20 کاربرد عملی VPS؛ از میزبانی وب تا سرور بازی

با یک VPS چه کارهایی می‌توان انجام داد؟

یک VPS (سرور مجازی خصوصی) یک ماشین لینوکسی با IP عمومی است که فارغ از روشن یا خاموش بودن لپ‌تاپ شما، همیشه در حال اجراست؛ بنابراین هر چیزی که باید همیشه در دسترس باشد، می‌تواند روی آن میزبانی شود. در عمل، این یعنی وب‌سایت‌ها، VPN شخصی، فضای ذخیره‌سازی فایل و عکس، مدیا، سرورهای بازی، اسکریپت‌های زمان‌بندی‌شده و مجموعه‌ای رو به رشد از ابزارهای هوش مصنوعی. در ادامه، 20 موردی که کاربران واقعاً از آن‌ها استفاده می‌کنند آورده شده است؛ ترتیب این موارد تقریباً بر اساس اولویتی است که باعث می‌شود افراد در وهله اول یک سرور اجاره کنند.

هر مورد توضیح می‌دهد که آن کار چیست، چه میزان از حافظه (RAM) را اشغال می‌کند و راهنمای کامل آن در کجا قرار دارد. اگر به جای وظایف، به دنبال فهرست جامع‌تری از برنامه‌ها هستید، لیست مکمل برنامه‌هایی که ارزش self-hosting در سال 2026 را دارند به صورت برنامه به برنامه به این موضوع می‌پردازد.

20 کاربرد عملی که افراد واقعاً از آن استفاده می‌کنند

1. میزبانی یک وب‌سایت یا وب‌اپلیکیشن. این همچنان رایج‌ترین پاسخ است. یک سرور کوچک به‌راحتی nginx یا Apache، PHP و یک دیتابیس را با 1 گیگابایت رم اجرا می‌کند و نقطه شروع کلاسیک آن LAMP stack روی Ubuntu 24.04 است. با استفاده از Certbot و Let's Encrypt روی nginx یک گواهی رایگان اضافه کنید، زیرا نمایش یک آدرس IP خام روی پورت 80 باعث می‌شود مرورگرها هشداری نشان دهند که به قیمت از دست دادن هر بازدیدکننده تمام می‌شود.

1. اجرای چندین سایت و اپلیکیشن روی یک سرور. یک سرور می‌تواند میزبان 12 نام دامنه باشد، به شرطی که ابزاری در لایه جلو، درخواست‌ها را بر اساس نام میزبان تفکیک کند. یک reverse proxy این کار را انجام می‌دهد و گواهی‌ها را نیز تمدید می‌کند؛ به همین دلیل Traefik در مقابل چندین اپلیکیشن Docker معمولاً دومین گام است. صرفه‌جویی در این روش واقعی است: هزینه پنج پروژه روی یک سرور 4 گیگابایتی کمتر از پنج سرور کوچک است و پشتیبان‌گیری از آن‌ها نیز آسان‌تر است.

1. VPN اختصاصی خودتان. یک VPS به شما یک IP خروجی می‌دهد که تحت کنترل خودتان است، بنابراین Wi-Fi عمومی نمی‌تواند ترافیک شما را بخواند و سرویس‌های خانگی شما از اینترنت آزاد دور می‌مانند. WireGuard کمتر از 50 مگابایت حافظه مصرف می‌کند و در هسته سیستم‌عامل اجرا می‌شود، بنابراین سرور به‌سختی متوجه حضور آن می‌شود. راهنمای WireGuard VPN خودمیزبان مشکلات مربوط به handshake و DNS که کاربران با آن مواجه می‌شوند را پوشش می‌دهد. این دو محصول اغلب با هم اشتباه گرفته می‌شوند، بنابراین ابتدا نگاهی به مقایسه VPS و VPN بیندازید.

