SSD Nodes Learn Hosting plans →
راهنماها Matt Connorتوسط Matt Connor · به‌روزرسانی شده 2026-11-18

آموزش مسیریابی شبکه خانگی از طریق WireGuard

اگر WireGuard متصل است اما به دستگاه‌های LAN دسترسی ندارید، مشکل از تنظیمات مسیریابی است. با بررسی 4 مورد شامل AllowedIPs، ip_forward و masquerade، مشکل عدم پاسخ‌دهی را حل کنید.

چرا شبکه محلی (LAN) شما از طریق WireGuard پاسخ نمی‌دهد

برای مسیریابی به شبکه محلی (LAN) خانگی از طریق WireGuard، چهار تنظیم مجزا باید با یکدیگر هماهنگ باشند. اگر سه مورد از چهار مورد درست باشد، همچنان تونلی خواهید داشت که کاملاً سالم به نظر می‌رسد؛ همین موضوع باعث می‌شود عیب‌یابی این مشکل گیج‌کننده باشد. wg show یک handshake اخیر را گزارش می‌دهد، ping 10.8.0.1 در چند میلی‌ثانیه پاسخ می‌دهد، اما ping 192.168.20.10 هیچ پاسخی برنمی‌گرداند.

در اینجا لیست کامل، به ترتیبی که یک بسته (packet) با آن‌ها مواجه می‌شود، آمده است. منظور از LAN، شبکه محلی یا همان شبکه خصوصی پشت روتر خانگی شماست.

  1. AllowedIPs در کلاینت باید زیرشبکه (subnet) مقصد را پوشش دهد، در غیر این صورت بسته هرگز وارد تونل نمی‌شود.
  2. AllowedIPs در سرور باید آدرس تونل کلاینت را پوشش دهد، در غیر این صورت بسته به محض رمزگشایی، حذف (drop) می‌شود.
  3. net.ipv4.ip_forward باید در سرور 1 باشد، زیرا لینوکس هر بسته‌ای را که به خودِ آن دستگاه آدرس‌دهی نشده باشد، حذف می‌کند.
  4. شبکه LAN باید مسیری برای بازگشت به 10.8.0.0/24 داشته باشد؛ این کار از طریق یک قانون masquerade روی سرور یا یک static route روی روتر خانگی انجام می‌شود.

این خطاها باعث می‌شوند که handshake به‌درستی کار کند، اما شمارنده‌های خطا، پاسخ‌های ICMP و پیام‌های دیباگ کرنل می‌توانند آن‌ها را آشکار کنند. این موارد را به ترتیب بررسی کنید تا مورد معیوب در عرض حدود یک دقیقه مشخص شود.

شبکه‌ای که این راهنما از آن استفاده می‌کند

تمام آدرس‌های زیر نمونه هستند. آن‌ها را با آدرس‌های خود جایگزین کنید و در تمام مراحل ثابت نگه دارید، زیرا پیکربندی ناقص، دومین دلیل رایج بروز این مشکل است.

  • شبکه محلی (LAN) خانگی 192.168.20.0/24 است. روتر خانگی 192.168.20.1 است.
  • سرور WireGuard یک سیستم لینوکسی در همان شبکه LAN است. رابط شبکه LAN آن یعنی enp1s0 دارای آدرس 192.168.20.5 و رابط تونل آن یعنی wg0 دارای آدرس 10.8.0.1 است.
  • میزبانی که می‌خواهید به آن دسترسی داشته باشید، یک NAS (ذخیره‌ساز متصل به شبکه) در آدرس 192.168.20.10 است.
  • کلاینت یک لپ‌تاپ در مکانی دیگر است که در داخل تونل آدرس 10.8.0.2 را دارد.

سرور، دستگاهی در شبکه LAN است و نه خودِ روتر. این حالت معمول، یعنی استفاده از یک Raspberry Pi یا یک مینی‌پی‌سی قدیمی است. این موضوع برای قانون 4 اهمیت دارد: روتر شما از وجود تونل بی‌خبر است مگر اینکه به آن اطلاع دهید، و هر میزبان در شبکه LAN ترافیک خارج از زیرشبکه (off-subnet) خود را به سمت آن روتر می‌فرستد.

