SSD Nodes Learn Hosting plans →
راهنماها Matt Connorتوسط Matt Connor · به‌روزرسانی شده 2026-10-23

چرا قابلیت SSO در نرم‌افزارهای self-hosted پولی است؟

بسیاری از نرم‌افزارهای متن‌باز قابلیت‌های OIDC و SAML را در نسخه پولی قرار می‌دهند. در این مطلب دلایل این استراتژی و چک‌لیستی برای بررسی پیش از نصب را بررسی می‌کنیم.

مالیات SSO چیست

مالیات SSO در نرم‌افزارهای self-hosted به الگویی گفته می‌شود که در آن برنامه رایگان است، اما Single Sign-On (SSO) تنها قابلیتی است که باید برای آن هزینه پرداخت کنید. شما می‌توانید کل برنامه را روی VPS شخصی خود بدون نیاز به لایسنس یا محدودیت تعداد کاربر اجرا کنید. سپس وقتی صفحه احراز هویت را در مستندات باز می‌کنید، متوجه می‌شوید که OpenID Connect (OIDC) یا SAML (زبان نشانه‌گذاری ادعای امنیتی) در طرح‌های پولی قرار گرفته‌اند.

این موضوع از یک قابلیت معمولی که پشت دیوار پرداخت (paywall) قرار دارد اهمیت بیشتری دارد، زیرا SSO همان چیزی است که باعث می‌شود مجموعه‌ای از سرویس‌های self-hosted مانند یک سیستم واحد عمل کنند. یک Identity Provider (IdP) به شما امکان می‌دهد برای هر شخص یک حساب کاربری، یک سیاست رمز عبور، یک نقطه مرکزی برای فعال‌سازی احراز هویت چندعاملی (MFA) و یک نقطه واحد برای غیرفعال کردن دسترسی افراد داشته باشید. بدون آن، هر برنامه پایگاه داده کاربری کوچک و اختصاصی خود را حفظ می‌کند و شما باید هر کدام را به‌صورت دستی مدیریت کنید.

این الگو آن‌قدر قدیمی است که یک جدول امتیازات عمومی دارد. «دیوار شرم SSO» در sso.tax فهرستی از فروشندگانی را ارائه می‌دهد که برای Single Sign-On هزینه‌های گزافی دریافت می‌کنند؛ ورودی‌های این فهرست به سال 2018 بازمی‌گردد و نویسنده آن معیار منصفانه‌ای تعیین کرده است: «اگر پشتیبانی شما از SSO باعث افزایش 10 درصدی قیمت شود، در این فهرست قرار نمی‌گیرید.» بیشتر موارد این فهرست نرم‌افزارهای متن‌بسته هستند. اکنون همین منطق قیمت‌گذاری در پروژه‌های متن‌بازی که خودتان میزبانی می‌کنید نیز دیده می‌شود.

چرا نگهدارندگان، قابلیت Single Sign-On را در لایه پولی قرار می‌دهند

دو دلیل برای این کار وجود دارد و هر دو صادقانه هستند. پشتیبانی از SSO هزینه‌بر است و این یکی از معدود قابلیت‌هایی است که سازمان‌های بزرگ بابت آن هزینه پرداخت می‌کنند.

هزینه پشتیبانی واقعی است، زیرا یکپارچه‌سازی هویت هرگز تمام نمی‌شود. هر IdP ادعاهای (claims) خود را کمی متفاوت قالب‌بندی می‌کند. نگاشت گروه‌ها، طول عمر نشست، URLهای بازگشت (redirect) و اختلاف ساعت (clock skew)، هر کدام باعث بروز باگ‌های ورود به سیستم می‌شوند. یک باگ در ورود به سیستم، دسترسی همه کاربران را به‌طور همزمان مسدود می‌کند، بنابراین این تیکت‌ها بسیار فوری هستند. سپس درخواست‌های بعدی از راه می‌رسند: گروه‌های تو در تو، نگاشت نقش‌ها، تأمین خودکار دسترسی با SCIM (سیستم مدیریت هویت بین دامنه‌ای) و لاگ‌های حسابرسی که تیم انطباق (compliance) آن‌ها را بررسی می‌کند.

