دانلود v2rayN در ویندوز و وارد کردن کانفیگ و اشتراک
v2rayN را فقط از Releases گیتهاب بگیرید. ببینید کدام zip ویندوز مناسب است، هشدار SmartScreen یعنی چه، چطور لینک را با Ctrl+V وارد کنید و خطای allowInsecure چطور رفع میشود.
دانلود v2rayN برای ویندوز: جواب کوتاه
v2rayN نسخهی دسکتاپ v2rayNG است و هر دو را یک نفر ساخته است: کاربر 2dust در گیتهاب. دانلود v2rayN در ویندوز فقط از یک جا درست است: صفحهی Releases مخزن رسمی، یعنی github.com/2dust/v2rayN/releases. برای ویندوز ۱۰ یا ۱۱ با پردازندهی معمولی ۶۴ بیتی، فایل v2rayN-windows-64.zip را بگیرید، کل آن را در یک پوشه extract کنید و برنامه را از همان پوشه اجرا کنید. بعد لینک کانفیگ یا آدرس اشتراک (subscription) را کپی کنید و در پنجرهی اصلی برنامه کلید Ctrl+V را بزنید.
خود README پروژه هم همین را میگوید: آخرین نسخه را از صفحهی Releases بگیرید. v2rayN برای دسکتاپ است و v2rayNG برای موبایل.
آخرین نسخهی v2rayN کدام است؟
در روز نوشتن این راهنما (۱۵ نوامبر ۲۰۲۶)، آخرین نسخهی پایدار 7.25.6 است. این نسخه در ۱۱ اکتبر ۲۰۲۶ منتشر شده و برچسب Pre-release ندارد. نسخهی قبلی، 7.25.5، یک نسخهی آزمایشی (Pre-release) بود. این را برای این میگوییم که در لیست Releases گاهی بالاترین ردیف آزمایشی است. اگر میخواهید مطمئن شوید، نشانی github.com/2dust/v2rayN/releases/latest را باز کنید. این نشانی همیشه به آخرین نسخهی پایدار میرود.
نسخهی 7.25.6 هستهی Xray-core نسخهی v26.10.10 را همراه خودش دارد. این نکته پایینتر، در بخش خطای allowInsecure، مهم میشود.
سایتهایی که اسم v2rayN را در دامنهشان دارند و فایل را «مستقیم» میدهند را کنار بگذارید. یک کلاینت دستکاریشده بین شما و همهی ترافیک شما مینشیند، پس فایل باید از خود مخزن 2dust بیاید و از هیچ جای دیگر نه.
کدام فایل zip ویندوز را دانلود کنم؟
در نسخهی 7.25.6 شش فایل برای ویندوز هست:
v2rayN-windows-64.zipوv2rayN-windows-64-desktop.zipبرای ویندوز ۶۴ بیتیv2rayN-windows-86.zipوv2rayN-windows-86-desktop.zipبرای ویندوز ۳۲ بیتیv2rayN-windows-arm64.zipوv2rayN-windows-arm64-desktop.zipبرای ویندوز روی پردازندهی ARM
خیلیها فکر میکنند یکی از این دو فایل «کامل» است و دیگری به نصب جداگانهی .NET (داتنت) نیاز دارد. این درست نیست. طبق صفحهی معرفی فایلها در ویکی پروژه، فرق دو فایل فقط در رابط کاربری است: فایل بدون desktop رابط WPF دارد و فایل desktop رابط Avalonia UI. فایل ساخت پروژه (build.yml) هر دو نسخهی ۶۴ بیتی و arm64 را با گزینهی SelfContained=true میسازد. این یعنی .NET داخل خود فایل zip است و لازم نیست چیزی جداگانه نصب کنید. نسخههای ۳۲ بیتی با یک فایل ساخت جداگانه ساخته میشوند که این راهنما آن را بررسی نکرده است.
ویکی نمیگوید کدام رابط بهتر است. هر دو zip قابل حمل (portable) هستند و بعد از extract اجرا میشوند. اگر یکی روی سیستم شما درست کار نکرد، دیگری را امتحان کنید. حداقل نسخهی ویندوز، ویندوز ۱۰ است.
برای دیدن نوع پردازنده، در ویندوز به Settings و بعد System و بعد About بروید و خط System type را بخوانید. دربارهی ARM، صفحهی پرسشهای متداول پروژه میگوید روی کاغذ باید کار کند، اما چون پشتیبانی ویندوز از arm64 همیشه ضعیف بوده، تضمینی نیست.
یک جمله در همان صفحهی پرسشهای متداول میگوید v2rayN به .NET 8 وابسته است. آن جمله در بخش ویندوز ۷ آمده و به فایلهای zip ویندوز ۱۰ به بالا مربوط نیست.
