SSD Nodes Learn Hosting plans →
راهنماها Matt Connorتوسط Matt Connor

راهنمای نصب و بررسی میل‌سرور Stalwart روی VPS

در این مقاله بررسی می‌کنیم چگونه Stalwart با یک فایل باینری جایگزین Postfix و Dovecot می‌شود. تفاوت‌های فنی نسخه v0.16.26 و زمان انتخاب mailcow را دقیق بخوانید.

آنچه Stalwart در یک فایل باینری ادغام می‌کند

Stalwart یک میل‌سرور است که آن را روی یک VPS به صورت یک فایل باینری واحد Rust اجرا می‌کنید. این برنامه پاسخگوی پروتکل‌های SMTP، IMAP، POP3، JMAP، CalDAV، CardDAV و WebDAV از طریق همان پردازش واحد است و فیلتر اسپم، ذخیره‌ساز پیام و کلاینت ACME اختصاصی خود را به همراه دارد. یک پشته (stack) مرسوم، همین کار را با استفاده از Postfix، Dovecot، Rspamd، یک دیتابیس برای حساب‌های کاربری و یک ابزار جداگانه برای گواهی‌ها انجام می‌دهد. Stalwart تمام این موارد را با یک سرویس واحد و یک فایل پیکربندی در /etc/stalwart/config.json جایگزین می‌کند.

تمام ارقام، نام تنظیمات و دستورات زیر از مستندات رسمی، صفحات انتشار و اسکریپت نصب Stalwart نقل شده‌اند. ما آن‌ها را برای اولین بار در تاریخ 28 August 2026 بر اساس نسخه v0.16.19 (منتشر شده در 24 August 2026) مطالعه کردیم و در تاریخ 12 October 2026، زمانی که جدیدترین نسخه v0.16.26 بود، مجدداً بررسی نمودیم. ما آن‌ها را در تاریخ 27 October 2026، یک روز پس از انتشار Stalwart v1.0.0 (در 26 October 2026) دوباره چک کردیم. منابع را در تاریخ 29 October 2026، زمانی که جدیدترین نسخه v1.0.1 (منتشر شده در 28 October 2026) بود، بازبینی کردیم. منابع را در تاریخ 11 November 2026، زمانی که جدیدترین نسخه v1.1.0 (منتشر شده در 9 November 2026) بود، مجدداً بررسی کردیم. این‌ها دستوراتی هستند که باید روی سرور خود اجرا کنید. پس از هر دستور، بررسی مربوطه قرار دارد که به شما می‌گوید آیا دستور با موفقیت اجرا شده است یا خیر.

Stalwart تحت دو مجوز GNU Affero General Public License v3.0 (AGPL-3.0) و Stalwart Enterprise License v2 ارائه می‌شود. برخی قابلیت‌ها فقط در نسخه سازمانی (Enterprise) موجود هستند. لیست اندپوینت‌های HTTP مستند شده، این موارد را با /scim/v2/* مشخص کرده است. پیش از آنکه استقرار سرویس خود را بر اساس قابلیتی که شخصاً تست نکرده‌اید برنامه‌ریزی کنید، شرایط مجوز را مطالعه نمایید.

یک فایل باینری، کاهش واقعی در قطعات متحرک سیستم است. اما این به معنای کاهش در دو عاملی که تعیین‌کننده رسیدن ایمیل‌های شما هستند، نیست.

پورت 25 و اعتبار DNS به نرم‌افزاری که اجرا می‌کنید اهمیتی نمی‌دهند

پورت خروجی TCP 25 اولین دروازه است. بسیاری از ارائه‌دهندگان VPS این پورت را به‌صورت پیش‌فرض روی حساب‌های جدید مسدود می‌کنند و مسدود بودن پورت 25 به این معناست که سرور شما نمی‌تواند ایمیل را مستقیماً به سرور ایمیل هیچ‌کس دیگری تحویل دهد. پیش از نصب هر چیزی، آن را تست کنید.

sudo apt update && sudo apt install -y netcat-openbsd
nc -vz -w 5 alt1.aspmx.l.google.com 25

یک نتیجه سالم، Connection to alt1.aspmx.l.google.com ... 25 port [tcp/smtp] succeeded! را در حدود یک ثانیه چاپ می‌کند. مسدود بودن پورت به یکی از دو شکل زیر نمایان می‌شود. اگر بسته‌ها در بالادست (upstream) دور ریخته شوند، هیچ پاسخی مبنی بر reset برای شما ارسال نمی‌شود؛ بنابراین nc به مدت پنج ثانیه کامل معلق می‌ماند و سپس nc: connect to alt1.aspmx.l.google.com port 25 (tcp) failed: Connection timed out را چاپ می‌کند. اگر فایروال آن‌ها را رد (reject) کند، یک خطای ICMP به سمت شما می‌فرستد (reject در netfilter، مگر اینکه دستور دیگری مانند administratively prohibited دریافت کند، خطای port unreachable را برمی‌گرداند)؛ بنابراین شکست بلافاصله رخ می‌دهد و معمولاً به صورت Connection refused یا No route to host ظاهر می‌شود. در هر صورت، یک تیکت برای ارائه‌دهنده خود باز کنید.

اگر ارائه‌دهنده پورت را باز نکرد، تنها راه دور زدن آن استفاده از یک relay است. Stalwart می‌تواند تمام ایمیل‌های خروجی را از طریق یک Relay route به یک smarthost بسپارد؛ پورتی که به‌صورت پیش‌فرض 25 است اما هر مقداری از 1 تا 65535 را می‌پذیرد. این مسیر دارای سوئیچ implicitTls و فیلدهای authUsername و authSecret برای relay احراز هویت‌شده روی پورت 465 یا 587 است. در این حالت، ایمیل شما با اعتبار relay ارسال می‌شود، نه اعتبار خودتان.

دروازه دوم، دیدگاه شبکه‌های گیرنده نسبت به آدرس IP و دامنه شماست. این شامل reverse DNS روی IP، SPF، DKIM، DMARC و تاریخچه ارسال بلوک آدرسی است که در آن قرار گرفته‌اید. صفحه تنظیمات DNS در Stalwart، همان‌طور که در تاریخ 28 August 2026 خواندیم، در مورد محل انجام این کار صریح بود: رکوردهای reverse DNS «معمولاً توسط ارائه‌دهنده میزبانی پیکربندی می‌شوند، نه توسط خود Stalwart». Stalwart می‌تواند سایر رکوردهای DNS را از طریق API یک ارائه‌دهنده DNS پشتیبانی‌شده منتشر و نگهداری کند، اما reverse DNS و اعتبار IP همچنان به ارائه‌دهنده شما بستگی دارد.

بنابراین، این صفحه دوباره آن رکوردها را آموزش نمی‌دهد. ما صفحه‌ای داریم که این کار را انجام می‌دهد: راه‌اندازی یک‌باره SPF، DKIM و DMARC برای هر چیزی که ایمیل ارسال می‌کند. اگر هنوز تصمیم نگرفته‌اید که آیا اصلاً می‌خواهید ایمیل خودتان را میزبانی کنید یا خیر، با نگاه صادقانه ما به اینکه آیا میزبانی شخصی ایمیل هنوز ارزشش را دارد یا نه شروع کنید. انتخاب Stalwart هیچ تغییری در این محاسبات ایجاد نمی‌کند.