اگر اتصال خانگی شما فاقد IP عمومی است، پذیرش handshake ورودی نیازمند یک نگاشت بالادستی (upstream mapping) است؛ مانند نگاشتی که از طریق PCP در صورت پشتیبانی ارائه‌دهنده خدمات ایجاد می‌شود، یا استفاده از یک واسط که از طریق اینترنت قابل دسترسی باشد. بخشی که به قرار دادن یک VPS در میان می‌پردازد، این مورد را پوشش می‌دهد. همان چهار قانون در آنجا نیز اعمال می‌شوند، با این تفاوت که باید یک peer اضافی را نیز مدیریت کنید.

عبارت AllowedIPs دو مفهوم متفاوت را در بر می‌گیرد

یک تنظیم واحد، دو وظیفه را انجام می‌دهد و تفسیر یکسان آن در هر دو سمت، اشتباهی است که دلیل اصلی اکثر این تیکت‌ها محسوب می‌شود. WireGuard این مکانیزم را مسیریابی کلید رمزنگاری (cryptokey routing) می‌نامد که جزئیات آن در نحوه اتصال کلیدهای عمومی به محدوده‌های IP در WireGuard توضیح داده شده است.

در خوانش خروجی (Outbound)، AllowedIPs یک جدول مسیریابی است. wg-quick هر ورودی را به مسیری تبدیل می‌کند که به wg0 اشاره دارد. یک بسته برای 192.168.20.10 تنها در صورتی رمزنگاری شده و برای یک همتا (peer) ارسال می‌شود که آن همتا محدوده‌ای را ادعا کند که شامل آن آدرس باشد. اگر فقط 10.8.0.0/24 را لیست کنید، لپ‌تاپ شما ترافیک LAN را به جای تونل، از طریق Wi-Fi محلی ارسال می‌کند؛ جایی که یا از بین می‌رود یا به یک 192.168.20.10 کاملاً متفاوت می‌رسد. اگر یک مسیر به هر حال بسته را به wg0 بفرستد و هیچ همتایی آن آدرس را ادعا نکند، هسته (kernel) آن را حذف کرده و یک خطای ارسال در wg0 ثبت می‌کند، نه یک خطای دریافت. آن مسیر، ENOKEY را برمی‌گرداند، یک پاسخ ICMP unreachable تولید می‌کند و در صورت فعال بودن پیام‌های دیباگ هسته، یک پیام دیباگ صادر می‌کند.

در خوانش ورودی (Inbound)، AllowedIPs یک لیست کنترل دسترسی (ACL) است. پس از اینکه WireGuard یک بسته را از یک همتا رمزگشایی می‌کند، آدرس مبدأ داخلی آن را با AllowedIPs آن همتا مطابقت می‌دهد و اگر مطابقت نداشته باشد، بسته را حذف می‌کند. هیچ چیزی لاگ نمی‌شود مگر اینکه پیام‌های دیباگ هسته فعال باشند. شمارنده‌های خطای دریافت و خطای فریم در wg0 افزایش می‌یابند؛ ip -s link show wg0 خطاهای دریافت را چاپ می‌کند، اما آن شمارش شامل سایر خطاهای بسته نیز می‌شود.

بنابراین، دو فایل پیکربندی هرگز تصویر آینه‌ای یکدیگر نیستند. کلاینت آنچه را که می‌خواهد از طریق سرور به آن دسترسی داشته باشد لیست می‌کند. سرور آنچه را که آن کلاینت مجاز است به عنوان آدرس مبدأ استفاده کند، لیست می‌کند.

