SSD Nodes Learn Hosting plans →
راهنماها Matt Connorتوسط Matt Connor

مقایسه Keycloak و authentik و Zitadel برای VPS

بررسی فنی Keycloak و authentik و Zitadel برای میزبانی روی یک VPS کوچک. تحلیل دقیق حداقل RAM مورد نیاز و توانایی هر ابزار در محافظت از برنامه‌های بدون پشتیبانی SSO.

کدام سرور SSO برای یک VPS مناسب است

Keycloak، authentik و Zitadel سرورهای Single Sign-On (SSO) خودمیزبانی هستند که هر زمان صحبت از داشتن یک ورود واحد برای تمام برنامه‌های روی سرور می‌شود، مطرح می‌گردند. این گزینه‌ها روی یک VPS کوچک با هم قابل جایگزینی نیستند. authentik گزینه پیش‌فرض امن برای سروری است که 3 یا 4 برنامه خودمیزبان را اجرا می‌کند، زیرا تنها گزینه از این سه مورد است که می‌تواند یک صفحه ورود را جلوی برنامه‌ای که خودش سیستم ورود ندارد، قرار دهد. Keycloak زمانی انتخاب درستی است که تمام برنامه‌هایی که محافظت می‌کنید از قبل یک پروتکل استاندارد را پشتیبانی کنند و شما بتوانید حافظه مورد نیاز برای یک Java virtual machine (JVM) را تأمین کنید. Zitadel برای توسعه‌دهندگانی ساخته شده است که محصولی را از طریق API عرضه می‌کنند و این همان گزینه‌ای است که من اجرای آن را با کمتر از 4 GB رم توصیه نمی‌کنم.

ابتدا انتخاب کنید، سپس نصب نمایید. پس از انتخاب، نصب عملی authentik روی یک VPS مراحل را گام‌به‌گام پوشش می‌دهد.

هرکدام واقعاً به چه مقدار RAM نیاز دارند؟

از حداقل منابع شروع کنید؛ زیرا این مقدار پیش از بررسی هر قابلیت، فهرست گزینه‌ها را مشخص می‌کند. اعداد زیر بر اساس ارقام منتشرشده توسط خود پروژه‌ها و با بررسی در October 2026 ارائه شده‌اند. این ارقام راهنمای vendor هستند و نتیجه load test نیستند.

نمودارPublished minimum RAM and base container count, October 2026
داده‌های پشت این نمودار
[
  {
    "label": "authentik",
    "vendor_min_ram_mb": 2048,
    "base_containers": 3
  },
  {
    "label": "Keycloak",
    "vendor_min_ram_mb": 1250,
    "base_containers": 2
  },
  {
    "label": "Zitadel",
    "vendor_min_ram_mb": 2048,
    "base_containers": 4
  }
]

صفحه نصب Docker Compose مربوط به authentik به «میزبانی با حداقل 2 هسته CPU و 2 GB RAM» نیاز دارد؛ یعنی 2048 MB. فایل compose منتشرشده آن نیز 3 container اجرا می‌کند: PostgreSQL، server و worker. این مقدار برای کل آن host در نظر گرفته شده است و database را هم شامل می‌شود.

Keycloak دقیق‌ترین مقدار را در میان 3 مورد منتشر کرده است. راهنمای sizing آن می‌گوید «مصرف پایه حافظه برای یک Pod، شامل cacheهای داده‌های Realm و 10,000 نشست cacheشده، 1250 MB از RAM است». این 1250 MB مربوط به server مربوط به Keycloak همراه با همین cacheهاست. این راهنما database را جداگانه sizing می‌کند؛ بنابراین PostgreSQL به حافظه جداگانه‌ای علاوه بر این مقدار نیاز دارد. همان صفحه توضیح می‌دهد که چرا container limit تا این حد مهم است: Keycloak، 70% از memory limit را به heap اختصاص می‌دهد و حدود 300 MB حافظه non-heap نیز در کنار آن مصرف می‌کند. مثال محاسباتی راهنما، مقدار پایه 1250 MB را به memory limit برابر با 1360 MB تبدیل می‌کند. اگر 1 GB به container اختصاص دهید، heap محاسبه‌شده حدود 717 MB خواهد بود و حدود 300 MB حافظه non-heap، مجموع مصرف را به حدود 1017 MB می‌رساند. در این حالت زیر limit تقریباً فضای اضافه‌ای باقی نمی‌ماند؛ در حالی که مقدار پایه خود راهنما، با cacheهای realm و 10,000 نشست، 1250 MB است.