نیازمندی‌های یک VPS کوچک برای اجرای Stalwart mail server

صفحهٔ نیازمندی‌های سیستم Stalwart که در 27 October 2026 بررسی شد، دیگر برای هر کاربر عددی ارائه نمی‌کند. در این صفحه آمده است که سرور idle از محدودیت‌های حافظه «به‌مراتب کمتر» استفاده می‌کند و مصرف CPU به حجم ایمیل و تعداد ورودها بستگی دارد، نه تعداد حساب‌ها. الگوریتم هش‌کردن گذرواژه عمداً کند است؛ بنابراین سروری با ورودهای زیاد به هسته‌های بیشتری نیاز دارد. تنها نمونهٔ اندازه‌گذاری صفحه، میزبانی با 2 GiB RAM است که مجموع محدودیت‌های پیش‌فرض آن حدود 2.4 GiB می‌شود. این مجموع شامل دو reservation برابر با 512 MiB برای حساب‌های بسیار بزرگ است؛ اگر چنین حسابی نداشته باشید، این reservationها خالی می‌مانند. در FAQ نیز آمده است که هیچ عدد اندازه‌گیری‌شده‌ای برای تعداد کاربران هر node منتشر نشده است.

تعداد connectionها برای هر listener محدود می‌شود، نه برای کل سرور. maxConnections در هر listener که تنظیم اختصاصی نداشته باشد، به‌طور پیش‌فرض روی 8,192 قرار دارد؛ بنابراین limit مربوط به file descriptorهای فرایند باید چند برابر این مقدار را پوشش دهد. install script این مقدار را به 65536 افزایش می‌دهد. سرویسی که به روش دیگری شروع شود، معمولاً مقدار 1024 را دریافت می‌کند؛ صفحهٔ مستندات این مقدار را برای production بسیار کم می‌داند.

این صفحه حداقل اندازهٔ disk را مشخص نمی‌کند. در benchmark، برای هر GB ایمیل روی RocksDB حدود 0.95 GB فضای disk اندازه‌گیری شد و اشاره شد که attachmentهایی که از قبل فشرده شده‌اند، مانند تصاویر و PDFها، ممکن است به فضای بیشتری نیاز داشته باشند. disk را بر اساس مقدار ایمیلی که انتظار دارید نگه دارید، به‌اضافهٔ فضای کافی برای compact شدن store، اندازه‌گذاری کنید.

سه مسیر outbound باید کار کنند؛ در غیر این صورت سرور به‌گونه‌ای از کارافتاده به نظر می‌رسد که ارتباطی با خود ایمیل ندارد. سرور bundle مربوط به web interface را هنگام startup از https://github.com/stalwartlabs/webui/releases/download/v2/webui.zip دانلود می‌کند. برای دریافت گواهی‌های Let's Encrypt به https://acme-v02.api.letsencrypt.org/directory دسترسی پیدا می‌کند. برای lookup رکوردهای MX و authentication به DNS روی پورت UDP و TCP برابر با 53 نیاز دارد؛ مگر آن‌که resolver روی DNS over HTTPS یا TLS تنظیم شده باشد. قواعد spam filter و فهرست‌های IP-to-ASN و کشور نیز از GitHub دریافت می‌شوند. یک egress firewall محدودکننده که مورد اول را مسدود کند، mail server فعالی در اختیار شما می‌گذارد که صفحه‌های /admin و /account آن پاسخ 404 برمی‌گردانند.

نصب یک نسخه مشخص (Pinned) به جای نسخه "latest"

اسکریپت نصب رسمی، یک فایل shell است. پیش از اجرا، آن را مطالعه کنید.

curl --proto '=https' --tlsv1.2 -sSf https://get.stalw.art/install.sh -o install.sh
less install.sh
sudo sh install.sh

مطالعه آن اسکریپت در تاریخ 27 اکتبر 2026 نشان می‌دهد که دقیقاً چه کاری انجام می‌دهد. این اسکریپت یک حساب کاربری سرویس به نام stalwart و دایرکتوری‌های مورد نیاز آن را ایجاد می‌کند. سپس فایل‌ها را از https://github.com/stalwartlabs/stalwart/releases/latest/download دانلود می‌کند. فایل باینری در مسیر /usr/local/bin/stalwart با مجوز 0755 قرار می‌گیرد. فایل‌های پیکربندی به /etc/stalwart/config.json، داده‌ها به /var/lib/stalwart و لاگ‌ها به /var/log/stalwart منتقل می‌شوند؛ هر سه دایرکتوری دارای مجوز 0750 و تحت مالکیت stalwart هستند. یک فایل محیطی (environment file) در /etc/stalwart/stalwart.env با مجوز 0640 و تحت مالکیت root:stalwart نوشته می‌شود. اسکریپت یک پیشوند نصب اختیاری و یک فلگ --fdb برای build مربوط به FoundationDB می‌پذیرد. این اسکریپت هیچ آرگومانی برای تعیین نسخه دریافت نمی‌کند.

نکته آخر اهمیت زیادی دارد. اسکریپت همیشه جدیدترین نسخه (latest) را دریافت می‌کند. اگر بین دو نصب که با فاصله یک هفته انجام شده‌اند، نسخه جدیدی منتشر نشود، هر دو سرور نسخه یکسانی را اجرا می‌کنند. در تاریخ 26 اکتبر 2026، جدیدترین نسخه v1.0.0 منتشر شد که ساختار پایگاه‌داده را تغییر داد. یادداشت‌های انتشار آن بیان می‌کنند که استقرار‌های v0.16.x موجود "قابلیت ارتقای درجا (in-place) را ندارند" و اطلاعیه v1.0 می‌گوید که سرور v1.0 نمی‌تواند store ایجاد شده توسط نسخه‌های قدیمی‌تر را باز کند. در شاخه 1.x، صفحه ارتقای Stalwart می‌گوید که اجرای مجدد اسکریپت نصب "فایل باینری را جایگزین می‌کند، config.json و فایل محیطی را حفظ کرده و سرویس را restart می‌کند"، و بخش FAQ توصیه می‌کند که پیش از هر ارتقای جزئی یا اصلی، از storeهای داده و config.json نسخه پشتیبان تهیه کنید. تنها در شاخه 0.16، هفت نسخه patch بین 24 اوت و 11 اکتبر 2026 منتشر شد که چندین مورد از آن‌ها شامل اصلاحات امنیتی بودند؛ بنابراین نسخه جدید را pin کنید و تغییر نسخه را آگاهانه انجام دهید.

هنگام ارتقای یک نصب 1.x موجود به v1.1.0، یک بار سرویس را با STALWART_UPDATE_ROLE_PERMISSIONS=true راه‌اندازی مجدد کنید تا مجوزهای معرفی‌شده پس از v1.0.0 اعمال شوند، سپس آن متغیر را حذف کنید. ارتقا از v1.0.0 یا v1.0.1 همچنین رمزنگاری در حالت سکون (encryption at rest) برای هر حساب را غیرفعال می‌کند: کلید عمومی هر حساب را دوباره انتخاب کنید تا مجدداً فعال شود، در غیر این صورت پیام‌های جدید رمزنگاری نخواهند شد. کلیدهای ثبت‌شده و پیام‌هایی که قبلاً رمزنگاری شده‌اند، تحت تأثیر قرار نمی‌گیرند.

STALWART_TAG=v1.1.0
curl -fsSLO "https://github.com/stalwartlabs/stalwart/releases/download/${STALWART_TAG}/stalwart-x86_64-unknown-linux-gnu.tar.gz"
tar zxf stalwart-x86_64-unknown-linux-gnu.tar.gz
sudo systemctl stop stalwart
sudo install -m 0755 -o root -g root stalwart /usr/local/bin/stalwart
sudo systemctl start stalwart
systemctl is-active stalwart

systemctl is-active stalwart باید active را چاپ کند. در صورت مشاهده هر خروجی دیگری، journalctl -u stalwart -n 50 را مطالعه کنید. فایل منتشر شده برای لینوکس همراه با یک بسته .sigstore.json ارائه می‌شود، بنابراین امضای فایل دانلودی پیش از نصب قابل‌تأیید است.