1. مدیریت رمز عبور تحت مالکیت خودتان. Vaultwarden از پروتکل Bitwarden پشتیبانی می‌کند، بنابراین تمام اپلیکیشن‌های رسمی و افزونه‌های مرورگر به‌جای اتصال به سرور یک شرکت، به سرور شما متصل می‌شوند. این سرویس به حدود 150 مگابایت رم و تقریباً هیچ فضای دیسکی نیاز ندارد که باعث می‌شود Vaultwarden روی یک VPS بهترین پروژه اول در این لیست باشد. این سرور تمام رمزهای عبور شما را نگه می‌دارد، بنابراین گواهی و پشتیبان‌گیری آن را بخشی از نصب در نظر بگیرید، نه کاری که بعداً انجام شود.

1. ذخیره‌سازی ابری فایل و تقویم. Nextcloud جایگزینی برای طرح‌های پولی Drive یا Dropbox است که کلاینت‌های همگام‌سازی برای هر دسکتاپ و گوشی، به‌علاوه تقویم و مخاطبین ارائه می‌دهد. 1 تا 2 گیگابایت رم به‌علاوه حجم فایل‌هایتان را در نظر بگیرید و آن را از همان ابتدا روی PostgreSQL نصب کنید: راهنمای Nextcloud با Docker، TLS و پشتیبان‌گیری توضیح می‌دهد که چرا مهاجرت دیتابیس در مراحل بعدی، رایج‌ترین راه برای از بین بردن یک نمونه (instance) است.

1. کتابخانه عکس با قابلیت آپلود از گوشی. Immich به‌طور خودکار تصاویر دوربین شما را آپلود کرده و جستجوی چهره و اشیاء را انجام می‌دهد؛ قابلیتی که باعث می‌شود کاربران بالاخره از Google Photos مهاجرت کنند. این اپلیکیشن به دلیل کانتینر یادگیری ماشین، پرمصرف‌ترین برنامه در این لیست است، بنابراین پیش از خرید کوچک‌ترین پلن، راهنمای Immich خودمیزبان را بخوانید. صفحه نیازمندی‌های Immich حداقل 6 گیگابایت رم (8 گیگابایت توصیه می‌شود) و 2 هسته CPU، یا 4 گیگابایت رم در صورت غیرفعال بودن قابلیت‌های یادگیری ماشین را درخواست می‌کند. اگر این حداقل حافظه بیشتر از توان پلن شماست، مقایسه کنار هم PhotoPrism و Immich این دو را از نظر رم، اپلیکیشن‌های گوشی و دستورات پشتیبان‌گیری بررسی می‌کند تا بتوانید گزینه‌ای را انتخاب کنید که سرور شما واقعاً از پس آن برمی‌آید. به‌جای pull کردن latest، یک نسخه خاص را ثابت (pin) کنید، زیرا تغییرات مخرب همچنان بین نسخه‌ها رخ می‌دهند.

1. سرور رسانه برای کتابخانه شخصی. Jellyfin فیلم‌ها و سریال‌های شما را بدون نیاز به حساب کاربری و بدون پرداخت هزینه برای پخش از راه دور، به اپلیکیشن تلویزیون، مرورگر یا گوشی استریم می‌کند. این سرویس در حالت بیکار حدود 1 تا 2 گیگابایت رم مصرف می‌کند، اگرچه راهنمای سخت‌افزاری خود Jellyfin برای یک استقرار معمولی 8 گیگابایت رم توصیه کرده و می‌گوید 4 گیگابایت ممکن است برای سرور لینوکسی بدون محیط دسکتاپ کافی باشد. عاملی که تعیین می‌کند آیا کار می‌کند یا خیر، transcoding است: Jellyfin روی یک VPS نشان می‌دهد چگونه فایل‌ها را در قالبی نگه دارید که کلاینت‌ها مستقیماً پخش کنند تا سرور فقط بایت‌ها را جابه‌جا کند. پس از راه‌اندازی، Halcyon کتابخانه شما را به شکل یک فروشگاه کرایه فیلم دهه 1990 درمی‌آورد که می‌توانید قفسه به قفسه آن را مرور کنید؛ این روش برای انتخاب فیلم بسیار بهتر از اسکرول کردن در یک شبکه بی‌پایان از تصاویر کوچک است.

1. سرور بازی برای دوستان. یک سرور Minecraft برای چند بازیکن به 2 تا 4 گیگابایت رم و ماشینی نیاز دارد که وقتی میزبان می‌خوابد، روشن بماند؛ این دقیقاً همان کاری است که یک VPS انجام می‌دهد. راهنمای سرور Minecraft روی یک VPS پرچم‌های حافظه Java و اجرای آن تحت systemd را پوشش می‌دهد تا در صورت کرش، خودبه‌خود ری‌استارت شود.