صفحه compose مربوط به Zitadel نیز به 2 GB نیاز دارد؛ یعنی همان 2048 MB. این مقدار به‌عنوان پیش‌نیاز کل راهنما، از quickstart تا مرحله homelab یا semi-production، ذکر شده است. برای sizing در مقیاس بالاتر باید صفحه production آن را بخوانید. خود process مربوط به Zitadel به «تقریباً 512MB RAM نیاز دارد و با کمتر از یک هسته CPU نیز می‌تواند اجرا شود». بخش پرمصرف database است: «برای هر 100 request در ثانیه (req/s)، حدود یک هسته CPU و 4GB RAM به‌ازای هر هسته». Password hashing نیز به «4 هسته CPU در دسترس برای این کار» نیاز دارد؛ زیرا جهش ناگهانی loginها به spike در مصرف CPU تبدیل می‌شود. compose رسمی v4 پیش از افزودن هر مؤلفه دیگری 4 container اجرا می‌کند: Traefik به‌عنوان proxy، API مربوط به Zitadel، یک container جداگانه برای Login UI و PostgreSQL. Redis و یک collector مربوط به OpenTelemetry پشت optional compose profileها قرار دارند.

بنابراین Keycloak و authentik روی یک VPS با 4 GB اجرا می‌شوند و برای applicationهایی که از آن‌ها محافظت می‌کنید نیز مقداری فضا باقی می‌ماند. Zitadel روی 2 GB شروع می‌شود، اما هنگام هر login برای حافظه با PostgreSQL خودش رقابت می‌کند. من Zitadel را با کمتر از 4 GB اجرا نمی‌کنم و روی سیستمی که application نیز میزبانی می‌کند، 8 GB را ترجیح می‌دهم.

هر کدام واقعاً روی سرور شما چه چیزی اجرا می‌کنند

authentik شامل PostgreSQL و دو کپی از یک image است: یک server و یک worker. بخش server به درخواست‌های HTTP پاسخ می‌دهد و یک outpost داخلی را میزبانی می‌کند. بخش worker وظایف پس‌زمینه مانند همگام‌سازی دایرکتوری و ایمیل را انجام می‌دهد. دستورالعمل نصب منتشرشده کوتاه است.

wget https://docs.goauthentik.io/compose.yml
echo "PG_PASS=$(openssl rand -base64 36 | tr -d '\n')" >> .env
echo "AUTHENTIK_SECRET_KEY=$(openssl rand -base64 60 | tr -d '\n')" >> .env
docker compose pull
docker compose up -d

بخش server پورت‌های 9000 و 9443 را باز می‌کند. اولین بازدید از پورت 9000، جریان راه‌اندازی اولیه را اجرا می‌کند که در آن رمز عبور کاربر پیش‌فرض akadmin را تعیین می‌کنید. پیش از آنکه این پورت از طریق اینترنت در دسترس قرار گیرد، یک reverse proxy با گواهی معتبر در مقابل آن قرار دهید.

Keycloak شامل یک پردازش و یک دیتابیس است که شما فراهم می‌کنید. نسخه quickstart آن یک container واحد است.

docker run -p 127.0.0.1:8080:8080 \
  -e KC_BOOTSTRAP_ADMIN_USERNAME=admin \
  -e KC_BOOTSTRAP_ADMIN_PASSWORD=admin \
  quay.io/keycloak/keycloak:26.8.1 start-dev

start-dev برای بررسی و گشت‌وگذار است. این نسخه با یک دیتابیس توسعه محلی و بدون TLS (امنیت لایه انتقال) اجرا می‌شود، بنابراین containerای که به این روش شروع شده و بعداً حذف شود، realm شما را نیز با خود می‌برد. برای محیط Production باید از start استفاده کنید که شامل یک PostgreSQL واقعی از طریق KC_DB و یک نام دامنه عمومی از طریق KC_HOSTNAME است. راهنمای تولید Keycloak همچنین بیان می‌کند که تمام ارتباطات از و به سرور نیازمند یک کانال امن است، بنابراین HTTPS در آنجا اختیاری نیست.