اگر سرور در حال حاضر نسخه 0.16 را اجرا می‌کند، فایل باینری 1.x را روی آن جایگزین نکنید. ابتدا به v0.16.27 به‌روزرسانی کنید، سپس مسیر مهاجرت ذکر شده در بخش انتقال ایمیل‌های موجود در ادامه را دنبال کنید.

unitای که اسکریپت می‌نویسد با کاربر User=stalwart اجرا شده، AmbientCapabilities=CAP_NET_BIND_SERVICE را تنظیم کرده و LimitNOFILE=65536 را اعمال می‌کند. این قابلیت (capability) دلیلی است که یک حساب کاربری بدون دسترسی ریشه (unprivileged) می‌تواند پورت‌های 25، 443، 465 و 993 را bind کند. اگر بعداً unit اختصاصی خود را بنویسید و آن خط را حذف کنید، listenerها روی پورت‌های ممتاز (privileged) قادر به bind شدن نخواهند بود؛ Stalwart از آن listenerها صرف‌نظر کرده، بقیه را اجرا می‌کند و برای هر listener ناموفق، یک رویداد registry.build-error در لاگ ثبت می‌کند. محدودیت فایل (file limit) را نیز به دلیلی که در بخش نیازمندی‌ها ذکر شده، کپی کنید.

محل نمایش رمز عبور اولیه مدیر

Stalwart در حالت bootstrap اجرا می‌شود و یک حساب موقت با نام admin به همراه یک رمز عبور تصادفی 16 کاراکتری در لاگ سرویس می‌نویسد. این برنامه در هر بار اجرا در حالت bootstrap یک رمز عبور جدید تولید می‌کند، بنابراین فقط آخرین بلوک لاگ معتبر است.

sudo journalctl -u stalwart -n 200 | grep -A8 'bootstrap mode'

ویزارد راه‌اندازی روی پروتکل HTTP ساده و پورت 8080 گوش می‌دهد. صفحه Docker مربوط به Stalwart تأکید می‌کند که این بخش هیچ محافظتی در برابر حدس زدن رمز عبور ندارد، بنابراین این پورت را در معرض اینترنت قرار ندهید. در نصب اسکریپتی، پیش از شروع راه‌اندازی، پورت TCP 8080 ورودی را در فایروال میزبان مسدود کنید؛ تونل SSH به‌تنهایی دسترسی عمومی را نمی‌بندد. در عوض، آن را از طریق SSH از لپ‌تاپ خود تونل کنید:

ssh -N -L 8080:127.0.0.1:8080 you@your-vps

سپس http://127.0.0.1:8080/admin را باز کرده و با نام کاربری admin و رمز عبوری که در لاگ ثبت شده است، وارد شوید. ویزارد از شما نام میزبان سرور، دامنه پیش‌فرض ایمیل، تنظیمات TLS، فضای ذخیره‌سازی، دایرکتوری حساب‌ها، لاگ‌ها و مدیریت DNS را می‌پرسد. در صورت استفاده از دایرکتوری داخلی، صفحه آخر، مدیر جدید شما یعنی admin@<domain> و یک رمز عبور تصادفی را نمایش می‌دهد که سرور دیگر آن را نمایش نمی‌دهد و در لاگ نیز ثبت نمی‌کند؛ پس حتماً آن را در همان لحظه ذخیره کنید. پس از پایان کار، سرویس را ری‌استارت کنید و از آن پس از https://<your-host>/admin استفاده نمایید.

اگر رمز عبور از لاگ پاک شده است، یک رمز ثابت تنظیم کنید. /etc/stalwart/stalwart.env ورودی‌های کامنت‌شده‌ای دقیقاً برای همین منظور دارد، از جمله STALWART_RECOVERY_ADMIN=admin:changeme، STALWART_RECOVERY_MODE=true و STALWART_RECOVERY_MODE_PORT (که به‌صورت پیش‌فرض 8080 است). کامنت را بردارید، سرویس را ری‌استارت کنید، وارد شوید و سپس دوباره آن را کامنت کنید. صفحه Stalwart در مورد ایمن‌سازی سرور هشدار می‌دهد که فراموش کردن این متغیر به معنای «دسترسی کامل و دائمی» است، بنابراین پس از ورود با حساب مدیر اصلی، آن را حذف کنید. همان صفحه توصیه می‌کند که از حساب‌های مدیر فقط برای مدیریت استفاده کنید و نه به‌عنوان صندوق پستی در کلاینت‌های IMAP، JMAP یا DAV.

در حالت bootstrap، Stalwart هیچ سرویس ایمیلی را اجرا نمی‌کند و فقط یک listener ساده HTTP روی پورت پیش‌فرض 8080 باز می‌کند. پس از راه‌اندازی و ری‌استارت، listenerهای عادی روی پورت‌های 25، 465، 993، 995، 4190، 443 و 8080 فعال می‌شوند. پورت 25 باید برای دریافت ایمیل باز بماند و پورت 443 برای اکثر کلاینت‌ها و چالش پیش‌فرض ACME ضروری است. توصیه می‌شود اگر هیچ کلاینتی از POP3 استفاده نمی‌کند پورت 995، اگر کسی فیلترهای Sieve را از طریق کلاینت ManageSieve مدیریت نمی‌کند پورت 4190، و پس از اتمام راه‌اندازی و اطمینان از عملکرد HTTPS روی پورت 443، پورت 8080 را ببندید. پورت‌های 587، 143 و 110 هیچ listener فعالی ندارند مگر اینکه خودتان یکی ایجاد کنید.

اجرای آن در Docker با استفاده از تگ ثابت (Pinned Tag)

ایمیج مستندشده stalwartlabs/stalwart است که با نام ghcr.io/stalwartlabs/stalwart نیز منتشر می‌شود. در تاریخ 29 اکتبر 2026، داکر هاب شامل v1.0.1، v1.0 و v1 بود که هر کدام دارای یک واریانت -alpine هستند. صفحه داکر Stalwart استفاده از تگ نسخه اصلی v1 را توصیه می‌کند که آخرین نسخه 1.x را دنبال می‌کند و استفاده از latest را توصیه نمی‌کند، زیرا ممکن است نسخه اصلی بعدی به رویه ارتقای متفاوتی نیاز داشته باشد. به همان دلیلی که برای فایل باینری در بالا ذکر شد، نسخه پچ (patch version) را ثابت کنید.

services:
  stalwart:
    image: stalwartlabs/stalwart:v1.1.0
    container_name: stalwart
    init: true
    restart: unless-stopped
    ports:
      - "25:25"
      - "465:465"
      - "993:993"
      - "443:443"
      - "127.0.0.1:8080:8080"
    volumes:
      - stalwart-etc:/etc/stalwart
      - stalwart-data:/var/lib/stalwart
volumes:
  stalwart-etc:
  stalwart-data:

این فایل همان دستور مستندشده docker run است که به صورت Compose نوشته شده است، با این تفاوت که پورت‌های POP3S و ManageSieve از آن حذف شده‌اند و پورت setup به localhost محدود شده است، همان‌طور که دستور مستندشده نیز آن را محدود می‌کند. آن را بالا بیاورید و همان خط bootstrap را بخوانید:

docker compose up -d
docker compose logs stalwart 2>&1 | grep -A8 'bootstrap mode'

صفحه داکر همچنین STALWART_RECOVERY_ADMIN=admin:<password> را به عنوان روشی برای تعیین رمز عبور مشخص در زمان راه‌اندازی معرفی می‌کند که در صورت ترجیح دادن آن به خواندن لاگ‌ها، معادل کلید environment: در Compose است. این صفحه اشاره می‌کند که متغیرهای محیطی (environment variables) هنگام ایجاد کانتینر ثابت می‌شوند، بنابراین یک restart ساده تغییرات را اعمال نمی‌کند. docker compose up -d کانتینر را هنگام تغییر محیط دوباره ایجاد می‌کند. پس از راه‌اندازی، متغیر را حذف کنید.