جفت فایل‌های پیکربندی منطبق

کلاینت، /etc/wireguard/wg0.conf:

[Interface]
PrivateKey = <laptop private key>
Address = 10.8.0.2/32

[Peer]
PublicKey = <server public key>
Endpoint = home.example.com:51820
AllowedIPs = 10.8.0.0/24, 192.168.20.0/24
PersistentKeepalive = 25

سرور، /etc/wireguard/wg0.conf:

[Interface]
PrivateKey = <server private key>
Address = 10.8.0.1/24
ListenPort = 51820

[Peer]
PublicKey = <laptop public key>
AllowedIPs = 10.8.0.2/32

برای این تنظیمات IPv4 پشت یک روتر خانگی، روتر نیز به یک port forward برای پورت UDP 51820 به سمت 192.168.20.5 نیاز دارد، در غیر این صورت handshake هرگز کامل نمی‌شود؛ با فعال بودن پیام‌های دیباگ هسته، کلاینت Handshake for peer 1 (203.0.113.7:51820) did not complete after 5 seconds, retrying (try 2) را لاگ می‌کند. این راهنما فرض می‌کند که شما از آن مرحله عبور کرده‌اید.

چهار خط با تنظیمات استاندارد full-tunnel تفاوت دارند و هر کدام عامدانه انتخاب شده‌اند.

  • AllowedIPs = 10.8.0.0/24, 192.168.20.0/24 در کلاینت، به‌جای 0.0.0.0/0, ::/0. این یک split tunnel است: زیرشبکه تونل و شبکه محلی (LAN) خانه از طریق wg0 عبور می‌کنند و سایر ترافیک‌ها مسیر محلی خود را حفظ می‌کنند. مرور وب شما از طریق اتصال خانگی‌تان انجام نمی‌شود، که معمولاً وقتی تنها نیاز شما دسترسی به NAS است، همین مطلوب است.
  • AllowedIPs = 10.8.0.2/32 در سرور، یک آدرس به‌جای یک محدوده. اگر 10.8.0.0/24 را در آنجا بنویسید، آن کلاینت واحد می‌تواند هر آدرسی را در داخل تونل ادعا کند. اگر بعداً کلاینت دومی با همان پیشوند اضافه کنید، آن پیشوند به هر کلاینتی که آخرین بار پیکربندی شده منتقل می‌شود، بدون اینکه خطایی چاپ شود؛ پیشوند دقیق‌تر بر پیشوند کلی‌تر اولویت دارد.
  • PersistentKeepalive = 25 فقط در کلاینت. کلاینت پشت NAT قرار دارد و روتر آن، نگاشت UDP غیرفعال را پس از گذشت زمانی که به نوع روتر بستگی دارد منقضی می‌کند، بنابراین سرور دیگر نمی‌تواند به آن دسترسی پیدا کند. سرور از طریق port forward روتر خانگی در دسترس است و نیازی به keepalive ندارد.
  • هنوز هیچ خط DNS = وجود ندارد. افزودن آن، وضوح نام (name resolution) را برای کل ماشین کلاینت تغییر می‌دهد. بخش DNS در ادامه توضیح می‌دهد که قبل از فعال کردن آن، چه کاری انجام می‌دهد.

یک full tunnel نیز به LAN دسترسی پیدا می‌کند، زیرا 0.0.0.0/0 با هر آدرسی مطابقت دارد. این تنظیم ترافیک را بدون مسیر محلی دقیق‌تر از طریق اتصال خانگی شما ارسال می‌کند و به‌تنهایی تداخل زیرشبکه را حل نمی‌کند.

چرا استفاده از زیرشبکه یکسان در هر دو سمت باعث اختلال می‌شود

یک زیرشبکه خانگی انتخاب کنید که تقریباً هیچ‌کس از آن استفاده نمی‌کند، مانند 192.168.20.0/24 یا 10.44.7.0/24. مقادیر 192.168.1.0/24 و 192.168.0.0/24 تنظیمات پیش‌فرض کارخانه‌ای در اکثر روترهای خانگی هستند، بنابراین دیر یا زود لپ‌تاپ شما در شبکه یک کافه یا هتل قرار می‌گیرد که دقیقاً از همان محدوده استفاده می‌کند.