Zitadel شامل stack چهار-containerای است که در بالا توضیح داده شد.

mkdir zitadel-compose && cd zitadel-compose
curl -fsSLO https://raw.githubusercontent.com/zitadel/zitadel/main/deploy/compose/docker-compose.yml
curl -fsSLO https://raw.githubusercontent.com/zitadel/zitadel/main/deploy/compose/.env.example
cp .env.example .env
docker compose up -d --wait

پیش از اولین اجرا، ZITADEL_MASTERKEY را در .env تنظیم کنید. این یک کلید 32 کاراکتری است که Zitadel برای رمزنگاری اسرار در دیتابیس استفاده می‌کند، بنابراین از دست دادن آن به معنای از دست دادن دسترسی به آن اسرار است. اگر در اجرای چنین stackهایی تازه‌کار هستید، اصول Docker Compose برای VPS گزینه‌های مربوط به volume و restart-policy را پوشش می‌دهد که تعیین می‌کنند آیا identity provider شما پس از reboot باقی می‌ماند یا خیر.

هرکدام از آن‌ها از چه پروتکل‌هایی پشتیبانی می‌کنند؟

هر سه از OpenID Connect (OIDC) پشتیبانی می‌کنند؛ این پروتکل، لایهٔ ورود مبتنی بر OAuth 2.0 است که برنامه‌های مدرن از آن استفاده می‌کنند. هر سه همچنین از SAML 2.0 (security assertion markup language) پشتیبانی می‌کنند؛ این استاندارد قدیمی هنوز در نرم‌افزارهای سازمانی منتشرشده استفاده می‌شود. تفاوت اصلی در LDAP (lightweight directory access protocol) است؛ چون یک واژه، دو کاربرد کاملاً متفاوت را پوشش می‌دهد.

خواندن از LDAP یعنی سرور SSO گذرواژه‌ها را با یک directory که از قبل اجرا می‌کنید، بررسی کند. Keycloak این کار را از طریق user federation انجام می‌دهد. Zitadel نیز چنین قابلیتی دارد: مستندات آن نحوهٔ «اتصال یک LDAP server به‌عنوان identity provider در ZITADEL» را توضیح می‌دهد.

ارائهٔ LDAP یعنی برنامه‌ای که فقط با LDAP صحبت می‌کند بتواند به SSO server متصل شود؛ گویی آن سرور همان directory است. فقط authentik این قابلیت را دارد. LDAP provider آن، از طریق یک LDAP outpost اختصاصی، امکان «جست‌وجوی همهٔ userها و groupهای موجود در پایگاه دادهٔ authentik از طریق LDAP directory» را فراهم می‌کند و LDAPS نیز روی port 636 در دسترس است. به‌طور پیش‌فرض، user متصل‌شده فقط می‌تواند اطلاعات و groupهای خودش را جست‌وجو کند. بنابراین service accountای که برنامه با آن bind می‌شود، برای مشاهدهٔ همهٔ userها به مجوز «Search full LDAP directory» نیاز دارد. مستندات این قابلیت فقط bind و search را پوشش می‌دهند و هیچ عملیات writeای را توضیح نمی‌دهند؛ بنابراین آن را یک directory فقط‌خواندنی در نظر بگیرید. یک کد یک‌بارمصرف با استفاده از semicolon به انتهای گذرواژه افزوده می‌شود، مانند password;123456، و SMS authenticatorها هنگام bind پشتیبانی نمی‌شوند.