1. اسکریپت‌های زمان‌بندی‌شده، اسکرپرها و بات‌ها. هر چیزی که باید ساعت 3 صبح اجرا شود، به ماشینی نیاز دارد که ساعت 3 صبح بیدار باشد. کار را به‌جای یک خط cron، به عنوان یک سرویس systemd با یک timer بنویسید، زیرا لاگ‌ها، وضعیت خطا و راهی تمیز برای تست آن خواهید داشت: سرویس‌ها و تایمرهای systemd روی یک VPS فایل‌های unit را در اختیار شما قرار می‌دهد. یک بات Discord یا Telegram نیز از همین الگو پیروی می‌کند، با این تفاوت که به‌جای یک کار زمان‌بندی‌شده، یک پردازش طولانی‌مدت است.

1. گردش‌کارهای اتوماسیون. n8n یک محیط بصری برای کارهایی که Zapier بابت هر تسک از شما هزینه می‌گیرد فراهم می‌کند و اجرای شخصی آن، صورت‌حساب بابت هر تسک را حذف می‌کند. حجم داده همچنان سقف دارد، اما تعیین آن با شماست: n8n به‌طور پیش‌فرض بارها (payloads) را از طریق N8N_PAYLOAD_SIZE_MAX به 16 مگابایت محدود می‌کند که می‌توانید آن را افزایش داده و سرویس را ری‌استارت کنید. این سرویس حدود 500 مگابایت رم مصرف می‌کند. کلید رمزنگاری را به‌طور صریح تنظیم کنید، همان‌طور که در n8n خودمیزبان با HTTPS نشان داده شده است. در غیر این صورت، n8n در اولین اجرا یک کلید تولید کرده و آن را در پوشه ~/.n8n ذخیره می‌کند؛ اگر آن پوشه روی یک volume پایدار نباشد، بازسازی کانتینر باعث از دست رفتن کلید و غیرقابل خواندن شدن تمام اعتبارنامه‌های ذخیره‌شده می‌شود.

1. اجرای مدل زبانی توسط خودتان. Ollama مدل‌های با وزن باز را از طریق یک API محلی ارائه می‌دهد، بنابراین پرامپت‌ها و اسناد هرگز سرور شما را ترک نمی‌کنند. روی یک VPS که فقط CPU دارد، به‌جای پاسخ‌های فوری، انتظار چند کلمه در ثانیه را داشته باشید و حدود 8 گیگابایت رم برای یک مدل معمولی 8B در نظر بگیرید (دانلود پیش‌فرض llama3.1:8b در Ollama به‌تنهایی 4.9 گیگابایت است، قبل از اینکه context محاسبه شود): اجرای Ollama برای میزبانی LLM اعداد واقعی را ارائه می‌دهد. برای یک پلتفرم گردش‌کار روی مدل، Dify روی یک VPS یک رابط کاربری و قابلیت بازیابی (retrieval) اضافه می‌کند.

1. ایجاد فضایی برای زندگی یک عامل برنامه‌نویسی. یک عامل برنامه‌نویسی هوش مصنوعی که یک ساعت کار می‌کند، اگر با بستن لپ‌تاپ شما بمیرد بی‌فایده است، بنابراین افراد آن را روی سروری داخل یک terminal multiplexer قرار می‌دهند و بعداً دوباره به آن متصل می‌شوند. Claude Code روی یک VPS با tmux تنظیمات مربوطه را نشان می‌دهد و اجرای یک عامل برنامه‌نویسی روی یک VPS شکل کلی آن را پوشش می‌دهد. به آن یک کاربر بدون دسترسی ریشه (unprivileged) و دایرکتوری اختصاصی بدهید که نتواند از آن خارج شود.