بخش درآمدی، بیشتر یک محاسبه ریاضی است تا بدخواهی. شرکتی که نتواند برنامه را به IdP اختصاصی خود متصل کند، اصلاً آن را مستقر نخواهد کرد؛ بنابراین SSO یک مرز مشخص بین کاربری که هزینه پرداخت می‌کند و کاربری که پرداخت نمی‌کند، ترسیم می‌کند. یک پروژه Open Core باید این مرز را جایی تعیین کند. SSO تقریباً بهتر از هر قابلیت دیگری در این جایگاه قرار می‌گیرد و به همین دلیل است که بسیاری از پروژه‌ها آن را انتخاب می‌کنند.

یک اصلاح در مورد شکایت‌های معمول: پیش از آنکه فرض کنید قابلیتی حذف شده است، changelog را بررسی کنید، زیرا حذف یک قابلیت در release notes ذکر می‌شود. در اکثر پروژه‌هایی که برای این مطلب بررسی کردم، قابلیت‌های پولی SSO از همان ابتدا برای لایه پولی ساخته شده بودند. Planka یک استثنا است. نسخه رایگان Community آن تا نسخه 2.2.0 که در 9 August 2026 منتشر شد، از OIDC پشتیبانی می‌کرد؛ در release notes این نسخه آمده است: "OIDC/SSO از نسخه Community پروژه PLANKA حذف شده است." این قابلیت اکنون در Planka Pro قرار دارد و توضیح خودِ نگهدارندگان نیز این موضوع را تأیید می‌کند: "این واقعیت که این قابلیت در نسخه Community قرار گرفته بود، هرگز با آن مدل همخوانی نداشت." وضعیت Grafana مشابه بقیه است. صفحه SAML آن یک یادداشت کوتاه دارد: "در Grafana Enterprise و Grafana Cloud موجود است"، در حالی که OAuth عمومی با issuer اختصاصی شما در نسخه متن‌باز (open source) کار می‌کند.

هزینه واقعی مالیات SSO برای شما

بخش مالی، نیمه کوچک‌تر ماجراست. اکثر پلن‌های پولی بر اساس تعداد کاربر فروخته می‌شوند، بنابراین با رشد تیم، هزینه شما افزایش می‌یابد در حالی که میزبانی و ارتقا همچنان بر عهده شماست. n8n یک استثنا است: صفحه قیمت‌گذاری آن اعلام می‌کند که تمام پلن‌ها شامل تعداد نامحدود کاربر هستند و در عوض، هزینه بر اساس تعداد اجرای گردش‌کار (workflow) در ماه محاسبه می‌شود.

هزینه بزرگ‌تر، کار دستی مدیریت هویت است که در چهار بخش نمود پیدا می‌کند:

  • یک مخزن رمز عبور برای هر برنامه؛ بنابراین یک رمز عبور تکراری، حفره‌ای در تمام برنامه‌هایی است که از آن استفاده می‌کنند.
  • خروج از سیستم (Offboarding) بر اساس حافظه. شما باید تمام سرویس‌هایی که یک فرد با آن‌ها کار کرده را به خاطر بیاورید، و همان سرویسی که فراموش می‌کنید، همان سرویسی است که اهمیت دارد.
  • پیکربندی MFA برای هر برنامه به صورت جداگانه، البته در صورتی که برنامه اصلاً از آن پشتیبانی کند.
  • ورودهای اشتراکی، که در واقع همان چیزی است که در تیم‌های کوچک تحت این فشار رخ می‌دهد.

نکته آخر شایسته یک جمله مستقل است. وقتی یک تیم از یک حساب کاربری مدیر در یک سیستم مدیریت اسناد استفاده می‌کنند، مسیر حسابرسی (audit trail) برای همه فعالیت‌ها یک نام را ثبت می‌کند، بنابراین نمی‌توانید تشخیص دهید چه کسی فاکتور را حذف کرده است. مجوزهای مبتنی بر کاربر نیز از کار می‌افتند، زیرا فقط یک کاربر وجود دارد. این آسیب واقعی مالیات SSO است: تیم‌های کوچک را به سمت استفاده از یک حساب اشتراکی سوق می‌دهد که از هر جایگزین دیگری بدتر است.