اگر یکی از برنامه‌های فهرست شما فقط با LDAP کار می‌کند، مقایسه در همین‌جا پایان می‌یابد. Keycloak و Zitadel نمی‌توانند به آن bind پاسخ دهند؛ بنابراین باید یک directory دوم در کنار آن‌ها اجرا کنید و دو فهرست user را با یکدیگر همگام نگه دارید.

برای برنامه‌هایی که اصلاً login ندارند چه باید کرد؟

پاسخ، forward auth است؛ این همان سناریویی است که یک سرور self-hosted دائماً با آن مواجه می‌شود. reverse proxy پیش از ارسال درخواست به upstream، از سرور SSO می‌پرسد که آیا درخواست مجاز است یا نه. برنامهٔ پشت آن از SSO اطلاعی ندارد. این برنامه درخواست‌هایی را دریافت می‌کند که proxy قبلاً بررسی کرده است و معمولاً نام کاربر نیز در یک header قرار دارد.

proxy provider در authentik این قابلیت را در 3 حالت مستندشده ارائه می‌کند. در حالت «Proxy»، outpost مربوط به authentik ترافیک را مستقیماً به برنامهٔ upstream ارسال می‌کند. در حالت «Forward auth (single application)»، ترافیک در reverse proxy موجود شما باقی می‌ماند و authentik فقط بررسی احراز هویت را انجام می‌دهد. در حالت «Forward auth (domain level)»، همهٔ برنامه‌های زیر یک parent domain با استفاده از یک provider محافظت می‌شوند. حالت domain level گزینهٔ ساده‌تر است، اما یک محدودیت مستند دارد: «نمی‌تواند قوانین authorization متفاوتی را در سطح هر برنامه برای هر برنامهٔ محافظت‌شده اعمال کند»؛ بنابراین همهٔ برنامه‌های زیر آن domain از یک مجموعه policy مشترک استفاده می‌کنند.

Keycloak چنین قابلیتی ندارد. proxy همراه آن، یعنی Keycloak Gatekeeper، به Louketo Proxy تغییر نام داد، در November 2020 به پایان عمر خود رسید و در December 2020 در GitHub آرشیو شد. برای محافظت از برنامه‌ای که از OIDC پشتیبانی نمی‌کند، باید یک component جداگانه را جلوی آن اجرا کنید؛ معمولاً oauth2-proxy که به یک client در Keycloak متصل شده است. Zitadel نیز حالت forward auth اختصاصی ندارد؛ بنابراین در آنجا هم باید همان component اضافی را نصب، monitor و upgrade کنید.

این hop اضافی همان نقطه‌ای است که پیکربندی reverse proxy دیگر ساده نیست؛ بنابراین پیش از متصل‌کردن یک auth middleware به آن، نحوهٔ قرار دادن Traefik جلوی چند برنامهٔ Docker Compose را بخوانید.

مسیر ارتقا چقدر دشوار است؟

در تاریخ 25 October 2026، نسخه‌های فعلی عبارت‌اند از Keycloak 26.8.1، authentik 2026.8.5 و Zitadel v4.20.0. هر سه محصول migrationهای schema را روی PostgreSQL اجرا می‌کنند؛ بنابراین هر ارتقا شامل تغییر در پایگاه داده است. هر بار، ابتدا از پایگاه داده backup بگیرید. این عادت از هر قابلیتی در این مقایسه ارزشمندتر است.

authentik سخت‌گیرانه‌ترین قانون را دارد و آن را صریح بیان می‌کند: «ارتقاها باید توالی نسخه‌های اصلی را دنبال کنند؛ مستقیماً از یک نسخه اصلی قدیمی به جدیدترین نسخه ارتقا ندهید.» پیش از رفتن به نسخه اصلی بعدی، باید به جدیدترین patch درون هر نسخه برسید و «authentik از downgrade پشتیبانی نمی‌کند». اگر در پروژه‌ای با نسخه‌گذاری تقویمی یک سال عقب بمانید، یک ارتقا به زنجیره‌ای از ارتقاها تبدیل می‌شود و هرکدام migration پایگاه داده مخصوص خود را دارند.