لیست کامل پورت‌های مستندشده و دلیل کوتاه‌تر بودن این فایل

صفحه داکر Stalwart پورت‌های 25، 465، 993، 995، 4190 و 443 را روی تمامی اینترفیس‌ها و پورت 8080 را فقط روی loopback منتشر می‌کند (127.0.0.1:8080:8080). این صفحه پورت‌های 587، 143 یا 110 را منتشر نمی‌کند، زیرا تا زمانی که مدیر سیستم یکی ایجاد نکند، هیچ listener برای آن‌ها وجود ندارد. صفحه مربوط به ایمن‌سازی سرور توصیه می‌کند که listener پورت POP3S روی 995 را زمانی که هیچ کلاینتی از POP3 استفاده نمی‌کند، listener پورت ManageSieve روی 4190 را زمانی که کسی فیلترهای Sieve را از طریق کلاینت مدیریت نمی‌کند، و listener پورت 8080 را پس از اتمام راه‌اندازی و فعال شدن HTTPS روی 443 حذف کنید. فقط مواردی را اضافه کنید که کلاینت‌های شما واقعاً به آن نیاز دارند. اگر گوشی موبایلی بر استفاده از STARTTLS برای submission اصرار دارد، یک listener روی پورت 587 ایجاد کرده و سپس آن را منتشر کنید. اگر کاربران شما قوانین Sieve را از طریق کلاینت دسکتاپ می‌نویسند، پورت 4190 را منتشر کنید.

اگر با Compose آشنا نیستید، راهنمای Docker Compose ما برای VPS ساختار فایل و مدل volumeهای نام‌گذاری‌شده‌ای که در اینجا استفاده شده را پوشش می‌دهد. یک هشدار که به‌ویژه برای سرورهای ایمیل اهمیت دارد: داکر پورت‌ها را با نوشتن قوانین فایروال اختصاصی خود منتشر می‌کند و این قوانین پیش از قوانین ufw بررسی می‌شوند، بنابراین ufw deny 8080 پورتی را که توسط Compose منتشر شده است، نمی‌بندد. با Docker Engine نسخه 28.0.0 یا جدیدتر و پیکربندی پیش‌فرض شبکه bridge، محدود کردن پورت به 127.0.0.1 در نگاشت پورت‌ها، دسترسی به میزبان داکر را محدود می‌کند؛ به همین دلیل فایل بالا از این روش استفاده کرده و تونل SSH همچنان کاربرد دارد. داکر هشدار می‌دهد که نسخه‌های قدیمی‌تر از 28.0.0 به میزبان‌های موجود در همان سگمنت شبکه L2 اجازه می‌دهند به پورت‌های منتشرشده روی localhost دسترسی پیدا کنند، بنابراین پیش از تکیه بر این محافظت، داکر را ارتقا دهید.

TLS بدون certbot و هزینه‌ای که برای شما دارد

Stalwart، ACME (محیط مدیریت خودکار گواهی) را مستقیماً پیاده‌سازی می‌کند؛ بنابراین نه certbot وجود دارد و نه renewal hook. مستندات چهار روش اعتبارسنجی را معرفی می‌کند. روش HTTP-01 به یک درخواست challenge روی پورت 80 پاسخ می‌دهد. روش TLS-ALPN-01 که پیش‌فرض است، با استفاده از پروتکل ALPN مخصوص ACME، یک گواهی اختصاصی را روی پورت 443 ارائه می‌کند. روش DNS-01 رکوردهای موقت TXT را منتشر می‌کند و یکی از دو روشی است که می‌تواند wildcard صادر کند. روش DNS-PERSIST-01 به‌جای نوشتن رکورد جدید در هر تمدید، از رکوردهای TXT طولانی‌مدت برای authorization استفاده می‌کند.

هزینه این روش آن است که Stalwart می‌خواهد مالک دست‌دهی TLS باشد. روش TLS-ALPN-01 با تکمیل مستقیم دست‌دهی کار می‌کند؛ بنابراین پشت reverse proxyای که TLS را برای شما terminate می‌کند، موفق نمی‌شود. اگر nginx یا Caddy در همان سرور از قبل پورت 443 را در اختیار دارد، سه راه دارید. راهنمای nginx خود Stalwart، nginx را به‌صورت TCP passthrough و با listen 443; proxy_pass 127.0.0.1:10443; proxy_protocol on; اجرا می‌کند تا اتصال TLS بدون تغییر به Stalwart برسد. در این حالت، همه اتصال‌های پورت 443 به Stalwart تحویل داده می‌شوند؛ بنابراین این روش برای سروری مناسب است که nginx روی آن پورت سرویس دیگری ارائه نمی‌کند. در غیر این صورت، Stalwart را به DNS-01 یا HTTP-01 منتقل کنید، یا یک IP address اختصاصی به آن بدهید.

DANE و MTA-STS، و تنظیمات پیش‌فرضی که باید بدانید

هر دو مورد بر اساس استراتژی TLS در شیء MtaTlsStrategy، در بخش Settings، MTA، Outbound و TLS Strategies در رابط کاربری وب پیکربندی می‌شوند. مقدار پیش‌فرض فیلد dane برابر با optional است که در صورت انتشار رکوردهای TLSA توسط گیرنده، تلاش برای اعتبارسنجی DANE انجام می‌دهد و در غیر این صورت به STARTTLS معمولی بازمی‌گردد. اگر این مقدار را روی require تنظیم کنید، ارسال ایمیل تنها در صورتی انجام می‌شود که رکورد TLSA قابل‌تأیید باشد. فیلد mtaSts نیز به همین شکل عمل می‌کند و مقدار پیش‌فرض آن optional است. تایم‌اوت‌های مرتبط عبارتند از tlsTimeout (پیش‌فرض 3 دقیقه) و mtaStsTimeout (پیش‌فرض 5 دقیقه).

در سمت ورودی، Stalwart می‌تواند سیاست MTA-STS شما را در https://mta-sts.<domain>/.well-known/mta-sts.txt منتشر کند که نیازمند باز بودن پورت 443 است. تک‌نمونه (singleton) MtaSts شامل mode (پیش‌فرض testing)، maxAge (پیش‌فرض 7 روز) و mxHosts است که میزبان‌های مجاز MX را بازنویسی می‌کند و در صورت خالی بودن، آن‌ها را از تنظیمات سیستم می‌گیرد. شما باید دو رکورد DNS ارائه دهید: یک CNAME برای mta-sts که به میزبان ایمیل اشاره می‌کند و یک رکورد TXT برای _mta-sts که حاوی شناسه سیاست است.

dig +short TXT _mta-sts.example.org
curl -s https://mta-sts.example.org/.well-known/mta-sts.txt

جستجوی TXT باید رشته v=STSv1; id=... را برگرداند و دستور curl باید بدنه سیاست را نمایش دهد. اگر curl چیزی برنگرداند، پورت 443 بسته است یا گواهی برای mta-sts.example.org صادر نشده است.