چک‌لیست پیش از به‌کارگیری هر سرویس

این موارد را پیش از docker compose up اجرا کنید، نه زمانی که برنامه حاوی 400 سند است.

  1. صفحه احراز هویت را در مستندات باز کرده و یادداشت مربوط به سطوح دسترسی (tier) را در بالای صفحه بخوانید. قابلیت‌های پولی دارای نشان یا یک جمله کوتاه درباره وضعیت دسترسی هستند.
  2. تأیید کنید که برنامه از OIDC یا SAML برای اتصال به صادرکننده (issuer) اختصاصی شما پشتیبانی می‌کند، نه فقط یک لیست ثابت از ارائه‌دهندگان عمومی.
  3. نگاشت نقش‌ها و گروه‌ها را بررسی کنید. ایجاد کاربر تنها نیمی از کار است؛ تخصیص دستی مجوزها در ده برنامه مختلف، نیمه دشوار و خسته‌کننده کار است.
  4. بررسی کنید که آیا برنامه نام کاربری احراز هویت‌شده را از طریق یک هدر (header) از یک پروکسی مورد اعتماد می‌پذیرد یا خیر، و آیا می‌توانید مشخص کنید که به کدام پروکسی اعتماد دارد.
  5. تاریخچه لایسنس را در git بخوانید و بررسی کنید که آیا مشارکت‌کنندگان، CLA (توافق‌نامه لایسنس مشارکت‌کننده) را امضا می‌کنند یا خیر.
  6. فرآیند خروج (offboarding) را بررسی کنید. ببینید وقتی حساب کاربری در IdP غیرفعال می‌شود، چه اتفاقی برای توکن‌های API (رابط برنامه‌نویسی اپلیکیشن) و نشست‌های فعال می‌افتد.

مورد 2 جایی است که بیشترین ناامیدی رخ می‌دهد. دکمه "Sign in with Google" به معنای OIDC با ارائه‌دهنده هویت شما نیست: این یک ادغام ثابت با یک فروشنده خاص است. پشتیبانی واقعی از شما یک URL صادرکننده (issuer URL) می‌خواهد و بقیه موارد از طریق discovery به دست می‌آید. شما می‌توانید سمت ارائه‌دهنده خود را با یک دستور تأیید کنید.

curl -s https://id.example.com/.well-known/openid-configuration \
  | jq '.issuer, .authorization_endpoint, .token_endpoint'

سه URL از یک ارائه‌دهنده سالم بازگردانده می‌شود. نتیجه خالی یا خطای 404 معمولاً به این معنی است که مسیر discovery اشتباه است و آن مسیر مختص هر ارائه‌دهنده است: Keycloak آن را در /realms/<realm>/.well-known/openid-configuration منتشر می‌کند. اگر برنامه هیچ فیلدی برای URL صادرکننده نداشته باشد، نمی‌تواند با IdP شما ارتباط برقرار کند، فارغ از اینکه لیست قابلیت‌ها چه چیزی را نشان می‌دهد.

مورد 6 معمولاً هفته‌ها پس از ترک یک فرد توسط تیم‌ها کشف می‌شود. غیرفعال کردن حساب در IdP از ورودهای جدید جلوگیری می‌کند. این کار توکن API که برنامه قبلاً صادر کرده را باطل نمی‌کند، زیرا برنامه خودش آن توکن را اعتبارسنجی می‌کند و هرگز از IdP درباره آن سوال نمی‌کند. بنابراین فرآیند خروج دو مرحله دارد: غیرفعال کردن حساب در IdP و سپس حذف کاربر یا توکن‌های آن در داخل هر برنامه.

نشان‌های سطح (tier) دقیقاً چه می‌گویند

این موارد در تاریخ 11 اکتبر 2026 بر اساس مستندات هر پروژه بررسی شده‌اند. با بخش پولی شروع می‌کنیم.

Grafana قابلیت SAML را به عنوان «موجود در Grafana Enterprise و Grafana Cloud» به همراه همگام‌سازی تیم و تأمین SCIM معرفی می‌کند. قابلیت‌های Generic OAuth، GitHub OAuth، LDAP (پروتکل سبک دسترسی به دایرکتوری) و auth proxy همگی در نسخه متن‌باز (open source) موجود هستند، بنابراین یک کاربر کوچک که سرویس را روی سرور شخصی میزبانی می‌کند، همچنان می‌تواند از طریق ارائه‌دهنده خود وارد شود. مرز پرداخت در اینجا در SAML تعیین شده است، نه در کل مفهوم single sign-on؛ این همان نکته ظریفی است که عبارت «مالیات SSO» معمولاً آن را نادیده می‌گیرد.