راهنمای ارتقای Keycloak ترتیب مشخصی ارائه می‌کند: تغییرات migration نسخه قبلی را بررسی کنید، سرور را ارتقا دهید و سپس adapterها را ارتقا دهید. migration پایگاه داده به‌طور خودکار اجرا می‌شود؛ همچنین می‌توانید آن را export کنید و به‌صورت دستی اعمال کنید. این روش زمانی مفید است که بخواهید پیش از اعمال تغییر، آن را بخوانید. هزینه استفاده از Keycloak همین بررسی است. release noteهای آن شامل deprecationها و تغییرات رفتاری هستند که به‌راحتی ممکن است نادیده گرفته شوند و نادیده‌گرفتنشان هزینه زیادی دارد.

Zitadel مراحل init و setup را از سرور در حال اجرا جدا می‌کند و در راهنمای production توصیه می‌کند این مراحل جدا بمانند تا scaling باعث تکرار کار setup نشود. در یک VPS منفرد، این موضوع عمدتاً یعنی مرحله setup باید پیش از healthy گزارش‌کردن API کامل شود؛ به همین دلیل فایل compose شامل health check است و دستور start از --wait استفاده می‌کند.

هر پروژه برای چه کسانی ساخته شده است و در چه مواردی ضعف دارد

Keycloak سرور هویت Red Hat است و برای سازمان‌هایی ساخته شده که realm، گروه، نگاشت نقش‌ها و یک دایرکتوری سازمانی موجود دارند. این محصول از نظر پیاده‌سازی استانداردها کامل‌ترین گزینه در میان این سه مورد است. اما برای یک VPS با 2 GB حافظه که چهار برنامه self-hosted روی آن اجرا می‌شوند و نیمی از آن‌ها از OIDC پشتیبانی نمی‌کنند، انتخاب مناسبی نیست. پیش از در نظر گرفتن database، باید 1250 MB حافظه را به سرور Keycloak اختصاص دهید، با مدلی از realm کار کنید که برای شرکت‌ها طراحی شده است و در نهایت برای برنامه‌هایی که واقعاً به آن‌ها نیاز داشتید، همچنان باید oauth2-proxy را نصب کنید.

authentik برای جامعهٔ self-hosting ساخته شده است و فهرست قابلیت‌های آن نیز همین موضوع را نشان می‌دهد. این محصول forward auth و یک LDAP provider ارائه می‌کند و امکان ساخت flowهای ورود را در یک ویرایشگر بصری فراهم می‌سازد. زمانی که بدون بودجهٔ enterprise به پشتیبانی vendor نیاز دارید، یا release trainای می‌خواهید که هر چند هفته تغییر نکند، ضعف آن آشکار می‌شود. پشتیبانی فقط با اشتراک پولی ارائه می‌شود: پشتیبانی تیکتی در اشتراک‌های Enterprise با هزینهٔ بیش از $1k و پشتیبانی اختصاصی همراه با SLA در Enterprise Plus که از $20k در سال شروع می‌شود. versioning تقویمی، نبود مسیر downgrade و امکان نداشتن رد کردن نسخه‌ها، در عمل کار عملیاتی قابل‌توجهی ایجاد می‌کند. همچنین وقتی مسئلهٔ واقعی شما فقط یک OIDC client است، یادگیری مدل کامل flow editor هزینهٔ اضافی دارد.

Zitadel برای توسعه‌دهندگانی ساخته شده است که احراز هویت را داخل محصولی قرار می‌دهند که خودشان عرضه می‌کنند و به API قدرتمند و multi-tenancy به‌عنوان قابلیت‌های اصلی نیاز دارند. اما دقیقاً در این سناریو ضعف دارد. چهار container، نداشتن forward auth و databaseای که به ازای هر core به 4 GB فضا نیاز دارد، برای یک VPS که password manager و wiki را پشت خود دارد، معماری مناسبی نیست.