هر فایل zip یک فایل .sig کنار خودش دارد و کلید عمومی امضا هم با نام v2rayN-public-key.asc در همان صفحه است. README میگوید فایلها با GPG امضا شدهاند. اگر با GPG (مثلاً Gpg4win) کار میکنید، با این دو فایل میتوانید مطمئن شوید فایل دستکاری نشده است.
فایل را کجا extract کنم؟
ویکی میگوید فایل zip نسخهی قابل حمل است و دادههایش را در پوشهی خودش نگه میدارد. مسیر خاصی پیشنهاد نمیکند. چون برنامه باید در پوشهی خودش بنویسد، پوشهای را انتخاب کنید که حساب کاربری شما در آن اجازهی نوشتن دارد، مثلاً یک پوشه در Documents. پوشهی Program Files برای نوشتن معمولاً دسترسی مدیر (Administrator) میخواهد، پس جای خوبی نیست.
اول روی فایل zip راستکلیک کنید و Extract All را بزنید. برنامه را از داخل پنجرهی zip اجرا نکنید، چون فایلهای کنار آن در دسترس نیستند.
SmartScreen یا Defender هشدار داد. یعنی چه؟
مایکروسافت توضیح میدهد که SmartScreen فایل دانلودشده را با فهرستی از فایلهای شناختهشده و پرتکرار مقایسه میکند. اگر فایل در آن فهرست نباشد، هشدار میدهد و میگوید با احتیاط ادامه دهید. فایلی که هنوز «اعتبار» (reputation) ندارد، پرخطرتر حساب میشود.
پس هشدار SmartScreen برای یک نسخهی تازه منتشرشده عادی است. این هشدار به تنهایی نه یعنی فایل آلوده است و نه یعنی امن است. چیزی که فایل را قابل اعتماد میکند، منبع آن است: صفحهی Releases خود 2dust و امضای .sig. پروژه دربارهی رفتار Defender با v2rayN هیچ توضیح رسمی ندارد. اگر Defender فایلی را قرنطینه کرد، کل Defender را خاموش نکنید. فایل را دوباره فقط از Releases بگیرید و امضا را بررسی کنید.
وارد کردن لینک vmess یا vless از کلیپبورد
لینک را از پیام ارائهدهنده کپی کنید. در پنجرهی اصلی v2rayN، روی جایی کلیک کنید که کادر متنی نیست، و Ctrl+V را بزنید. ویکی پروژه میگوید این کلید میانبر فقط بیرون از کادرهای متنی کار میکند. اگر مکاننما داخل یک کادر متنی باشد، Ctrl+V همان چسباندن معمولی را انجام میدهد و کانفیگ وارد نمیشود.
v2rayN متن کلیپبورد را هم به شکل ساده و هم به شکل Base64 میخواند. بعد به ترتیب بررسی میکند که متن آدرس اشتراک است، یا لینک اشتراکگذاری استاندارد (مثل vmess:// و vless://)، یا SIP008، یا کانفیگ WireGuard، یا لینکهای مخصوص v2rayN، یا کانفیگ سفارشی. اگر هیچکدام نبود، پیام خطا میدهد و میگوید لینک را بررسی کنید. لینک trojan:// یا پروتکلهای دیگر را هم با همین روش امتحان کنید. اگر برنامه آن را نشناسد، همان پیام خطا را میبینید.
اگر خطا گرفتید، اول مطمئن شوید لینک کامل و بدون فاصلهی اضافه کپی شده است.
وارد کردن اشتراک (subscription)
آدرس اشتراک را هم میتوانید همانطور کپی کنید و Ctrl+V بزنید، چون اولین چیزی که برنامه بررسی میکند آدرس اشتراک است. بعد از اضافه شدن اشتراک، آن را بهروزرسانی کنید تا فهرست سرورها دریافت شود.
ویکی دو رفتار مهم را توضیح میدهد. وقتی یک آدرس اشتراک دارید، برنامه اول آن را از راه پروکسی میگیرد و بعد مستقیم. همچنین برنامه خودش را با User-Agent به شکل v2rayN/ بهعلاوهی شمارهی نسخه معرفی میکند. بعضی ارائهدهندهها بر اساس همین مقدار محتوای متفاوتی برمیگردانند. اگر آدرس اشتراک در مرورگر سرورها را نشان میدهد ولی در برنامه خالی است، این یکی از دلیلهای ممکن است. فرمتهای پشتیبانیشدهی اشتراک، لینکهای استاندارد پروتکلها یا فرمت داخلی v2rayN است.
