‌شود، اما شما همچنان باید IP forwarding را روی روتر فعال کنید؛ Tailscale به‌صورت پیش‌فرض قوانین فایروال خود را مدیریت می‌کند.

چرا WireGuard در هسته (kernel) اجرا می‌شود

wg0 یک درایور دستگاه شبکه است. بسته‌ها از طریق پشته مسیریابی عادی به آن می‌رسند، توسط پردازش‌های هسته رمزنگاری می‌شوند و بدون عبور از فضای کاربری (userspace)، از طریق یک سوکت UDP خارج می‌شوند. WireGuard در مارس 2020 به هسته اصلی Linux 5.6 اضافه شد. توزیع‌های Ubuntu 24.04 و Debian 13 آن را به صورت پیش‌فرض ارائه می‌دهند، بنابراین تنها بسته wireguard-tools ممکن است نیاز به نصب داشته باشد.

اینترفیس بودن در سطح هسته پیامدهای عملی مهمی دارد. tcpdump -ni wg0 بسته‌های داخلی رمزنگاری‌نشده را نمایش می‌دهد، در حالی که tcpdump -ni eth0 udp port 51820 بسته‌های خارجی رمزنگاری‌شده را نشان می‌دهد؛ مقایسه این دو بلافاصله مشخص می‌کند که کدام جهت ارتباط دچار اختلال شده است. ابزارهای netfilter و traffic shaping با wg0 مانند هر لینک شبکه دیگری رفتار می‌کنند. در مواردی که ماژول هسته در دسترس نیست، مانند مجازی‌سازی کانتینری که هسته میزبان را به اشتراک می‌گذارد، wireguard-go همان پروتکل را در فضای کاربری و از طریق یک دستگاه TUN پیاده‌سازی می‌کند. این روش هزینه عملکردی محسوسی در نرخ انتقال داده (throughput) دارد، زیرا هر بسته باید دو بار از مرز هسته عبور کند.

مواردی که WireGuard از آن‌ها محافظت نمی‌کند

مدل تهدید به عمد محدود در نظر گرفته شده است و ماهیت بی‌سروصدای این پروتکل ممکن است باعث تصورات نادرست شود. این موارد را به‌صراحت بیان می‌کنیم:

  • این پروتکل پنهان نمی‌کند که شما از WireGuard استفاده می‌کنید. پیام‌های handshake اندازه‌های ثابتی دارند، بایت اول نوع پیام را مشخص می‌کند و بستر انتقال UDP است. بازرسی عمیق بسته (DPI) به‌راحتی آن را شناسایی می‌کند و شبکه‌ای که با VPN مخالف باشد، می‌تواند آن را مسدود کند. قابلیت obfuscation (مبهم‌سازی) به‌طور عمدی در پروتکل گنجانده نشده است.
  • این پروتکل حجم یا زمان‌بندی ترافیک را پنهان نمی‌کند. payloadها فقط تا مرز 16 بایت padding می‌شوند، بنابراین یک ناظر همچنان می‌بیند که چه زمانی داده ارسال می‌کنید و حجم تقریبی آن چقدر است.
  • این پروتکل آخرین endpoint شناخته‌شده را نگه می‌دارد. همتایی که آدرس عمومی دارد، IP عمومی فعلی طرف مقابل را ذخیره می‌کند و wg show آن را نمایش می‌دهد. این موضوع به همراه آدرس تونل که در فایل پیکربندی ثابت است، یک شناسه پایدار ایجاد می‌کند که کاربر را بین شبکه‌های مختلف دنبال می‌کند. روی VPS شخصی خودتان، این مسئله مشکلی ایجاد نمی‌کند. به همین دلیل است که سرویس‌های تجاری یک لایه اضافه روی این پروتکل می‌سازند.
  • این پروتکل یک کلید را احراز هویت می‌کند، نه یک شخص را. هر کسی که فایل کلید خصوصی را در اختیار داشته باشد، همان همتا محسوب می‌شود. دسترسی /etc/wireguard را روی 700 و فایل‌های کلید را روی 600 نگه دارید.
  • هیچ لیست ابطال یا تاریخ انقضایی وجود ندارد. دسترسی زمانی پایان می‌یابد که ورودی همتا را از تمام سرورهایی که آن را دارند حذف کنید و کلیدهای استاتیک تا زمانی که آن‌ها را حذف نکنید، معتبر باقی می‌مانند.