چه چیزی را روی یک VPS اجرا کنم و چگونه

برای یک VPS با سه یا چهار سرویس self-hosted، از authentik استفاده کنید. هر سه گزینه یک صفحه ورود در اختیار شما قرار می‌دهند. عامل تعیین‌کننده این است که برخی از برنامه‌های شما هرگز از OIDC پشتیبانی نمی‌کنند و authentik این مشکل را با قابلیت forward auth که به‌صورت داخلی در خود دارد، حل می‌کند؛ بدون اینکه نیاز به افزودن مؤلفه دیگری در کنار آن باشد.

اگر امکان دارد 4 GB رم به آن اختصاص دهید و تنها در صورتی که برنامه‌های جانبی کوچک هستند، از 2 GB استفاده کنید. پورت 9000 را از دسترس اینترنت عمومی خارج کنید و TLS را در یک reverse proxy که در لایه جلویی قرار دارد، terminate کنید. به‌صورت شبانه از PostgreSQL نسخه پشتیبان (dump) تهیه کرده و آن را خارج از سرور ذخیره کنید، زیرا یک سرویس احراز هویت بدون پشتیبان، نقطه شکست واحد برای تمام برنامه‌های پشت آن است. این پشته (stack) را با یک حساب کاربری اختصاصی و بدون دسترسی root اجرا کنید: تنظیم کاربران با حداقل دسترسی روی یک VPS جزئیات مربوط به حساب کاربری و مالکیت فایل‌های مورد نیاز را پوشش می‌دهد.

زمانی Keycloak را انتخاب کنید که تمام برنامه‌های تحت حفاظت شما از قبل از OIDC یا SAML پشتیبانی می‌کنند، یا زمانی که به مدل نقش‌های دقیق (fine-grained) که realms در Keycloak ارائه می‌دهد نیاز دارید. زمانی Zitadel را انتخاب کنید که در حال توسعه برنامه‌ای برای ثبت‌نام دیگران هستید و به API و مدل tenant آن نیاز دارید. هیچ‌کدام از این دو مورد، سناریوی سه-برنامه-روی-یک-سرور که این مطلب به آن می‌پردازد، نیستند.

حالت‌های شکستی که در ابتدا با آن‌ها مواجه می‌شوید

Keycloak پس از راه‌اندازی مجدد هیچ داده‌ای ندارد. شما آن را با start-dev اجرا کرده‌اید که از یک پایگاه‌داده محلی برای توسعه استفاده می‌کند. در کانتینری که فاقد volume است، حذف کانتینر باعث حذف realm می‌شود. به سراغ start بروید و KC_DB=postgres را به یک پایگاه‌داده واقعی متصل کنید.

کانتینر worker مربوط به authentik در سرورهای کوچک ناپدید می‌شود. worker و server از یک image یکسان استفاده می‌کنند و هر دو پردازش‌های Python را اجرا می‌کنند؛ در حالی که PostgreSQL نیز سهم خود را از 2 GB حافظه میزبان می‌خواهد. دستور docker compose ps را اجرا کنید تا مشخص شود کدام سرویس خارج شده است، سپس پیش از آنکه به دنبال باگ در برنامه بگردید، dmesg را برای بررسی احتمال کشته شدن پردازش توسط OOM (کمبود حافظه) چک کنید.

کنسول Zitadel پشت پروکسی شما کار نمی‌کند. API مربوط به Zitadel از gRPC استفاده می‌کند که به HTTP/2 تا مقصد نهایی (upstream) نیاز دارد. صفحه نیازمندی‌ها، یک reverse proxy با پشتیبانی از اتصالات HTTP/2 به سمت upstream را الزامی می‌داند و نسخه‌های تست‌شده‌ای از Traefik v3.x، NGINX v1.x، Caddy v2.x و Apache httpd 2.4.x را نام می‌برد. پروکسی‌ای که اتصال upstream را به HTTP/1.1 تنزل دهد، باعث می‌شود صفحه ورود بارگذاری شود اما کنسول با خطا مواجه گردد.