فرق حالت پروکسی سیستم و TUN چیست؟
حالت پروکسی سیستم (system proxy) تنظیم پروکسی ویندوز را عوض میکند. ویکی چهار گزینه را توضیح میدهد:
- پاک کردن پروکسی سیستم: هر بار که سرویس شروع یا دوباره شروع میشود، پروکسی ویندوز را حذف میکند.
- تنظیم خودکار پروکسی سیستم: پروکسی ویندوز را طوری تنظیم میکند که ترافیک به هسته برسد.
- تغییر ندادن پروکسی سیستم: هیچ کاری نمیکند و تنظیمات برنامههای دیگر را نگه میدارد.
- حالت PAC: ویندوز را روی یک فایل اسکریپت PAC تنظیم میکند.
حالت پروکسی سیستم فقط ترافیک برنامههایی را میبرد که تنظیم پروکسی ویندوز را میخوانند. مرورگرها معمولاً این کار را میکنند. برنامهای که این تنظیم را نمیخواند، مستقیم به اینترنت وصل میشود.
حالت TUN یک کارت شبکهی مجازی میسازد، پس ترافیک برنامههایی که تنظیم پروکسی را نمیخوانند هم از هسته رد میشود. ویکی میگوید تنظیم «اجرا با دسترسی مدیر» اصلاً برای این است که حالت TUN بتواند شروع شود. پس اگر TUN روشن نمیشود، اول ببینید برنامه با دسترسی مدیر اجرا شده است یا نه. پشتهی (stack) پیشفرض TUN، gvisor است و هستهی Xray فقط همین را پشتیبانی میکند. MTU (حداکثر اندازهی بسته) پیشفرض TUN، عدد 9000 است. گزینهی مسیریابی ICMP فقط با هستهی sing-box کار میکند.
اگر برنامه وصل است ولی مرورگر هیچ سایتی را باز نمیکند، حالت پروکسی سیستم را نگاه کنید. اگر روی «تغییر ندادن» باشد و برنامهی دیگری هم پروکسی را تنظیم نکرده باشد، ترافیک مرورگر اصلاً به هسته نمیرسد. اگر حالت درست است و باز هم هیچ سروری جواب نمیدهد، سرور دیگری از همان اشتراک را امتحان کنید تا بفهمید مشکل از یک سرور است یا از کل اتصال.
خطای allowInsecure: چرا کانفیگ قدیمی دیگر وصل نمیشود؟
گزینهی allowInsecure (رد شدن از بررسی گواهی TLS) حذف شده است. Xray-core در یادداشتهای نسخهی v26.2.6 اعلام کرد که این گزینه بعد از ۱ ژوئن ۲۰۲۶ خودکار حذف میشود و به جای آن باید از pinnedPeerCertSha256 و verifyPeerCertByName استفاده کرد. 2dust در بحث شمارهی 9460 مخزن v2rayN (۳ ژوئن ۲۰۲۶) توضیح داد که از ۱ ژوئن به بعد، کانفیگی که allowInsecure=true دارد و اثر انگشت گواهی (pin) ندارد، هسته را بالا نمیآورد. یادداشتهای نسخهی 7.25.6 هم بخشی دربارهی همین حذف دارند.
متنی که کاربران در آن بحث گزارش کردهاند این است:
The feature "allowInsecure" has been removed and migrated to "pinnedPeerCertSha256".
Please update your config(s) according to release note and documentation.بعضی کاربران به جای آن Failed to build TLS config. دیدهاند، پس متن دقیق ممکن است فرق کند. یک کاربر با پروتکل KCP خطای unknown config id: header-dtls گرفت که یک ناسازگاری جداگانه است.
چرا این گزینه حذف شد؟ وقتی بررسی گواهی خاموش است، برنامه هر گواهی را قبول میکند. پس هر کسی که وسط مسیر باشد میتواند خودش را جای سرور جا بزند. راهحلهایی که در بحث 9460 آمده:
- اگر سرور گواهی معتبر دارد، گزینهی رد شدن از بررسی گواهی را برای آن سرور در برنامه خاموش کنید.
- اثر انگشت SHA-256 گواهی را در
pinnedPeerCertSha256بگذارید. این راهحل بلندمدت است. pin کردن گواهی میانی (intermediate CA) پایدارتر از pin کردن گواهی خود سرور است، چون گواهی سرور زودتر عوض میشود. - اگر کانفیگ را از ارائهدهنده گرفتهاید، لینک تازه بخواهید. چند کاربر گفتهاند تا وقتی ارائهدهنده سرور را بهروز نکند، راهحل کامل نمیشود.