Metabase صریح‌تر است. مستندات آن می‌گوید: «احراز هویت SAML فقط در طرح‌های Pro و Enterprise (هم برای نسخه self-hosted و هم برای Metabase Cloud) در دسترس است.» نسخه متن‌باز همچنان ورود با رمز عبور و LDAP را حفظ کرده است.

Passbolt مستندات SSO خود را با برچسب Pro و Cloud مشخص کرده است، بنابراین نسخه community آن را ندارد. ارائه‌دهندگان مستند شده شامل Keycloak و Entra ID هستند.

n8n همه این موارد را پشت یک کلید دسترسی قرار داده است. نسخه community که به صورت self-hosted ارائه می‌شود، تحت یک مجوز fair-code رایگان است، اما مستندات آن، ورود با SAML و LDAP را در طرح‌های Business و Enterprise و OIDC را تنها در طرح Enterprise فهرست کرده است؛ بنابراین هیچ مسیر رایگانی برای single sign-on وجود ندارد. این یکی از موارد در فهرست طولانی‌تر آنچه نسخه رایگان n8n فاقد آن است می‌باشد.

حالا به سراغ سمت دیگر می‌رویم، زیرا این الگو به هیچ‌وجه فراگیر نیست.

  • نسخه GitLab Self-Managed در صفحه SAML خود عبارت «سطح: Free، Premium، Ultimate» را درج کرده است، بنابراین استفاده از SAML در GitLab شخصی شما هزینه‌ای ندارد.
  • نرم‌افزار Paperless-ngx قابلیت OIDC را از طریق django-allauth با PAPERLESS_SOCIALACCOUNT_PROVIDERS پیکربندی می‌کند، فرم ورود محلی را با PAPERLESS_DISABLE_REGULAR_LOGIN مخفی می‌سازد و claimها را با PAPERLESS_SOCIAL_ACCOUNT_SYNC_GROUPS به گروه‌ها نگاشت می‌کند.
  • Planka دیگر در این دسته قرار نمی‌گیرد. نسخه Community آن از OIDC_ISSUER، OIDC_CLIENT_ID و OIDC_CLIENT_SECRET استفاده می‌کرد، scopeهای خود را به صورت پیش‌فرض روی openid profile email تنظیم می‌نمود و مدیران را از طریق یک role claim با OIDC_ADMIN_ROLES ارتقا می‌داد، تا اینکه در نسخه 2.2.0 در تاریخ 9 اوت 2026، قابلیت OIDC از نسخه Community حذف و به Planka Pro منتقل شد. نسخه‌های قدیمی‌تر Community این قابلیت را حفظ کرده‌اند، اما نگهدارندگان پروژه فقط از آخرین نسخه پشتیبانی می‌کنند.
  • BookStack با استفاده از AUTH_METHOD=oidc سوئیچ می‌کند و سپس گروه‌های ارائه‌دهنده را با OIDC_USER_TO_GROUPS=true و OIDC_GROUPS_CLAIM به نقش‌های داخلی خود نگاشت می‌کند.
  • نرم‌افزار Vaultwarden در نسخه 1.35.0 در تاریخ 27 دسامبر 2025 «پشتیبانی از SSO با OpenID Connect» را ارائه کرد؛ این قابلیت از یک pull request توسط یکی از مشارکت‌کنندگان که قبلاً این ویژگی را در یک fork پیاده‌سازی کرده بود، نشأت می‌گیرد.
  • نرم‌افزار listmonk از نسخه v4.1.0 که در 12 نوامبر 2024 منتشر شد، در کنار نقش‌های کاربری، از ورود با OIDC پشتیبانی می‌کند.