تا زمانی که هر دو بررسی با موفقیت انجام نشوند، mode را روی testing نگه دارید. سیاستی که در حالت enforce باشد و گواهی آن دچار مشکل باشد، مانع از تحویل ایمیل توسط سایر سرورها به شما می‌شود و در این صورت، به‌جای لاگ‌ها، از طریق کاربران خود متوجه مشکل خواهید شد. DANE نیز یک دام مشابه دارد: این پروتکل نیازمند مناطق (zones) امضاشده با DNSSEC برای دامنه ایمیل و میزبان‌های MX آن است، و رکوردهای TLSA که به‌صورت دستی منتشر می‌شوند باید همواره با گواهی یا کلیدی که به آن متصل (pin) شده‌اند، هماهنگ باشند. Stalwart پس از تمدید گواهی، در صورتی که مدیریت خودکار DNS فعال باشد و tlsa در publishRecords دامنه گنجانده شده باشد، رکوردهای TLSA را به‌روزرسانی می‌کند؛ این مورد به‌صورت پیش‌فرض مستثنی شده است. برای رکوردهایی که به‌صورت دستی منتشر می‌شوند، reuseKey از تغییر پین کلید عمومی در هر بار تمدید جلوگیری می‌کند، یا می‌توانید به‌جای آن، CA صادرکننده را پین کنید.

رمزنگاری در حالت سکون (Encryption at rest) به معنای رمزنگاری سرتاسری (End-to-end) نیست

این قابلیتی است که بیش از همه دچار سوءبرداشت می‌شود، بنابراین دقیقاً همان چیزی را که مستندات بیان کرده‌اند، در اینجا می‌آوریم. رمزنگاری در حالت سکون برای هر حساب کاربری به‌صورت جداگانه فعال می‌شود. کاربر کلید عمومی خود را از کلاینت ایمیل استخراج کرده، کلید OpenPGP با فرمت ASCII-armored یا گواهی S/MIME با کدگذاری PEM را در مدیریت حساب در /account تحت بخش Account و Public Keys وارد می‌کند و سپس آن را در تنظیمات رمزنگاری حساب انتخاب می‌نماید. از آن لحظه به بعد، سرور هر پیام ورودی را پیش از ذخیره‌سازی، با آن کلید و در قالب یک پیام OpenPGP/MIME یا S/MIME رمزنگاری می‌کند. سوئیچ سراسری atRestEnable در singleton مربوط به Encryption به‌صورت پیش‌فرض فعال است و اگر خاموش باشد، فارغ از تنظیمات حساب، هیچ پیامی رمزنگاری نمی‌شود. تنظیم encryptOnAppend برای هر حساب به‌صورت پیش‌فرض غیرفعال است. این تنظیم، رمزنگاری را به پیام‌هایی که از طریق JMAP و IMAP اضافه (append) می‌شوند گسترش می‌دهد و تا زمانی که خاموش باشد، آن پیام‌ها هرگز رمزنگاری نمی‌شوند. در نسخه 1.0.1، پیام‌های JMAP حاوی $draft و نسخه‌های Sent که توسط JMAP submission ایجاد می‌شوند، حتی در صورت فعال بودن append encryption، رمزنگاری‌نشده باقی می‌مانند. از نسخه 1.0.2، الگوریتم بر اساس کلید کاربر انتخاب می‌شود و انتخاب دستی رمز (cipher) برای هر حساب حذف شده است.

بنابراین، این قابلیت از ایمیل‌ها در برابر سرقت ایمیج دیسک، سرقت نسخه پشتیبان و خوانده شدن توسط اپراتور پس از تحویل پیام محافظت می‌کند. کلید خصوصی هرگز به سرور نمی‌رسد، بنابراین بدون آن، محتوای ذخیره‌شده غیرقابل خواندن است و مدیر سیستم نیز نمی‌تواند آن‌ها را رمزگشایی کند.

این قابلیت از پیام در حین انتقال محافظت نمی‌کند. پیام با هر پروتکل TLS که دو سرور بر سر آن توافق کرده‌اند از اینترنت عبور می‌کند، به‌صورت متن ساده (plain text) به سرور می‌رسد و Stalwart در همان لحظه آن را رمزنگاری می‌کند. فرستنده، ارائه‌دهنده خدمات فرستنده و هر واسطه‌ای که TLS را حذف کرده باشد، قبلاً متن ساده را مشاهده کرده‌اند.

چهار محدودیت دیگر نیز شایان ذکر است که تا تاریخ 11 November 2026 در مستندات ذکر شده‌اند. پوشه‌های Sent و Drafts توسط کلاینت شما نوشته می‌شوند که یک عملیات append است و تنظیم encryptOnAppend برای هر حساب به‌صورت پیش‌فرض خاموش است؛ پیش‌نویس‌های JMAP و نسخه‌های Sent که توسط JMAP submission ایجاد می‌شوند، حتی در صورت فعال بودن این تنظیم، رمزنگاری‌نشده باقی می‌مانند. رمزنگاری فقط بدنه و پیوست‌ها را پوشش می‌دهد: هدرهایی مانند From، To، Subject و Date به‌صورت متن ساده باقی می‌مانند و پاکت (envelope) و لاگ‌های تحویل تحت تأثیر قرار نمی‌گیرند. رمزنگاری «در هیچ جهتی عطف به ماسبق نمی‌شود»، بنابراین ایمیل‌های ذخیره‌شده پیش از ثبت کلید، قابل خواندن باقی می‌مانند و خاموش کردن رمزنگاری، آنچه را که در زمان فعال بودن ذخیره شده است، رمزگشایی نمی‌کند. همچنین جستجو در بدنه یا پیوست‌های یک پیام رمزنگاری‌شده، از طریق JMAP یا IMAP هیچ نتیجه‌ای در بر ندارد، در حالی که جستجو بر اساس فرستنده، گیرنده یا موضوع همچنان کار می‌کند.

آموزش اسپم (Spam training) ممکن است یک کپی جداگانه به صورت متن ساده باقی بگذارد: تنظیم allowSpamTraining برای هر حساب که به‌صورت پیش‌فرض خاموش است، اجازه می‌دهد نمونه‌ها پیش از رمزنگاری ذخیره شوند، در حالی که یادگیری خودکار سراسری سرور می‌تواند نمونه‌ها را فارغ از تنظیمات رمزنگاری حساب نگه دارد.

و اگر کاربری کلید خصوصی خود را گم کند، ایمیل‌هایش برای همیشه از دست می‌رود. طبق طراحی، هیچ مسیر بازیابی (recovery) وجود ندارد.

از نسخه 1.0.3، Stalwart همچنین رمزنگاری مجزای blob را با کلیدهای متقارن که در اختیار سرور است، ارائه می‌دهد. این کار از بک‌اند ذخیره‌سازی blob محافظت می‌کند، اما چون سرور می‌تواند آن را رمزگشایی کند، همان سطح محافظت در برابر مدیر سیستمی که ایمیل‌های ذخیره‌شده را می‌خواند، فراهم نمی‌کند.