این تداخل باعث مسدود شدن دسترسی به یکی از دو شبکه می‌شود و در هر دو حالت به شکل متفاوتی بروز می‌کند. در حالت split tunnel، برنامه wg-quick تلاش می‌کند مسیری را برای پیشوندی اضافه کند که از قبل روی رابط Wi-Fi وجود دارد. اگر مسیر موجود دارای metric یکسانی باشد، ip route add از انجام آن خودداری کرده و رابط کاربری بالا نمی‌آید:

RTNETLINK answers: File exists

در لپ‌تاپی که توسط NetworkManager مدیریت می‌شود، مسیر Wi-Fi معمولاً دارای metric مانند 600 است، بنابراین افزودن مسیر با موفقیت انجام می‌شود و مسیر تونل با metric 0 برنده می‌شود. دستگاه NAS پاسخ می‌دهد، اما هر میزبانی در شبکه کافه که در آن محدوده قرار دارد، که اغلب شامل سرور DNS آن نیز می‌شود، اکنون پشت تونل قرار می‌گیرد.

در حالت full tunnel، برنامه wg-quick قوانین مسیریابی مبتنی بر سیاست (policy routing) را نصب می‌کند که عمداً مسیرهای دقیق‌تر را از جدول اصلی دور نگه می‌دارد. اگر تونل فقط یک مسیر پیش‌فرض برای آن مقصد داشته باشد، مسیر محلی 192.168.1.0/24 بر آن غلبه می‌کند، بنابراین هر بسته‌ای که برای شبکه محلی راه دور ارسال می‌شود، از طریق لینک محلی خارج می‌گردد. اگر شما همچنین مسیر راه دور /24 را به‌طور صریح اضافه کنید، پیشوندهای برابر در همان جدول مسیریابی از metric پایین‌تر استفاده می‌کنند، بنابراین metric 0 تونل بر metric 600 وای‌فای پیروز می‌شود. شماره‌گذاری مجدد شبکه محلی خانگی، تداخل را از بین می‌برد؛ یک مسیر کلاینت دقیق‌تر می‌تواند به یک میزبان راه دور خاص دسترسی پیدا کند، اما میزبان محلی که از همان آدرس استفاده می‌کند را پنهان می‌سازد.

تبدیل سرور به روتر

ip route show default
printf 'net.ipv4.ip_forward = 1\n' | sudo tee /etc/sysctl.d/99-wireguard.conf
sudo sysctl --system
sysctl net.ipv4.ip_forward

اولین دستور، نام واقعی رابط LAN را به شما می‌دهد. ایمیج‌های فعلی از نام‌هایی مانند enp1s0 یا ens3 استفاده می‌کنند و به‌ندرت از eth0؛ بنابراین یک قانون masquerade که رابط اشتباهی را هدف قرار دهد، با هیچ‌چیز مطابقت نخواهد داشت. آخرین دستور باید مقدار net.ipv4.ip_forward = 1 را چاپ کند. یک دستور sudo sysctl -w ساده نیز همین مقدار را تنظیم می‌کند، اما پس از reboot بعدی از بین می‌رود؛ این همان سناریوی کلاسیک گزارش‌های «تا سه‌شنبه کار می‌کرد» است.

فورواردینگ (forwarding) همچنین باید از سد فایروال عبور کند. در Ubuntu با فعال بودن ufw، بسته‌های فوروارد شده حذف (drop) می‌شوند مگر اینکه DEFAULT_FORWARD_POLICY="ACCEPT" در فایل /etc/default/ufw تنظیم شده باشد یا یک قانون ufw route allow با آن‌ها مطابقت داشته باشد. Docker با backend پیش‌فرض iptables خود، هنگامی که مجبور است در زمان راه‌اندازی فورواردینگ را روشن کند، همین سیاست را اعمال می‌کند، مگر اینکه ip-forward-no-drop در /etc/docker/daemon.json تنظیم شده باشد. بنابراین، اگر دستور sudo iptables -S FORWARD | head -1 مقدار -P FORWARD DROP را روی سیستمی چاپ کند که هرگز به‌صورت دستی فایروال آن را تنظیم نکرده‌اید، معمولاً به این معناست که Docker این کار را انجام داده است؛ هرچند اسکریپت‌های provisioning یا سایر مدیریت‌کننده‌های فایروال نیز می‌توانند آن را تنظیم کنند. در هر صورت، ترافیک تونل شما به یک قانون accept صریح نیاز دارد.