هر برنامه شما را به صفحه ورود بازمی‌گرداند. URL عمومی سرور SSO و URL پیکربندی‌شده در برنامه باید دقیقاً یکسان باشند، که شامل طرح (scheme) و پورت نیز می‌شود. Keycloak این مورد را تنظیمات hostname می‌نامد و Zitadel آن را دامنه خارجی (external domain) می‌خواند. زمانی که این دو با هم مطابقت نداشته باشند، برنامه به صفحه‌ای برای ورود هدایت می‌کند که سرور آن را متعلق به خود نمی‌داند و مرورگر بین این دو مدام جابه‌جا می‌شود.

FAQ

کدام‌یک از این سه گزینه برای یک VPS با 2 GB رم مناسب است؟

authentik و Keycloak. حداقل نیاز اعلام‌شده برای authentik، میزبانی با حداقل 2 هسته CPU و 2 GB رم است و راهنمای تعیین اندازه Keycloak، حافظه پایه مورد نیاز برای سرور (بدون احتساب دیتابیس) را 1250 MB اعلام می‌کند. هر دو گزینه در صورت افزودن برنامه‌هایی که قصد محافظت از آن‌ها را دارید، در 2 GB رم با محدودیت مواجه می‌شوند؛ بنابراین 4 GB را به عنوان حداقلِ مطلوب در نظر بگیرید. راهنمای docker-compose برای Zitadel نیز 2 GB را ذکر کرده و اجرای آن در محیط‌های homelab یا نیمه‌عملیاتی با این مقدار ممکن است، اما راهنمای عملیاتی آن برای هش کردن رمز عبور به 4 هسته CPU و برای هر هسته دیتابیس به 4 GB رم نیاز دارد؛ بنابراین انتظار داشته باشید که با ورود ترافیک واقعی login، مقدار 2 GB تحت فشار قرار گیرد.

آیا Keycloak یا Zitadel می‌توانند از برنامه‌ای که سیستم ورود داخلی ندارد، محافظت کنند؟

به تنهایی خیر. هیچ‌کدام از آن‌ها مؤلفه forward auth ندارند. پروکسی قدیمی Keycloak با نام Louketo Proxy در نوامبر 2020 به پایان عمر خود رسید و مخزن GitHub آن از دسامبر 2020 آرشیو شده است، بنابراین گزینه مناسبی برای پیاده‌سازی نیست. شما باید oauth2-proxy یا مؤلفه‌ای مشابه را بین reverse proxy و برنامه خود قرار دهید و آن را به یک OIDC client در سرور SSO متصل کنید. authentik این کار را به صورت بومی با استفاده از proxy provider در حالت‌های "Forward auth (single application)" یا "Forward auth (domain level)" انجام می‌دهد.

کدام‌یک می‌تواند به عنوان سرور LDAP برای برنامه‌ای که فقط از پروتکل LDAP پشتیبانی می‌کند، عمل کند؟

authentik. سرویس LDAP آن روی یک outpost اجرا می‌شود و کاربران و گروه‌های موجود در authentik را از طریق LDAP قابل جستجو می‌کند؛ همچنین LDAPS روی پورت 636 در دسترس است. مستندات آن تنها شامل bind و search است، بنابراین آن را به عنوان یک سرویس فقط‌خواندنی (read-only) در نظر بگیرید. Keycloak و Zitadel در جهت عکس عمل می‌کنند: هر دو از یک دایرکتوری LDAP موجود به عنوان منبع کاربر می‌خوانند و هیچ‌کدام به درخواست LDAP bind از سمت یک برنامه پاسخ نمی‌دهند.

آیا می‌توانم هنگام ارتقای authentik، نسخه‌ها را نادیده بگیرم؟

خیر. مستندات تصریح می‌کند که ارتقا باید طبق توالی نسخه‌های اصلی (major releases) انجام شود و نباید مستقیماً از یک نسخه اصلی قدیمی به جدیدترین نسخه جهش کرد. ابتدا به آخرین نسخه patch در هر نسخه اصلی بروید و سپس مرحله‌به‌مرحله ارتقا دهید. پیش از هر مرحله، از PostgreSQL نسخه پشتیبان تهیه کنید، زیرا authentik از دانگرید (downgrade) پشتیبانی نمی‌کند و migrationها فقط به سمت جلو اجرا می‌شوند.

آیا این مقاله مفید بود؟