1. میزبانی سرورهای MCP برای دستیاران خود. سرورهای MCP (پروتکل زمینه مدل) پردازش‌های کوچک و همیشه روشنی هستند که ابزارها و داده‌ها را در اختیار کلاینت هوش مصنوعی قرار می‌دهند، و "همیشه روشن بودن" بخشی است که لپ‌تاپ از پس آن برنمی‌آید. سرورهای MCP روی یک VPS نحوه اجرای آن‌ها پشت TLS با احراز هویت را توضیح می‌دهد، که اهمیت زیادی دارد زیرا یک endpoint باز MCP ابزاری است که هر کسی می‌تواند آن را فراخوانی کند.

1. نظارت بر سایر سرورهای خود. Uptime Kuma سایت‌های شما را پینگ کرده و تقریباً از هر کانالی به شما هشدار می‌دهد و در حدود 200 مگابایت اجرا می‌شود. قانونی که افراد فراموش می‌کنند: نظارت بر محیط production را از ماشینی متفاوت انجام دهید، زیرا نظارت وضعیت Uptime Kuma اگر روی همان سروری اجرا شود که نظارت می‌کند، نمی‌تواند زمان مرگ آن سرور را به شما اطلاع دهد.

1. معیارهای واقعی، نه فقط بالا یا پایین بودن. وقتی به‌جای یک سرور، ناوگانی از سرورها دارید، به معیارهای CPU، دیسک و سرویس با تاریخچه و تریگر نیاز دارید. یک سرور نظارتی Zabbix این کار را با یک agent روی هر میزبان انجام می‌دهد و نمونه‌های سخت‌افزاری خود Zabbix حتی برای کوچک‌ترین نصب (1000 معیار نظارت‌شده) 2 هسته CPU و 8 گیگابایت حافظه، به‌علاوه دیتابیس اختصاصی‌اش را لیست کرده‌اند. با بررسی ساده آپ‌تایم شروع کنید و وقتی به مرحله‌ای رسیدید که نیاز داشتید، آن را ارتقا دهید.

1. پشتیبان‌گیری خارج از سایت برای همه چیز. پشتیبان‌گیری روی همان دیسکی که داده‌ها قرار دارند، پشتیبان‌گیری نیست. یک VPS ارزان با حجم بالا مقصد مناسبی است و پشتیبان‌گیری restic روی یک VPS به شما اسنپ‌شات‌های رمزنگاری‌شده، deduplicate شده و نسخه‌بندی‌شده با قابلیت بازیابی تست‌شدنی می‌دهد. آن را ماهانه تست کنید، زیرا پشتیبان‌گیری تست‌نشده فقط یک امید است.

1. رانر CI اختصاصی خودتان. دقایق ساخت (build minutes) در سرویس‌های میزبانی‌شده تمام می‌شوند، اما یک رانر خودمیزبان کش‌های شما را گرم و اسرار شما را محلی نگه می‌دارد. یک رانر خودمیزبان GitHub Actions نصب و ایزوله‌سازی را نشان می‌دهد که در مخازن عمومی اهمیت زیادی دارد، جایی که یک pull request می‌تواند کد را روی ماشین شما اجرا کند.

1. چت تیمی تحت کنترل شما. Rocket.Chat برای تیمی که نمی‌خواهد بابت هر کاربر هزینه بپردازد، قابلیت‌های رشته‌بندی (threads)، تماس و یکپارچه‌سازی‌ها را پوشش می‌دهد. این یکی از سنگین‌ترین موارد در این لیست است: تا تاریخ 2026-10-12، نیازمندی‌های سیستمی خود Rocket.Chat حتی برای کوچک‌ترین رده (تا 500 کاربر همزمان، بدون high availability) حداقل 4 گیگابایت حافظه برای نود Rocket.Chat و 4 گیگابایت دیگر برای MongoDB (با سه عضو replica) در نظر گرفته است، بنابراین سروری که میزبان اپلیکیشن و یک عضو MongoDB است حداقل به 8 گیگابایت رم نیاز دارد و Rocket.Chat 8.x به MongoDB 8.0 یا بالاتر نیاز دارد. Rocket.Chat با Docker Compose مسیر ارتقای نسخه‌ها را نشان می‌دهد، زیرا پریدن از یک نسخه اصلی MongoDB در حین ارتقا، دیتابیس را دچار مشکل می‌کند.