چرا پاسخ‌ها هرگز بازنمی‌گردند

قوانین 1 تا 3 را به‌درستی رعایت کنید تا ping واقعاً به NAS برسد. با این حال، همچنان چیزی مشاهده نمی‌کنید، زیرا پاسخ راهی برای بازگشت ندارد. NAS به 10.8.0.2 پاسخ می‌دهد که آدرسی خارج از زیرشبکه (subnet) خودش است، بنابراین بسته را به gateway پیش‌فرض خود، یعنی روتر خانگی در 192.168.20.1، تحویل می‌دهد. آن روتر هرگز نامی از 10.8.0.0/24 نشنیده است، بنابراین پاسخ را به gateway پیش‌فرض خودش، یعنی اتصال اینترنت شما، می‌فرستد و در آنجا بسته حذف می‌شود. درخواست می‌رسد اما پاسخ دور ریخته می‌شود.

گزینه A: استفاده از masquerade روی سرور WireGuard. سرور آدرس مبدأ تمام بسته‌های تونل را که از enp1s0 به بیرون هدایت می‌کند، به 192.168.20.5 (آدرس LAN همان اینترفیس) بازنویسی می‌کند. اکنون NAS درخواستی از یک همسایه در زیرشبکه خودش می‌بیند، مستقیماً به سرور پاسخ می‌دهد و سرور بازنویسی را معکوس کرده و آن را به داخل تونل بازمی‌گرداند. هیچ چیز دیگری در LAN نیاز به تغییر ندارد.

آن را در بلوک [Interface] سرور قرار دهید تا قانون همزمان با اینترفیس ایجاد و حذف شود:

PostUp = iptables -t nat -A POSTROUTING -s 10.8.0.0/24 -o enp1s0 -j MASQUERADE
PostDown = iptables -t nat -D POSTROUTING -s 10.8.0.0/24 -o enp1s0 -j MASQUERADE

در سیستمی که از قبل توسط nftables مدیریت می‌شود، آن را در /etc/nftables.conf بنویسید:

table ip nat {
  chain postrouting {
    type nat hook postrouting priority srcnat; policy accept;
    ip saddr 10.8.0.0/24 oifname "enp1s0" counter masquerade
  }
}

کلمه کلیدی counter را حفظ کنید. بدون آن، sudo nft list ruleset قانون را بدون شمارنده بسته چاپ می‌کند، در حالی که همین شمارنده دقیقاً به شما می‌گوید که آیا قانون در حال استفاده است یا خیر.

Masquerade مزیت دومی هم دارد که به‌راحتی نادیده گرفته می‌شود. بسیاری از میزبان‌ها فایروالی دارند که فقط اتصالات از زیرشبکه خودشان را می‌پذیرد. در چنین میزبانی، بسته ارسالی از 10.8.0.2 حتی با وجود مسیریابی بی‌نقص، حذف می‌شود. پس از masquerade، مبدأ یک آدرس LAN است، بنابراین آن قوانین مطابقت پیدا می‌کنند. هزینه این کار این است که هر کلاینت تونل در لاگ‌های تمام میزبان‌های LAN با آدرس 192.168.20.5 دیده می‌شود، بنابراین نمی‌توانید کلاینت‌ها را از هم تشخیص دهید و قوانین مبتنی بر کلاینت روی دستگاه‌های LAN کار نخواهند کرد.