هنگام انتخاب، پیش از آنکه متعهد شوید، از این اطلاعات استفاده کنید. یک تخته کانبان Planka و سایر جایگزین‌های self-hosted برای Trello همگی با هویت به یک شکل برخورد نمی‌کنند، و همین‌طور BookStack، Wiki.js و Outline. قابلیت OIDC رایگان، ویژگی‌ای است که می‌توانید آن را مانند محدودیت‌های ذخیره‌سازی یا کلاینت‌های موبایل بسنجید. اگر هنوز در حال تهیه فهرست هستید، آنچه در سال 2026 می‌توان میزبانی کرد نقطه شروع مناسبی است و هر دو سرویس مدیریت اسناد Paperless-ngx و Vaultwarden امروزه OIDC رایگان را در اختیار شما قرار می‌دهند.

چرا استفاده از reverse proxy در مقابل برنامه به معنای single sign-on نیست

راهکار رایج برای این موضوع، forward auth است. در این حالت، reverse proxy هر درخواست را متوقف می‌کند، از یک سرویس احراز هویت می‌پرسد که آیا این مرورگر وارد سیستم شده است یا خیر، و تنها در صورت تأیید، درخواست را به برنامه ارسال می‌کند. authentik این قابلیت را proxy provider می‌نامد که دارای یک حالت forward auth برای یک برنامه واحد و حالتی دیگر برای کل دامنه است. Authelia و oauth2-proxy نیز همین وظیفه را انجام می‌دهند.

یک بلاک site در Caddy، با پیروی از مثال خودِ authentik، به شکل زیر است:

app.example.com {
  forward_auth http://authentik-outpost:9000 {
    uri /outpost.goauthentik.io/auth/caddy
    copy_headers X-Authentik-Username X-Authentik-Email X-Authentik-Groups
    trusted_proxies private_ranges
  }
  reverse_proxy app:8000
}

حروف بزرگ و کوچک در نام این هدرها در Caddy اهمیت دارند، زیرا نام‌های ناهماهنگ به‌صورت خالی دریافت می‌شوند. در هر درخواستی که تأیید می‌شود، outpost مقادیر X-authentik-username، X-authentik-email، X-authentik-groups و چند مورد دیگر را تنظیم می‌کند.

این روش مزایای زیر را برای شما به همراه دارد: هیچ‌کس بدون عبور از ارائه‌دهنده هویت (IdP) شما به برنامه دسترسی پیدا نمی‌کند؛ بنابراین یک فرم ورود وصله‌نشده دیگر در معرض اینترنت نیست و MFA به‌طور هم‌زمان برای تمام سرویس‌های پشت پروکسی اعمال می‌شود.

اما این روش مزایای زیر را به همراه ندارد: هویت در داخل برنامه. برنامه همچنان حساب‌های کاربری خاص خود و درک مستقل خود را از اینکه چه کسی وارد سیستم شده است، دارد. اگر همه از پروکسی عبور کنند و به یک حساب کاربری مشترک مدیر (administrator) برسند، شما یک درب ورودی مستحکم دارید که پشت آن یک نشست ناشناس قرار گرفته است. لاگ حسابرسی (audit log) همچنان تنها یک نام را نشان می‌دهد. مجوزها همچنان نمی‌توانند بین افراد متفاوت باشند. نامیدن این ساختار به عنوان SSO یک اشتباه امنیتی است، زیرا داستان خروج کاربر (offboarding) تنها نیمی از حقیقت است: حذف فرد از IdP، درب ورودی را می‌بندد، اما توکن API که او در داخل برنامه ایجاد کرده است، همچنان برای هر کسی که بتواند مستقیماً به برنامه دسترسی پیدا کند، کار خواهد کرد.

ایمن‌سازی احراز هویت مبتنی بر هدر

برخی از برنامه‌ها نام کاربری را از طریق پروکسی می‌پذیرند که این امکان را فراهم می‌کند بدون نیاز به SSO پولی، هویت کاربر را تشخیص دهید. نام این تنظیمات در هر پروژه متفاوت است.

Grafana این قابلیت را تحت عنوان auth proxy ارائه می‌دهد که به‌صورت پیش‌فرض غیرفعال است. نام هدر به‌صورت پیش‌فرض X-WEBAUTH-USER است و می‌توانید آن را به هر هدری که پروکسی شما تنظیم می‌کند، تغییر دهید.