WKD یک وظیفهٔ web server است، نه وظیفهٔ mail server

WKD (Web Key Directory) نیمهٔ دیگر داستان OpenPGP است و مسئلهٔ متفاوتی را حل می‌کند. این سازوکار کلید عمومی شما را در یک URL ثابت HTTPS زیر دامنه‌تان منتشر می‌کند تا mail client فرستنده بتواند آن را پیدا کند و پیام را پیش از خروج از دستگاه او رمزگذاری کند. این همان رمزگذاری end-to-end است. رمزگذاری at-rest در Stalwart به نسخه‌ای مربوط می‌شود که روی دیسک شما قرار دارد. راه‌اندازی یکی، دیگری را فراهم نمی‌کند.

Stalwart سرویس WKD ارائه نمی‌دهد. endpointهای مستند HTTP آن، بر اساس بررسی انجام‌شده در 27 October 2026، مسیرهای well-known مربوط به jmap، caldav، carddav، oauth-authorization-server، openid-configuration، oauth-protected-resource، user-agent-configuration.json، autoconfig، mail-v1.xml، mta-sts.txt و acme-challenge را فهرست می‌کنند. مسیر openpgpkey وجود ندارد. WKD را از یک web server معمولی و ایستا ارائه کنید.

مشخصات فنی دو layout را تعریف می‌کند. روش پیشرفته از https://openpgpkey.example.org/.well-known/openpgpkey/example.org/hu/iy9q119eutrkn8s1mk4r39qejnbu3n5q?l=Joe.Doe استفاده می‌کند. روش مستقیم از https://example.org/.well-known/openpgpkey/hu/iy9q119eutrkn8s1mk4r39qejnbu3n5q?l=Joe.Doe استفاده می‌کند. این رشتهٔ 32 کاراکتری، حاصل SHA-1 مربوط به local part با حروف کوچک است که با z-base-32 کدگذاری شده؛ به همین دلیل نباید این نام فایل‌ها را دستی بسازید. GnuPG آن‌ها را برای شما می‌سازد.

gpg --export --armor you@example.org > you.asc
gpg-wks-client --print-wkd-url you@example.org
gpg-wks-client --install-key you.asc you@example.org

--print-wkd-url URLای را چاپ می‌کند که client با استفاده از قالب sub-domain دریافت خواهد کرد. --install-key کلید را در یک directory محلی می‌نویسد که ساختار آن layout مربوط به WKD را تقلید می‌کند؛ این ساختار به‌طور پیش‌فرض زیر directory سطح بالایی با نام openpgpkey قرار می‌گیرد و با -C dir تغییر می‌کند. این درخت را در web root خود کپی کنید، فایل policy موردنیاز را در کنار directory hu قرار دهید؛ یک فایل خالی نیز معتبر است. سپس URL خود را با curl دریافت کنید تا مطمئن شوید به‌جای 404، bytes مربوط به کلید برگردانده می‌شود.

ذخیره‌سازی روی یک VPS واحد

Stalwart ذخیره‌سازی را به چهار نقش تقسیم می‌کند: یک data store برای رکوردهای ساختاریافته مانند حساب‌ها، ساختار صندوق پستی و تنظیمات؛ یک blob store برای بایت‌های خام پیام‌ها و پیوست‌ها؛ یک search store برای ایندکس متن کامل؛ و یک in-memory store برای داده‌های کوتاه‌مدت مانند شمارنده‌های rate-limit، ورودی‌های greylisting، قفل‌ها و توکن‌ها. هر کدام می‌توانند به یک backend متفاوت اشاره کنند. لیست پشتیبانی‌شده شامل RocksDB، FoundationDB، PostgreSQL، MySQL و MariaDB، SQLite، سیستم فایل، object storage سازگار با S3، Azure Blob Storage، Redis، ElasticSearch و Meilisearch است.

روی یک VPS واحد، پاسخ کوتاه است. مستندات، RocksDB را «پیش‌فرض و پیشنهادشده برای نصب‌های تک‌گره» می‌نامد و راهنمای ذخیره‌سازی آن می‌گوید که استفاده از RocksDB در حالی که سایر storeها روی حالت پیش‌فرض باقی می‌مانند، ساده‌ترین پیکربندی برای یک سرور واحد است. Redis «نمی‌تواند به عنوان data store، blob store یا search store عمل کند». این ابزار به عنوان in-memory store، هماهنگ‌کننده کلاستر یا لایه کش عمل می‌کند، بنابراین برای شروع کار نیازی به container جداگانه Redis نیست. اگر حجم صندوق‌های پستی از فضای دیسک فراتر رفت، می‌توانید blob store را بعداً به S3 منتقل کنید.

پشتیبان‌گیری‌ها از backend پیروی می‌کنند. در FAQ که در تاریخ 27 October 2026 مطالعه شد، آمده است که سرور به‌خودی‌خود هیچ پشتیبانی تهیه نمی‌کند، کپی کردن فایل‌های یک data store در حال اجرا پشتیبان محسوب نمی‌شود، و export داخلی یک dump آفلاین از سرور متوقف‌شده است که برای انتقال داده بین backendها در نظر گرفته شده است. از هر store با ابزارهای اختصاصی همان backend پشتیبان تهیه کنید. با استفاده از RocksDB روی یک سرور واحد، راهنمای ذخیره‌سازی اشاره می‌کند که تمام داده‌ها در یک دایرکتوری قرار دارند که در نصب اسکریپتی /var/lib/stalwart است. آن را در حالی که سرویس متوقف است، یا از طریق snapshot سیستم فایل یا volume کپی کنید و یک نسخه از config.json و فایل environment را همراه آن نگه دارید. کپی در سطح فایل از یک key-value store در حال اجرا ممکن است آن را در میانه عملیات نوشتن ثبت کند و تا زمانی که برای بازیابی تلاش نکنید، متوجه خرابی آن نخواهید شد.

فیلتر هرزنامه‌ای که جایگزین Rspamd می‌شود

فیلترینگ داخل همان فرایند اجرا می‌شود؛ بنابراین daemon دومی برای فعال نگه‌داشتن وجود ندارد. classifier روی singletonِ SpamClassifier، در بخش Settings، Spam Filter، Classifier پیکربندی می‌شود. این classifier از الگوریتم FTRL-Proximal همراه با feature hashing استفاده می‌کند. FtrlFh مدل پیش‌فرض است. FtrlCcfh از cuckoo feature hashing استفاده می‌کند و برای سرورهایی در نظر گرفته شده است که برخوردهای hash دقت classifier را محدود می‌کنند؛ البته به بهای مصرف memory و processing بیشتر برای هر پیام. این classifier از پیام‌هایی یاد می‌گیرد که کاربران آن‌ها را spam یا نامه سالم علامت‌گذاری می‌کنند. classifier جدید پیش از نخستین training، دست‌کم به 100 نمونه spam و 100 نمونه ham نیاز دارد. spam classifier جداگانه مبتنی بر AI که با AI models اجرا می‌شود، قابلیتی مخصوص Enterprise است.

در کنار classifier، DNS blocklistها، greylisting، تشخیص phishing، spam trapها و Pyzor قرار دارند. همچنین اگر ruleهایی دارید که نمی‌خواهید کنار بگذارید، می‌توانید SpamAssassin را از طریق milter فراخوانی کنید.