1. شبکه خصوصی بین تمام ماشین‌هایتان. وقتی چندین سرور و یک لپ‌تاپ دارید، زندگی با یک شبکه مش (mesh) آسان‌تر از یک هاب مرکزی است و Headscale به عنوان سرور کنترل Tailscale خودمیزبان هماهنگی را روی سرور خودتان نگه می‌دارد. وقتی نیاز دارید کل یک شبکه قابل دسترسی باشد نه فقط یک میزبان، مانند LAN خانگی یا محدوده خصوصی یک ارائه‌دهنده، یک VPS که آن مسیرها را به عنوان subnet router تبلیغ می‌کند شما را از نصب کلاینت روی تک‌تک دستگاه‌های پشت آن بی‌نیاز می‌کند. این کار را با عادتِ مدیریت میزبان‌ها به عنوان یک گروه ترکیب کنید، که موضوع اصلی مدیریت چندین سرور لینوکسی است.

1. یک آزمایشگاه، و اگر اصرار دارید، یک سرور ایمیل. یک VPS مکانی امن برای خراب کردن چیزهاست: یک سرور FreeBSD 15 را امتحان کنید، یا در جایی که پلن اجازه می‌دهد، ماشین‌های مجازی را داخل سرور خود اجرا کنید (nested virtualization). ایمیل عمداً در انتهای لیست قرار گرفته است، زیرا اکثر ارائه‌دهندگان پورت خروجی 25 را مسدود می‌کنند و قابلیت تحویل ایمیل یک نبرد طولانی است، بنابراین ایمیل خودمیزبان با Mailcow را با آگاهی کامل بخوانید.

هر یک از این سرویس‌ها به چه میزان منابع سرور نیاز دارند؟

حافظه معمولاً اولین محدودیتی است که با آن مواجه می‌شوید، اگرچه CPU و دیسک نیز اهمیت دارند: برای نمونه، Immich علاوه بر RAM، حداقل به 2 هسته CPU نیاز دارد. یک پلن 1 GB برای اجرای یک سرویس کوچک کافی است: یک وب‌سایت، یک VPN، یک مدیریت رمز عبور یا یک بات. پلن 4 GB نقطه مناسبی برای اجرای چندین سرویس پشت یک پروکسی است؛ کاری که اکثر کاربران این صفحه در نهایت انجام می‌دهند.

اندازه دردسرساز، 2 GB است. این همان جایی است که کاربر کانتینر سوم را اضافه می‌کند، هسته سیستم‌عامل (kernel) آن را بی‌سروصدا می‌کشد (kill می‌کند) و هیچ‌چیز در لاگ برنامه دلیل آن را توضیح نمی‌دهد. دستور sudo dmesg | grep -i "out of memory" را اجرا کنید تا خط Out of memory: Killed process را ببینید که توسط runtime کانتینر بلعیده شده بود. بارهای کاری هوش مصنوعی این قاعده را می‌شکنند: یک مدل زبانی 8B معمولی، آن‌طور که Ollama ارائه می‌دهد، برای اجرای روان به حدود 8 GB رم نیاز دارد و یادگیری ماشینِ پردازش عکس نیز مشابه است. کوانتیزاسیون (Quantization) این عدد را به‌شدت تغییر می‌دهد، چرا که مدل 1-bit Bonsai 8B از PrismML، پارامترهای 8B خود را در یک فایل 1.16 GB بسته‌بندی می‌کند که روی llama.cpp اجرا می‌شود. Rocket.Chat استثنای دیگر است؛ حداقل نیاز مستندشده برای آن، 4 GiB برای سرور چت و 4 GiB برای دیتابیس آن است، یعنی در مجموع حداقل 8 GB.

دیسک تابع داده‌های شماست. عکس‌ها، رسانه‌ها و بک‌آپ‌ها تنها مواردی در این لیست هستند که به صدها گیگابایت فضا نیاز دارند. رسانه‌ها علاوه بر کتابخانه، به فضای موقت (scratch space) نیز نیاز دارند: راهنمای سخت‌افزار Jellyfin توصیه می‌کند 100 GB فضای SSD برای سیستم‌عامل، فایل‌های Jellyfin و کشِ transcoding در نظر بگیرید. اندازه این کش برابر است با بزرگ‌ترین فایل شما ضرب‌در حداکثر تعداد استریم‌های همزمان. سایر موارد در مقیاس ده‌ها گیگابایت اندازه‌گیری می‌شوند، نه صدها؛ بنابراین فضای دیسک پلنی که انتخاب می‌کنید را با حجم داده‌ای که انتظار دارید نگهداری کنید، تطبیق دهید.