گزینه B: یک مسیر ایستا (static route) روی روتر خانگی. به روتر بگویید که 10.8.0.0/24 پشت 192.168.20.5 قرار دارد. در یک روتر لینوکسی، این کار با یک دستور انجام می‌شود:

sudo ip route add 10.8.0.0/24 via 192.168.20.5

روترهای خانگی که از مسیرهای ایستا پشتیبانی می‌کنند، صفحه‌ای با نام Static Routes یا Routing در تنظیمات پیشرفته دارند: مقصد 10.8.0.0، ماسک 255.255.255.0، و gateway 192.168.20.5. آن را در پیکربندی ذخیره‌شده روتر ثبت کنید، زیرا دستوری که با ip route add در یک سیستم لینوکسی تایپ می‌شود، با reboot بعدی از بین می‌رود.

این روش آدرس واقعی کلاینت را حفظ می‌کند، بنابراین لاگ‌ها و قوانین مبتنی بر کلاینت در LAN شما معنادار باقی می‌مانند. این روش به روتری نیاز دارد که از مسیرهای ایستا پشتیبانی کند و فقط به میزبان‌هایی کمک می‌کند که از آن روتر به عنوان gateway پیش‌فرض استفاده می‌کنند. هر میزبانی که فایروال محلی با دامنه زیرشبکه دارد، همچنان به قانون خاص خود برای 10.8.0.0/24 نیاز دارد. با masquerade شروع کنید، زیرا به هیچ چیزی خارج از سیستمی که کنترل می‌کنید نیاز ندارد، و زمانی که به آدرس‌های واقعی کلاینت نیاز داشتید، به سراغ مسیر ایستا بروید.

چگونه تشخیص دهیم کدام‌یک از چهار مورد اشتباه است

از سمت کلاینت به سمت بیرون حرکت کنید. هر مرحله به شما می‌گوید که آیا بسته به آن نقطه رسیده است یا خیر.

آیا بسته وارد تونل می‌شود؟ روی کلاینت:

ip route get 192.168.20.10

پاسخ باید نام dev wg0 را نشان دهد. اگر نام رابط Wi-Fi شما را نشان می‌دهد، یا قانون 1 اشتباه است و AllowedIPs کلاینت زیرشبکه LAN را پوشش نمی‌دهد، یا یک مسیر محلی برای همان محدوده اولویت دارد که همان تداخل زیرشبکه‌ای است که در بالا توضیح داده شد. یک ping: connect: Network is unreachable به همان خط اشاره می‌کند.

آیا بسته‌ها به سرور می‌رسند؟ این دستور را روی سرور اجرا کنید و سپس از کلاینت، NAS را ping کنید:

sudo tcpdump -ni wg0 icmp

یک مسیر سالم، IP 10.8.0.2 > 192.168.20.10: ICMP echo request را نشان می‌دهد که در آن ICMP مخفف internet control message protocol است، همان چیزی که ping از آن استفاده می‌کند. اگر با وجود handshake سالم، چیزی در اینجا مشاهده نمی‌شود، تقریباً همیشه به معنای قانون 2 است: AllowedIPs سرور برای آن peer شامل 10.8.0.2 نیست، بنابراین بسته در مرحله رمزگشایی و پیش از رسیدن به wg0 حذف شده است. افزایش تعداد خطاهای RX در ip -s link show wg0 روی سرور با هر بار ping، این تشخیص را تأیید می‌کند، هرچند انواع و طول‌های نامعتبر بسته‌های داخلی نیز باعث افزایش آن می‌شوند؛ AllowedIPs مربوط به peer را بررسی کنید و پیام‌های دیباگ هسته (kernel debug) را فعال کنید تا آدرس منبع غیرمجاز شناسایی شود. اگر این شمارنده ثابت می‌ماند، به دنبال فایروالی روی کلاینت باشید که ترافیک خروجی به سمت تونل را مسدود می‌کند.