چه زمانی mailcow همچنان گزینه مناسب است

نرم‌افزار Stalwart فاقد webmail است. این بزرگ‌ترین خلأ موجود است و هیچ مورد دیگری به آن نزدیکی نیست. مستندات mailcow که در تاریخ 12 اکتبر 2026 مطالعه شد، شانزده مؤلفه از جمله SOGo را فهرست می‌کند که به کاربران شما یک صندوق ورودی تحت مرورگر و رابط‌های CalDAV و CardDAV را به‌صورت پیش‌فرض ارائه می‌دهد. در پست نقشه راه Stalwart مورخ 20 ژوئن 2025 ذکر شده که یک webmail اختصاصی در برنامه‌های این پروژه قرار دارد، اما «در حال حاضر اولویت فوری ما نیست» و قرار است پس از رسیدن به نسخه 1.0، با استفاده از Rust و Dioxus ساخته شود؛ «به احتمال زیاد در مقطعی از سال 2026». نسخه 1.0 در تاریخ 26 اکتبر 2026 منتشر شد و نه در یادداشت‌های انتشار و نه در اطلاعیه آن، اشاره‌ای به webmail نشده است. تا تاریخ 27 اکتبر 2026، وبلاگ پروژه هیچ پستی مبنی بر معرفی آن منتشر نکرده است. بنابراین با Stalwart، شما یا باید خودتان Roundcube را مستقر کنید یا به همه کاربران بگویید که یک کلاینت ایمیل را پیکربندی کنند.

نرم‌افزار Stalwart دارای یک رابط مدیریت تحت وب است، بنابراین این خلأ آن چیزی نیست که افراد انتظار دارند. دومین خلأ، جدید بودن خط تولید پایدار آن است. Stalwart تمام عمر خود را در نسخه 0.x سپری کرد تا اینکه v1.0.0 در تاریخ 26 اکتبر 2026 منتشر شد. در بخش FAQ اکنون آمده است: «نسخه 1.0 یک انتشار پایدار است» و در اطلاعیه آن ذکر شده که طرحواره (schema) اکنون پایدار است و نسخه‌های آینده به‌صورت درجا (in-place) ارتقا خواهند یافت. این وعده تا زمان این بررسی، شانزده روز قدمت دارد و هر سرور 0.16 برای رسیدن به آن، باید به جای ارتقا، مهاجرت داده شود.

سومین خلأ، موردی است که هیچ‌کس در لیست ویژگی‌ها قرار نمی‌دهد. Postfix، Dovecot و Rspamd یک دهه پاسخ‌های مکتوب پشت سر خود دارند. در ساعت دو بامداد، زمانی که ایمیل‌ها در صف قرار دارند و کاربران منتظرند، جستجویی که یک رشته خطای مشابه را برمی‌گرداند، ارزشمندتر از یک معماری زیبا است. اگر در چنین شرایطی هستید، راهنمای نصب mailcow ما کل پشته را از ابتدا تا انتها پوشش می‌دهد و شب کوتاه‌تری خواهید داشت.

زمانی که یک فایل باینری، یک فایل پیکربندی و JMAP می‌خواهید و با «زودتر وارد شدن» مشکلی ندارید، Stalwart را انتخاب کنید. زمانی که همین امروز به webmail نیاز دارید و به حجم بزرگی از پاسخ‌های موجود تکیه دارید، mailcow را انتخاب کنید.

انتقال mail موجود به داخل

مسیر عمومی، انتقال IMAP به IMAP با imapsync است؛ این ابزار به این‌که هر طرف چه چیزی اجرا می‌کند وابسته نیست. ابتدا یک dry run انجام دهید.

imapsync --dry \
  --host1 old.example.org --user1 you@example.org --passfile1 /root/.old.pw \
  --host2 mail.example.org --user2 you@example.org --passfile2 /root/.new.pw

--dry باعث می‌شود imapsync «در عمل هیچ کاری انجام ندهد و فقط کاری را که انجام می‌شد چاپ کند»؛ بنابراین پیش از حذف flag، خروجی آن را بخوانید. هر فایل password، رمز عبور را در خط اول خود نگه می‌دارد؛ بنابراین chmod 600 را روی هر دو فایل اعمال کنید و سپس آن‌ها را حذف کنید.

Stalwart ابزارهای جدیدتری نیز منتشر می‌کند که بیشتر راهنماهای شخص ثالث هنوز به آن‌ها نپرداخته‌اند. وبلاگ آن Vandelay، یک importer و exporter برای JMAP، را در 29 May 2026 و یک migration proxy برای ارتقاهای بدون downtime را در 10 June 2026 مستند کرده است. پیش از برنامه‌ریزی برای یک انتقال بزرگ، هر دو را بخوانید؛ چون از تقریباً هر چیزی که جای دیگری پیدا می‌کنید جدیدتر هستند.

اگر سرور قدیمی خود Stalwart 0.16 است، مستندات اکنون دو مسیر برای رسیدن به 1.0 ارائه می‌کنند. ابزار stalwart-migrate فقط با v0.16.27 کار می‌کند و کل deployment را در یک store جدید 1.0 کپی می‌کند؛ downtime فقط به اجرای نهایی، هنگام متوقف‌بودن همه nodeهای 0.16، محدود می‌شود. این ابزار برای کپی دوم از data store به فضای دیسک نیاز دارد. در مسیر account-by-account از migration proxy استفاده می‌شود و accountها یکی‌یکی، در حالی که هر دو سرور در حال اجرا هستند، منتقل می‌شوند؛ در مقابل، clientها باید داده‌های accountهای منتقل‌شده را دوباره download کنند. مستندات برای deploymentهای کوچک و متوسطی که می‌توانند یک maintenance window کوتاه را بپذیرند، stalwart-migrate را پیشنهاد می‌کنند.

حالت‌های شکست و پیام‌هایی که مشاهده خواهید کرد

رابط کاربری مدیریت بارگذاری نمی‌شود. صفحه نیازمندی‌های Stalwart مستقیماً به این مورد اشاره دارد: بسته رابط وب در زمان راه‌اندازی از GitHub دانلود می‌شود و تا زمانی که این دانلود با موفقیت انجام نشود، /admin و /account خطای 404 برمی‌گردانند. با استفاده از curl -sI https://github.com/stalwartlabs/webui/releases/download/v2/webui.zip از داخل سرور وضعیت را بررسی کنید؛ ریدایرکت به معنای موفقیت است، اما timeout نشان‌دهنده مسدود بودن توسط فایروال خروجی شماست. صفحه عیب‌یابی دو دلیل دیگر نیز اضافه می‌کند. پس از راه‌اندازی، ورود فقط از طریق HTTPS در /admin کار می‌کند و HTTP ساده با Unknown client id شکست می‌خورد. پشت یک reverse proxy یا روی پورتی غیر از 443 برای HTTPS، سرور باید با URLای که کلاینت‌ها استفاده می‌کنند پیکربندی شود.

رمز عبور bootstrap در لاگ وجود ندارد. این رمز در هر بار شروع به کار تا زمانی که سرور در حالت bootstrap است چاپ می‌شود و فقط جدیدترین بلوک معتبر است. با استفاده از sudo journalctl -u stalwart --since today | grep -A8 'bootstrap mode' پنجره مشاهده لاگ را بزرگ‌تر کنید. اگر پس از اتمام wizard، دوباره با آن مواجه می‌شوید، فایل پیکربندی گم شده است؛ بنابراین آن را بازیابی یا دوباره mount کنید. اگر ترجیح می‌دهید اصلاً به لاگ وابسته نباشید، STALWART_RECOVERY_ADMIN را در /etc/stalwart/stalwart.env تنظیم کرده و سرویس را restart کنید.