هیچ‌کدام از این موارد WireGuard را ضعیف نمی‌کند. این ویژگی‌ها باعث کوچک ماندن آن می‌شوند و کوچک بودن، هدف اصلی است: این پروتکل احراز هویت و رمزنگاری را انجام می‌دهد و مدیریت هویت و تخصیص آدرس را به هر چیزی که شما روی آن می‌سازید واگذار می‌کند. یک لایه هماهنگ‌سازی از نوعی که در مقایسه WireGuard با Tailscale توضیح داده شد، دقیقاً برای پر کردن همین شکاف وجود دارد و از همان data plane که مطالعه کردید استفاده می‌کند. هنگامی که چنین لایه‌ای برقرار شد، تصمیم بعدی این است که چه کسی می‌تواند به سرویسی که داخل تونل اجرا می‌کنید دسترسی داشته باشد، که این همان موضوعی است که انتخاب بین Tailscale serve و funnel برای یک پورت خاص تعیین تکلیف می‌کند.

FAQ

مسیریابی کلید رمزنگاری (cryptokey routing) در WireGuard چیست؟

مسیریابی کلید رمزنگاری قانونی است که هر بسته را به یک کلید عمومی متصل می‌کند. هر ورودی peer شامل فهرستی از پیشوندها در AllowedIPs است. در مسیر خروجی، WireGuard با تطبیق مقصد بسته با فهرست هر peer (با اولویت طولانی‌ترین پیشوند)، peer مقصد را انتخاب می‌کند؛ بنابراین این فهرست مانند یک جدول مسیریابی عمل می‌کند. در مسیر ورودی، پس از رمزگشایی و احراز هویت بسته، جستجوی طولانی‌ترین پیشوند برای آدرس منبع داخلی باید همان peer را انتخاب کند، در غیر این صورت بسته حذف می‌شود؛ بنابراین این فهرست به عنوان یک لیست کنترل دسترسی (ACL) عمل می‌کند. WireGuard پیکربندی مسیریابی جداگانه یا فایروال داخلی مجزا ندارد، زیرا همان یک فهرست هر دو وظیفه را انجام می‌دهد.

آیا به PersistentKeepalive در هر دو سمت نیاز دارم؟

خیر. آن را در سمتی تنظیم کنید که پشت NAT (ترجمه آدرس شبکه) یا پشت یک فایروال stateful قرار دارد که معمولاً سمت کلاینت است. WireGuard در زمان بیکاری هیچ داده‌ای ارسال نمی‌کند، بنابراین نگاشتی (mapping) که به سمت مقابل اجازه می‌دهد به آن peer دسترسی داشته باشد، اغلب در عرض یک دقیقه منقضی می‌شود و تونل در یک جهت غیرفعال به نظر می‌رسد. PersistentKeepalive = 25 هر زمان که 25 ثانیه بدون ترافیک احراز هویت شده از یا به سمت آن peer بگذرد، یک بسته خالی احراز هویت شده ارسال می‌کند که نگاشت را باز نگه می‌دارد. peerای که دارای آدرس عمومی و پورت UDP باز است، به این تنظیم نیاز ندارد.

چرا پینگ روی تونل خطای "Required key not available" را نشان می‌دهد؟

زیرا آدرس مقصد در هیچ‌کدام از AllowedIPsهای peerها وجود ندارد؛ بنابراین مسیریابی کلید رمزنگاری هیچ کلیدی برای رمزنگاری بسته پیدا نکرد و هسته سیستم‌عامل از ارسال آن خودداری کرد. دستور wg show wg0 allowed-ips را اجرا کنید و خروجی آن را با آدرسی که در حال پینگ کردن آن هستید مقایسه کنید. خطای مشابه Destination address required مشکل متفاوتی است: یک peer تطبیق داده شده، اما WireGuard هیچ endpointای برای آن ندارد، زیرا هیچ‌کدام پیکربندی نشده و هنوز هیچ بسته احراز هویت شده‌ای از آن peer دریافت نشده است.

آیا فایروال می‌تواند WireGuard را شناسایی و مسدود کند؟

بله. WireGuard ترافیک شما را احراز هویت و رمزنگاری می‌کند و هیچ تلاشی برای پنهان‌سازی خود انجام نمی‌دهد. پیام‌های شروع و پاسخ handshake به ترتیب دارای اندازه ثابت 148 و 92 بایت هستند، پاسخ‌های کوکی 64 بایت هستند، بایت اول هر پیام نوع آن را مشخص می‌کند و پروتکل انتقال UDP است؛ بنابراین بازرسی عمیق بسته (DPI) به راحتی این پروتکل را شناسایی می‌کند. شبکه‌هایی که UDP را مسدود می‌کنند یا پروتکل‌ها را انگشت‌نگاری (fingerprint) می‌کنند، آن را متوقف خواهند کرد. پنهان کردن تونل به معنای بسته‌بندی آن در یک لایه دیگر است که این کار یک ابزار جداگانه محسوب می‌شود و جزو تنظیمات WireGuard نیست.

آیا این مقاله مفید بود؟