راههای موقتی هم مطرح شد، مثل رفتن به هستهی sing-box یا برگرداندن Xray به 26.1.23. 2dust گفت sing-box هم همین هشدار را میدهد، و در آن بحث انتظار میرفت پشتیبانی از راه موقتی حدود ۱ اوت ۲۰۲۶ تمام شود. اینها را راهحل امروز حساب نکنید.
اگر سرور مال خودتان است و با یک CA (مرجع صدور گواهی) خصوصی گواهی ساختهاید، راه درست گواهی معتبر یا pin است، نه خاموش کردن بررسی. برای اینکه بدانید CA خصوصی و مخزن گواهیهای مورد اعتماد چطور کار میکنند، اضافه کردن CA خودتان به مخزن گواهیهای اوبونتو را بخوانید.
کسی که کانفیگ را به شما میدهد، ترافیک شما را میبیند
این را ساده بگوییم: سرور انتهای تونل مال کسی است که لینک یا اشتراک را به شما داده است. او میبیند به چه سایتهایی وصل میشوید و چه زمانی، و هر ترافیکی که خودش رمزگذاری نشده باشد را میتواند بخواند. v2rayN فقط کلاینت است و این را عوض نمیکند. کانفیگ رایگان از کانال یا گروه ناشناس یعنی همهی اینها را به یک ناشناس میدهید. برای ورود به حساب بانکی یا ایمیل، فقط به سروری اعتماد کنید که میدانید مال کیست.
گوشی اندروید و آیفون
روی اندروید، همتای v2rayN برنامهی v2rayNG است که آن هم از 2dust است و هستهی Xray و v2fly را پشتیبانی میکند. اگر روی همان گوشی DNS خصوصی هم تنظیم کردهاید، راهنمای تنظیم AdGuard DNS روی اندروید توضیح میدهد این تنظیم کجا اثر میکند. هیچکدام از دو پروژهی 2dust نسخهای برای آیفون فهرست نکردهاند: v2rayNG فقط اندروید است و v2rayN فقط ویندوز، لینوکس و macOS.
FAQ
کدام فایل v2rayN را برای ویندوز ۱۰ یا ۱۱ دانلود کنم؟
برای پردازندهی معمولی ۶۴ بیتی، v2rayN-windows-64.zip (رابط WPF) یا v2rayN-windows-64-desktop.zip (رابط Avalonia) را از صفحهی Releases مخزن github.com/2dust/v2rayN بگیرید. فرق این دو فقط رابط کاربری است. در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۶ آخرین نسخهی پایدار 7.25.6 بود. فایلهای -86 برای ویندوز ۳۲ بیتی و فایلهای arm64 برای پردازندهی ARM هستند.
آیا باید .NET را جداگانه نصب کنم؟
نه، برای فایلهای ۶۴ بیتی و arm64 لازم نیست. فایل ساخت پروژه این نسخهها را با SelfContained=true میسازد، پس .NET داخل خود zip است. جملهی «v2rayN به .NET 8 وابسته است» در صفحهی پرسشهای متداول پروژه، در بخش ویندوز ۷ آمده است.
چرا v2rayN خطای allowInsecure میدهد و وصل نمیشود؟
Xray-core گزینهی allowInsecure را بعد از ۱ ژوئن ۲۰۲۶ حذف کرد. کانفیگی که allowInsecure=true دارد و pinnedPeerCertSha256 ندارد، هسته را بالا نمیآورد و پیامی مثل The feature "allowInsecure" has been removed and migrated to "pinnedPeerCertSha256". نشان میدهد. اگر سرور گواهی معتبر دارد، رد شدن از بررسی گواهی را خاموش کنید. در غیر این صورت اثر انگشت SHA-256 گواهی را pin کنید یا از ارائهدهنده لینک تازه بخواهید.
فرق حالت پروکسی سیستم و TUN در v2rayN چیست؟
حالت پروکسی سیستم تنظیم پروکسی ویندوز را عوض میکند، پس فقط برنامههایی که این تنظیم را میخوانند، مثل مرورگرها، از تونل رد میشوند. حالت TUN یک کارت شبکهی مجازی میسازد و ترافیک برنامههای دیگر را هم میگیرد. برای روشن شدن TUN باید برنامه را با دسترسی مدیر اجرا کنید.
هشدار SmartScreen یعنی v2rayN ویروس دارد؟
نه به تنهایی. SmartScreen برای فایلی که در فهرست فایلهای پرتکرار و شناختهشدهی مایکروسافت نیست هشدار میدهد، و نسخهی تازه معمولاً هنوز در آن فهرست نیست. چیزی که اهمیت دارد منبع فایل است: فقط از صفحهی Releases مخزن 2dust دانلود کنید و در صورت امکان امضای .sig را بررسی کنید.