[auth.proxy]
enabled = true
header_name = X-authentik-username
header_property = username
auto_sign_up = true
whitelist = 10.0.0.5

whitelist خطی است که کاربران اغلب از آن غافل می‌شوند. مستندات Grafana به‌صراحت بیان می‌کند که این تنظیم برای جلوگیری از جعل هدر توسط کاربران است؛ بنابراین باید فقط حاوی آدرس پروکسی شما باشد و نه هیچ چیز دیگر. Gitea نیز قابلیت مشابهی با نام‌های متفاوت دارد و با تنظیمات پیش‌فرض ایمن‌تری عرضه می‌شود.

[security]
ENABLE_REVERSE_PROXY_AUTHENTICATION = true
REVERSE_PROXY_AUTHENTICATION_USER = X-WEBAUTH-USER
REVERSE_PROXY_TRUSTED_PROXIES = 10.0.0.5/32
REVERSE_PROXY_LIMIT = 1

REVERSE_PROXY_TRUSTED_PROXIES به‌صورت پیش‌فرض 127.0.0.0/8,::1/128 است و REVERSE_PROXY_LIMIT مشخص می‌کند که Gitea به چند پروکسی در زنجیره اعتماد می‌کند. تنظیم این مقدار روی صفر، پردازش هدر را به‌طور کامل غیرفعال می‌کند.

Paperless-ngx قابلیت PAPERLESS_ENABLE_HTTP_REMOTE_USER را با PAPERLESS_HTTP_REMOTE_USER_HEADER_NAME ارائه می‌دهد و مستندات آن هشداری را بیان می‌کند که برای تمام این تنظیمات صادق است:

این کار اجازه می‌دهد احراز هویت صرفاً با افزودن یک هدر Remote-User: <username> به درخواست انجام شود. با احتیاط استفاده کنید!

دو قانون برای ایمن نگه داشتن احراز هویت مبتنی بر هدر وجود دارد که هر دو به قابلیت دسترسی مربوط می‌شوند. اول، برنامه نباید از هیچ مسیری جز پروکسی در دسترس باشد، زیرا هر کسی که بتواند یک سوکت به آن باز کند، می‌تواند آن هدر را ارسال کرده و به هر کاربری تبدیل شود. در Docker، دستور ports: ["8000:8000"] برنامه را روی تمام اینترفیس‌ها منتشر می‌کند؛ بنابراین آن را با ports: ["127.0.0.1:8000:8000"] به آدرس loopback محدود کنید یا پورت منتشر شده را حذف کرده و پروکسی را در همان شبکه Docker قرار دهید. دوم، پروکسی باید هر نسخه‌ای از هدر که از سمت کلاینت می‌آید را حذف کند تا تنها مقداری که برنامه می‌بیند، همان مقداری باشد که پروکسی شما پس از احراز هویت تنظیم کرده است.

هر دو مورد را بررسی کنید. دستور اول را از ماشینی خارج از VPS خود و دستور دوم را روی خود سرور اجرا کنید.

curl -si -H "Remote-User: admin" http://203.0.113.10:8000/ | head -n 1
ss -ltnp | grep 8000

دستور curl باید در اتصال ناموفق باشد و ss باید به جای 0.0.0.0:8000، مقدار 127.0.0.1:8000 را چاپ کند. هرگونه وضعیت پاسخ، مانند HTTP/1.1 302 Found (که معمولاً یک تغییر مسیر به صفحه ورود است)، به این معنی است که برنامه مستقیماً به اینترنت عمومی پاسخ می‌دهد. با فعال بودن احراز هویت مبتنی بر هدر، این همان حفره امنیتی است که به هر کسی اجازه می‌دهد با نام بردن از یک کاربر در هدر، به‌عنوان او وارد سیستم شود.