آیا بسته‌ها به سمت LAN خارج می‌شوند؟ روی سرور، سمت LAN را زیر نظر بگیرید:

sudo tcpdump -ni enp1s0 icmp

اگر درخواست‌ها روی wg0 قابل مشاهده هستند اما اینجا چیزی دیده نمی‌شود، به معنای قانون 3 است؛ یعنی قابلیت forwarding غیرفعال است یا یک قانون FORWARD بسته را حذف کرده است. در موارد نادرتر، فیلترینگ سخت‌گیرانه reverse-path (rp_filter) آن را دور می‌ریزد؛ این اتفاق زمانی می‌افتد که مسیر بازگشت سرور به سمت منبع، به رابط دیگری اشاره کند. اگر درخواست‌ها با منبع 10.8.0.2 اینجا دیده می‌شوند اما پاسخی دریافت نمی‌شود، معمولاً به معنای قانون 4 است؛ یعنی مسیر بازگشت برای پاسخ وجود ندارد، هرچند میزبانی که ping را نادیده می‌گیرد یا فقط به زیرشبکه خود پاسخ می‌دهد نیز دقیقاً همین رفتار را نشان می‌دهد. اگر درخواست‌ها با منبع 192.168.20.5 اینجا دیده می‌شوند و پاسخی دریافت نمی‌شود، یعنی قانون masquerade شما به درستی کار می‌کند و خودِ میزبان مقصد پاسخ نمی‌دهد؛ بنابراین فایروال روی NAS را بررسی کنید و در یک میزبان لینوکسی، ببینید آیا net.ipv4.icmp_echo_ignore_all برای نادیده گرفتن ping تنظیم شده است یا خیر. همین روند برای هر چیز دیگری نیز صادق است، کافی است icmp را با port 445 یا هر پورت دیگری که مد نظر دارید جایگزین کنید.

می‌توانم به IP دسترسی داشته باشم اما به نام نه

ssh 192.168.20.10 کار می‌کند اما ssh nas.home.arpa با خطا مواجه می‌شود:

ssh: Could not resolve hostname nas.home.arpa: Name or service not known

هیچ مشکلی در تونل وجود ندارد. وضوح نام (Name resolution) یک مسیر جداگانه است و لپ‌تاپ شما همچنان از resolverای سوال می‌کند که از Wi-Fi محلی یاد گرفته است. آن resolver هیچ اطلاعی از نام‌های موجود در شبکه خانگی شما ندارد.

برای اینکه نام‌های خانگی کار کنند، دو شرط باید برقرار باشد. آدرس resolver باید در داخل AllowedIPs روی کلاینت قرار داشته باشد، در غیر این صورت پرس‌وجوی DNS هرگز وارد تونل نمی‌شود. و resolver باید مایل به پاسخگویی به پرس‌وجویی باشد که آدرس مبدأ آن 10.8.0.2 است. بسیاری از resolverهای خانگی به‌صورت پیش‌فرض امتناع می‌کنند: dnsmasq که با local-service اجرا می‌شود، فقط به پرس‌وجوهای زیرشبکه‌های متصل مستقیم پاسخ می‌دهد و Pi-hole در حالت گوش‌دهی، فقط درخواست‌های محلی را می‌پذیرد. یک قانون masquerade این مشکل را پنهان می‌کند، زیرا پس از بازنویسی، پرس‌وجو از 192.168.20.5 می‌رسد.

سمت کلاینت تنها یک خط است:

DNS = 192.168.20.1

در کلاینت لینوکسی که به openresolv یا معادل آن نیاز دارد، در غیر این صورت wg-quick با resolvconf: command not found متوقف می‌شود. پیش از تنظیم، بدانید که این دستور روی سیستم مجهز به systemd-resolved چه می‌کند: wg-quick آن سرورها را به‌طور انحصاری ثبت می‌کند، بنابراین تا زمانی که تونل برقرار است، جستجوها در لپ‌تاپ به resolver خانگی شما می‌روند، نه فقط برای نام‌های خانگی. فقط نام‌های تحت یک دامنه خاص‌تر که رابط دیگری ادعای آن را دارد، به جای دیگری می‌روند. نتیجه را با resolvectl status wg0 بررسی کنید. اگر می‌خواهید نام‌های خانگی در خانه و بقیه موارد به‌صورت محلی حل شوند، این DNS تفکیک‌شده (split DNS) است و رفع مشکل DNS روی تونل WireGuard پیکربندی کامل آن را پوشش می‌دهد.