پیش از اجرای هر دستور

تمام موارد ذکر شده در بالا بر پایه یک پیش‌فرض است: ماشینی که به آن دسترسی دارید، کاربری که root نیست و یک فایروال.

sudo apt update && sudo apt upgrade -y
sudo adduser deploy
sudo usermod -aG sudo deploy
sudo ufw allow OpenSSH
sudo ufw enable
sudo ufw status

دستور sudo ufw status باید خروجی Status: active را نمایش دهد که شامل خطی برای اجازه دادن به 22/tcp است. یک ترمینال دوم باز کنید و پیش از بستن ترمینال اول، مطمئن شوید که همچنان می‌توانید وارد سیستم شوید؛ چرا که فایروالی که دسترسی شما را مسدود کند، نیازمند بازیابی از طریق کنسول پنل ارائه‌دهنده سرور است. مطلب ده دقیقه اول در یک VPS جدید این موضوع را به‌طور کامل پوشش می‌دهد و ایمن‌سازی SSH ورود با رمز عبور را غیرفعال می‌کند تا تلاش‌های مداوم و خودکار برای نفوذ (brute-force) دیگر اهمیتی نداشته باشند.

تقریباً تمام برنامه‌های ذکر شده در بالا به صورت container عرضه می‌شوند، بنابراین Docker را یک‌بار نصب کنید تا بقیه موارد لیست تنها با کپی و پیست کردن قابل اجرا باشند:

curl -fsSL https://get.docker.com | sudo sh
sudo usermod -aG docker "$USER"
newgrp docker
docker run --rm hello-world

خطا در خواندن permission denied while trying to connect to the Docker daemon socket به این معناست که تغییر گروه هنوز در shell شما اعمال نشده است؛ بنابراین از سیستم خارج شده و دوباره وارد شوید. مبانی Docker Compose فرمت فایلی را که تمام راهنماهای بالا از آن استفاده می‌کنند، توضیح می‌دهد.

مواردی که VPS برای آن‌ها مناسب نیست

برخی محدودیت‌های صادقانه. کارهای گرافیکی سنگین و آموزش مدل‌های هوش مصنوعی به GPU نیاز دارند و یک VPS استاندارد فاقد آن است؛ بنابراین، پردازش (inference) روی CPU، فارغ از میزان RAM اضافه شده، کند باقی می‌ماند. زمانی که واقعاً به یک GPU یا چند ترابایت فضای دیسک نیاز دارید، یک سیستم خانگی جایگزین صادقانه‌ای است و مقایسه Proxmox در خانه با اجاره VPS محاسبات مربوط به سخت‌افزار و برق را در برابر هزینه ماهانه بررسی می‌کند. هر سرویسی که 5 دقیقه قطعی آن آسیب واقعی به همراه دارد، مانند سیستم هشدار خانگی یا هشدار پزشکی، نباید روی سرور شخصی که شب‌های یکشنبه آن را ارتقا می‌دهید، میزبانی شود. یک سرور تکی، یک نقطه شکست واحد (single point of failure) است؛ بنابراین سرویسی که نباید هرگز قطع شود، به یک دستگاه دوم و روشی تست‌شده برای سوئیچ کردن به آن نیاز دارد.

ایمیل، با وجود اینکه در لیست قرار دارد، نیازمند هشدار جداگانه‌ای است. پورت خروجی 25 توسط اکثر ارائه‌دهندگان مسدود شده است و حتی در صورت باز بودن آن، یک آدرس IP جدید بدون اعتبار، تا زمانی که رکوردهای DNS به درستی تنظیم نشوند و آدرس به اصطلاح گرم (warm up) نشود، در پوشه اسپم قرار می‌گیرد. این کار یک وظیفه مداوم و واقعی است، نه پروژه‌ای برای آخر هفته.