وقتی SSO رایگان وجود ندارد، به‌جای شکایت تصمیم بگیرید

چهار گزینه، به ترتیبی که من آن‌ها را امتحان می‌کنم:

  1. برنامه‌ای را انتخاب کنید که شامل OIDC باشد. وقتی دو پروژه کار مشابهی انجام می‌دهند و یکی از آن‌ها به‌صورت رایگان با Identity Provider شما ارتباط برقرار می‌کند، این یک تفاوت واقعی در هزینه‌های جاری است.
  2. صادقانه از forward auth استفاده کنید. برای یک ابزار مدیریتی با یک حساب کاربری و یک اپراتور، وجود یک proxy در مقابل آن کافی است و احراز هویت برای هر کاربر در داخل برنامه، مزیتی ایجاد نمی‌کند.
  3. هزینه پرداخت کنید. اگر برنامه برای کار شما حیاتی است و قیمت به ازای هر کاربر با اندازه تیم شما متناسب است، این پول صرف نگهداری پروژه می‌شود و جایگزین آن، صرف کردن وقت آزاد شما در شب‌ها خواهد بود.
  4. پس از جستجو در issue tracker، از توسعه‌دهندگان اصلی (upstream) درخواست کنید. پشتیبانی OIDC در Vaultwarden از طریق fork یک مشارکت‌کننده و یک pull request طولانی‌مدت اضافه شد؛ بنابراین یک درخواست قابلیت (feature request) که پیاده‌سازی عملی به همراه داشته باشد، گاهی اوقات به نسخه رایگان راه پیدا می‌کند.

هیچ‌کدام از این موارد بدون داشتن یک Identity Provider اختصاصی کار نمی‌کنند؛ این همان قطعه‌ای است که باید ابتدا بسازید. اجرای authentik روی یک VPS به شما یک ارائه‌دهنده OIDC و SAML به همراه outpost مربوط به forward auth که در بالا ذکر شد می‌دهد، و مقایسه Keycloak، authentik و Zitadel در صورتی که هنوز نمی‌خواهید تصمیم نهایی را بگیرید، تفاوت‌ها و اولویت‌ها را بررسی می‌کند.

تاریخچه مجوز و دلیل وجود آن در چک‌لیست

آخرین مورد چک‌لیست به آینده مربوط می‌شود، زیرا ساختار فعلی لایه‌ها تنها یک تصویر لحظه‌ای است. دو مورد مستند به‌خوبی نشان می‌دهند که شرایط با چه سرعتی و در هر دو جهت تغییر می‌کند. در 10 اوت 2023، شرکت HashiCorp انتشار نسخه‌های آینده تمام محصولات خود و چندین کتابخانه را از مجوز MPL 2.0 (Mozilla Public License) به Business Source License 1.1 تغییر داد، در حالی که APIها، SDKها و تقریباً تمام کتابخانه‌های دیگر تحت همان MPL 2.0 باقی ماندند. Redis در مارس 2024 به مجوز SSPL (Server Side Public License) مهاجرت کرد و سپس در 1 مه 2025 اعلام کرد که Redis 8 تحت مجوز AGPLv3 (GNU Affero General Public License) عرضه می‌شود.

به هر دو مورد به عنوان شواهدی از یک مکانیسم نگاه کنید، نه انگیزه‌های پشت آن. مجوزی که امروز می‌خوانید، برای نسخه‌ای که امروز نصب می‌کنید معتبر است و پروژه‌ای که تمام حقوق کپی‌رایت خود را در اختیار دارد، می‌تواند شرایط انتشار نسخه بعدی را به‌طور یک‌جانبه تغییر دهد. به همین دلیل است که پرسش مربوط به CLA در چک‌لیست قرار دارد، زیرا واگذاری گسترده کپی‌رایت همان چیزی است که تغییر یک‌جانبه مجوز را ممکن می‌سازد.

پیش از آنکه پروژه‌ای را مبنای کار خود قرار دهید، تاریخچه آن را شخصاً بررسی کنید.

git clone --filter=blob:none https://github.com/paperless-ngx/paperless-ngx.git
cd paperless-ngx
git log --follow --oneline -- LICENSE

فهرست کوتاهی از کامیت‌ها، که عمدتاً مربوط به اولین import پروژه است، نشانه خوبی محسوب می‌شود. بازنویسی‌های متعدد فایل مجوز به این معناست که باید پیش از برنامه‌ریزی بر اساس شرایط فعلی، پیام هر کامیت را مطالعه کنید.