پورت‌های ممتاز پس از نوشتن unit اختصاصی پاسخ نمی‌دهند. بدون AmbientCapabilities=CAP_NET_BIND_SERVICE، کاربر stalwart نمی‌تواند پورت‌های 25، 443، 465 یا 993 را bind کند. Stalwart هر listener که شکست بخورد را نادیده می‌گیرد، بقیه را اجرا می‌کند و یک رویداد registry.build-error با Failed to bind to <address>: <error> لاگ می‌کند. خط capability را از unitای که نصب‌کننده تولید کرده کپی کنید. اگر یک میل‌سرور دیگر پورت 25 را اشغال کرده است، آن را متوقف و غیرفعال کنید. unit نصب‌کننده با Postfix، Sendmail و Exim تداخل دارد، بنابراین شروع به کار هر یک از آن‌ها باعث توقف Stalwart می‌شود.

گواهی‌ها صادر نمی‌شوند. چالش HTTP-01 نیازمند در دسترس بودن پورت 80 و هدایت آن به یک listener HTTP در Stalwart است. چالش TLS-ALPN-01 نیازمند این است که خود Stalwart به TLS handshake روی پورت 443 پاسخ دهد. اگر پردازش دیگری پورت مورد نیاز را بدون هدایت چالش اشغال کند، ACME شکست می‌خورد و رویدادهای acme.auth-error یا acme.order-invalid را لاگ می‌کند. در حالت DNS دستی، صفحه عیب‌یابی همچنین انتظار دارد که mta-sts، autoconfig، autodiscover و ua-auto-config تحت دامنه پیش‌فرض شما به سرور resolve شوند، زیرا این موارد در گواهی قرار می‌گیرند. شکست‌های شبکه، DNS و اعتبارسنجی به‌طور خودکار تحت سیاست retry وظایف دوباره تلاش می‌شوند؛ اما درخواست‌های نامعتبر و چالش‌های پشتیبانی‌نشده دوباره تلاش نمی‌شوند.

FAQ

آیا Stalwart جایگزین Postfix، Dovecot و Rspamd روی یک VPS می‌شود؟

بله. یک باینری Rust به درخواست‌های SMTP، IMAP، POP3، JMAP، CalDAV، CardDAV و WebDAV پاسخ می‌دهد و شامل فیلتر اسپم، ذخیره‌ساز پیام و کلاینت ACME است. به جای چهار دیمون و اتصالات بین آن‌ها، تنها یک unit در systemd و یک فایل پیکربندی در /etc/stalwart/config.json وجود دارد. آنچه جایگزین نمی‌شود، زون DNS شما یا سیاست پورت 25 ارائه‌دهندهٔ سرور شماست؛ که در واقع موفقیت یا شکست میزبانی ایمیل به آن‌ها بستگی دارد.

یک سرور ایمیل Stalwart به چه مقدار RAM نیاز دارد؟

تا تاریخ 27 October 2026، صفحهٔ نیازمندی‌های سیستم Stalwart هیچ عددی برای هر کاربر ارائه نداده و در بخش FAQ ذکر شده که هیچ آمار اندازه‌گیری‌شده‌ای از تعداد کاربران در هر node منتشر نشده است. این صفحه می‌گوید یک سرور در حالت idle بسیار پایین‌تر از محدودیت‌های خود باقی می‌ماند و مصرف CPU بیشتر به حجم ایمیل و ورودها بستگی دارد تا تعداد حساب‌های کاربری. تنها مثال عملی آن، یک میزبان 2 GiB است که محدودیت‌های پیش‌فرض حافظه در آن در مجموع حدود 2.4 GiB است؛ این شامل دو رزرو 512 MiB است که تا زمانی که حساب‌های بسیار بزرگی نداشته باشید، خالی می‌مانند. مقدار پیش‌فرض maxConnections برای هر listener برابر با 8,192 است. هیچ حداقل فضای دیسکی منتشر نشده است، بنابراین دیسک را بر اساس حجم ایمیلی که نگهداری می‌کنید، انتخاب کنید.

آیا مهاجرت به Stalwart قابلیت تحویل ایمیل (deliverability) من را بهبود می‌بخشد؟

خیر. قابلیت تحویل ایمیل به این بستگی دارد که آیا پورت خروجی 25 TCP روی VPS شما باز است یا خیر، و همچنین به reverse DNS روی IP شما و تنظیمات SPF، DKIM و DMARC روی دامنهٔ شما وابسته است. Stalwart از DANE، MTA-STS و گزارش‌دهی SMTP TLS پشتیبانی می‌کند و می‌تواند سیاست MTA-STS شما را منتشر کند، اما این موارد امنیت انتقال را مدیریت می‌کنند، نه اعتماد شبکهٔ مقصد به آدرس شما. پیش از نصب هر چیزی، پورت 25 را با nc -vz -w 5 alt1.aspmx.l.google.com 25 تست کنید.

آیا Stalwart شامل وب‌میل (webmail) است؟

تا تاریخ 27 October 2026 خیر. این نرم‌افزار یک رابط کاربری مدیریت وب ارائه می‌دهد که موضوع متفاوتی است. پست نقشهٔ راه پروژه در 20 June 2025 می‌گوید که توسعهٔ وب‌میل پس از رسیدن به نسخه 1.0 آغاز خواهد شد؛ این وب‌میل با Rust و Dioxus ساخته می‌شود و "به احتمال زیاد در سال 2026" خواهد بود. نسخه 1.0 در 26 October 2026 بدون وب‌میل منتشر شد و وبلاگ پروژه هنوز هیچ اطلاعیه‌ای در این مورد ندارد. اگر کاربران شما اکنون به صندوق ورودی تحت مرورگر نیاز دارند، Roundcube را در کنار آن مستقر کنید یا از پشته‌ای استفاده کنید که SOGo را به همراه دارد.

رمزنگاری در حالت سکون (encryption at rest) در Stalwart در برابر چه چیزی محافظت می‌کند؟

این قابلیت پیام‌های ورودی هر کاربرِ انتخاب‌شده را قبل از نوشتن روی دیسک، با کلید عمومی OpenPGP یا S/MIME خودِ کاربر رمزنگاری می‌کند؛ بنابراین در صورت سرقت دیسک، سرقت نسخه پشتیبان یا دسترسی مدیر سیستم به محل ذخیره‌سازی، محتوای پیام‌ها قابل بازیابی نیست. این رمزنگاری سرتاسری (end-to-end) نیست: پیام به صورت متن ساده (plain text) می‌رسد و هنگام تحویل رمزنگاری می‌شود، بنابراین تمام گام‌های پیش از آن، پیام را مشاهده کرده‌اند. تنظیم encryptOnAppend برای هر حساب به‌صورت پیش‌فرض غیرفعال است، بنابراین پیام‌هایی که توسط کلاینت اضافه می‌شوند، به صورت متن ساده باقی می‌مانند مگر اینکه سرور رمزنگاری در حالت سکون را مجاز بداند و حساب کاربری نیز رمزنگاری هنگام افزودن (append encryption) را فعال کرده باشد؛ در نسخه v1.0.1، پیش‌نویس‌های JMAP و کپی‌های Sent که توسط JMAP submission ایجاد می‌شوند، حتی در این حالت هم رمزنگاری نمی‌شوند. مستندات می‌گوید هدرهایی مانند فرستنده، گیرندگان و موضوع همچنان قابل خواندن هستند، ایمیل‌های ذخیره‌شده پیش از ثبت کلید دوباره رمزنگاری نمی‌شوند و جستجو در متن پیام و پیوست‌ها در پیام‌های رمزنگاری‌شده نتیجه‌ای نخواهد داشت. آموزش فیلتر اسپم می‌تواند نمونه‌های متن ساده را پیش از رمزنگاری حفظ کند.

آیا این مقاله مفید بود؟

#stalwart#email#self-hosting#mail-server#smtp