FAQ

رایج‌ترین کاربرد VPS چیست؟

میزبانی یک وب‌سایت یا اپلیکیشن وب. یک سرور کوچک که Nginx یا Apache را به همراه PHP و یک دیتابیس اجرا می‌کند، می‌تواند یک سایت شخصی، سایت مشتری یا یک محصول کوچک را با 1 GB رم مدیریت کند. این ارزان‌ترین روش برای داشتن یک IP عمومی واقعی با کنترل کامل بر کل پشته نرم‌افزاری است. دومین کاربرد رایج، راه‌اندازی یک VPN خصوصی است، زیرا سروری که متعلق به شماست، یک آدرس خروجی اختصاصی در اختیار شما می‌گذارد که با هیچ‌کس دیگری به اشتراک گذاشته نمی‌شود.

برای مواردی که در این لیست آمده، به چه مقدار رم نیاز دارم؟

برای یک سرویس کوچک، 1 GB کافی است. برای تعدادی سرویس که پشت یک reverse proxy قرار دارند، 4 GB اندازه مناسبی است و اکثر کاربران همین پلن را انتخاب می‌کنند. بارهای کاری هوش مصنوعی یک استثنا هستند: یک مدل زبانی 8B معمولی در Ollama برای اجرای روان به حدود 8 GB رم نیاز دارد، هرچند نسخه‌های به‌شدت کوانتیزه شده به رم بسیار کمتری نیاز دارند و یادگیری ماشین برای عکس نیز به مقدار مشابهی رم نیاز دارد. Rocket.Chat نیز در همین رده قرار می‌گیرد، زیرا حداقل سیستم مورد نیاز مستند شده برای اپلیکیشن و MongoDB آن، هر کدام 4 GiB است. فضای دیسک تنها در صورتی اهمیت دارد که قصد ذخیره فایل‌های رسانه‌ای، عکس‌ها یا بک‌آپ‌ها را داشته باشید.

آیا می‌توانم بیش از یکی از این سرویس‌ها را روی یک سرور اجرا کنم؟

بله، و این یک روال عادی است. هر اپلیکیشن را در container مخصوص خود قرار دهید، هیچ‌کدام را مستقیماً در اینترنت منتشر نکنید و اجازه دهید یک reverse proxy مدیریت نام‌ها و گواهی‌ها را بر عهده بگیرد. محدودیت اصلی، حافظه است نه تعداد اپلیکیشن‌ها؛ بنابراین ارقام واقعی ذکر شده در بالا را جمع بزنید و حداقل 25 درصد فضای خالی (headroom) در نظر بگیرید تا عملیات ارتقا یا اجرای بک‌آپ باعث بروز خطای out-of-memory نشود.

آیا برای استفاده از VPS باید لینوکس بلد باشم؟

شما به اصول اولیه نیاز دارید: اتصال از طریق SSH، ویرایش یک فایل و خواندن لاگ. بقیه موارد در این راهنماها شامل کپی کردن، چسباندن و تطبیق خروجی با چیزی است که راهنما می‌گوید باید ببینید. اگر ترجیح می‌دهید به جای تایپ کردن از کلیک استفاده کنید، یک کنترل پنل می‌تواند اپلیکیشن‌ها را برای شما مدیریت کند و مقایسه Cloudron، CasaOS و Coolify بررسی می‌کند که هر کدام چه هزینه‌ای از نظر انعطاف‌پذیری برای شما دارند.

آیا VPS ارزان‌تر از پرداخت هزینه برای این سرویس‌ها است؟

معمولاً بله، به‌ویژه زمانی که بیش از یک سرویس را اجرا کنید. یک سرور 4 GB می‌تواند هم‌زمان جایگزین اشتراک همگام‌سازی فایل، طرح مدیریت رمز عبور، طرح ذخیره‌سازی عکس و هزینه ابزارهای اتوماسیون شود. هزینه‌ای که در عوض می‌پردازید، زمان خودتان است: به‌روزرسانی‌ها، گواهی‌ها و بک‌آپ‌ها اکنون وظیفه شما هستند؛ بنابراین صرفه‌جویی زمانی واقعی است که واقعاً این کارها را انجام دهید.