FAQ

مالیات SSO چیست؟

مالیات SSO به رویه‌ای گفته می‌شود که در آن قابلیت Single Sign-on به عنوان یک ویژگی ممتاز (Premium) فروخته می‌شود، در حالی که سایر بخش‌های محصول رایگان یا ارزان هستند. در نرم‌افزارهای self-hosted، این موضوع به شکل یک برنامه متن‌باز دیده می‌شود که می‌توانید بدون لایسنس از آن استفاده کنید، اما قابلیت‌های OIDC یا SAML آن در یک نسخه پولی قرار دارند. این نام از لیست SSO Wall of Shame در وب‌سایت sso.tax گرفته شده است که فروشندگانی را که برای این قابلیت هزینه گزافی دریافت می‌کنند، ردیابی می‌کند. پیامد این موضوع برای یک کاربر self-hoster این است که هر برنامه پایگاه داده کاربری مستقل خود را حفظ می‌کند و در نتیجه، حساب‌های کاربری باید به‌صورت دستی ایجاد یا حذف شوند.

آیا reverse proxy با forward auth همان SSO است؟

خیر. Forward auth از ورودی اصلی محافظت می‌کند: پروکسی شما پیش از رسیدن هر درخواست به برنامه، آن را با identity provider بررسی می‌کند. برنامه‌ای که پشت این پروکسی قرار دارد همچنان از حساب‌های کاربری خودش استفاده می‌کند؛ بنابراین اگر همه کاربران به یک صفحه ورود مشترک هدایت شوند، شما یک نشست (session) ناشناس واحد خواهید داشت و لاگ‌های حسابرسی (audit log) تنها یک نام را نشان می‌دهند. این سیستم تنها زمانی به یک هویت واقعی برای هر کاربر تبدیل می‌شود که برنامه، نام کاربری را از یک header بخواند؛ کاری که auth proxy در Grafana، احراز هویت reverse proxy در Gitea و PAPERLESS_ENABLE_HTTP_REMOTE_USER در Paperless-ngx همگی قادر به انجام آن هستند. این تنظیمات تنها زمانی امن هستند که برنامه به‌جز از طریق پروکسی، از هیچ راه دیگری در دسترس نباشد، زیرا header یک رشته متنی ساده است که هر کلاینتی می‌تواند آن را ارسال کند.

کدام برنامه‌های self-hosted قابلیت OIDC را در نسخه رایگان دارند؟

بر اساس مستندات پروژه‌ها در تاریخ 11 اکتبر 2026: برنامه‌های Paperless-ngx، BookStack، Gitea، listmonk و Vaultwarden همگی از OIDC در نسخه‌های رایگان خود پشتیبانی می‌کنند و GitLab Self-Managed نیز SAML را در Tier: Free لیست کرده است. Planka تا نسخه 2.2.0 در آگوست 2026 این قابلیت را داشت، اما پس از آن OIDC را از نسخه Community به Planka Pro منتقل کرد. نسخه متن‌باز Grafana از OAuth عمومی در برابر issuer شخصی شما پشتیبانی می‌کند، در حالی که SAML در آنجا یک ویژگی Enterprise محسوب می‌شود. پیش از نصب، حتماً صفحه احراز هویت پروژه را بررسی کنید، زیرا این لیست‌ها با انتشار نسخه‌های جدید تغییر می‌کنند.

آیا باید برای نسخه‌ای که قفل Single Sign-on را باز می‌کند هزینه پرداخت کنم؟

این تصمیم را با دو عدد بسنجید: چند نفر به حساب کاربری نیاز دارند و چند برنامه را باید به‌صورت دستی مدیریت کنید. برای یک یا دو مدیر سیستم، استفاده از forward auth در مقابل یک حساب کاربری محلی کافی است و نسخه پولی ارزش چندانی اضافه نمی‌کند. برای تیمی که اعضای آن در حال تغییر هستند، هزینه فراموش کردن حذف یک حساب کاربری هنگام خروج فرد، بیشتر از هزینه لایسنس است و این پرداخت، هزینه‌های نگهداری پروژه‌ای که به آن متکی هستید را تأمین می‌کند. اگر قیمت با بودجه شما همخوانی ندارد، انتخاب برنامه‌ای که OIDC را به‌صورت رایگان ارائه می‌دهد، منطقی‌تر از دور زدن محدودیت‌های برنامه‌ای است که آن را ارائه نمی‌دهد.

آیا این مقاله مفید بود؟