آدرس IP عمومی در خانه ندارید؟ از یک VPS به عنوان واسط استفاده کنید

اگر صفحه وضعیت روتر شما یک آدرس WAN در محدوده 100.64.0.0/10 را نشان می‌دهد، شما پشت CGNAT (ترجمه آدرس شبکه در سطح اپراتور) قرار دارید؛ درخواست‌های ورودی IPv4 نیاز به نگاشت در سمت بالادست دارند که در صورت پشتیبانی ارائه‌دهنده، PCP می‌تواند آن را ایجاد کند. وجود یک آدرس خصوصی 192.168.x.x در آن بخش معمولاً به معنای وجود یک روتر دوم در مقابل روتر شما و وقوع Double NAT است: مودم-روتر ISP را در حالت bridge قرار دهید یا پورت UDP 51820 را روی آن نیز Forward کنید. اگر امکان تغییر آن دستگاه را ندارید یا آدرس WAN آن نیز عمومی نیست، با آن مانند CGNAT رفتار کنید. دست‌دادن (handshake) خروجی همچنان به‌طور عادی کار می‌کند، بنابراین وقتی نگاشت ورودی در دسترس نیست، یک گره سوم با آدرس عمومی مشکل را حل می‌کند. یک VPS کوچک نقش هاب را ایفا می‌کند و سیستم خانگی به آن متصل می‌شود.

چهار قانون اصلی تغییر نمی‌کنند. آن‌ها اکنون در دو گام (hop) اعمال می‌شوند، بنابراین مدیریت آدرس‌دهی دوبرابر می‌شود.

  • روی VPS، ورودی peer مربوط به سیستم خانگی شامل AllowedIPs = 10.8.0.3/32, 192.168.20.0/24 می‌شود: آدرس تونل خودش، به علاوه زیرشبکه‌ای که اجازه دارد از طرف آن صحبت کند.
  • روی VPS، ورودی peer مربوط به لپ‌تاپ همان AllowedIPs = 10.8.0.2/32 باقی می‌ماند.
  • روی لپ‌تاپ، peer مربوط به VPS برابر با AllowedIPs = 10.8.0.0/24, 192.168.20.0/24 می‌شود، زیرا اکنون همه ترافیک به سمت هاب هدایت می‌شود.
  • روی سیستم خانگی، peer مربوط به VPS برابر با AllowedIPs = 10.8.0.0/24 می‌شود و سیستم خانگی PersistentKeepalive = 25 را حمل می‌کند، چرا که اکنون این سمت پشت NAT قرار دارد.
  • سیستم VPS نیز به net.ipv4.ip_forward = 1 نیاز دارد و زنجیره forward آن باید اجازه عبور ترافیک از wg0 به wg0 را بدهد، زیرا ترافیک لپ‌تاپ از همان اینترفیسی که وارد می‌شود، خارج می‌گردد. فایروالی که فقط اجازه forward بین wg0 و اینترفیس اینترنت را می‌دهد، دقیقاً همین مسیر را مسدود می‌کند.

اگر هنوز سمت VPS را راه‌اندازی نکرده‌اید، راه‌اندازی WireGuard روی یک VPS شامل تولید کلید، تنظیمات فایروال و unit مربوط به systemd است. الگوی کلی‌تر برای دسترسی به ماشینی که نمی‌تواند اتصالات ورودی را بپذیرد در ایجاد تونل معکوس از پشت CGNAT توضیح داده شده است. زمانی که مدیریت دستی آدرس‌های peer خسته‌کننده شد، اجرای یک Tailscale subnet router همان وظیفه مسیریابی را با خودکارسازی مدیریت آدرس‌ها انجام می‌دهد.

تداوم سرویس پس از راه‌اندازی مجدد

sudo systemctl enable --now wg-quick@wg0
sudo systemctl enable --now nftables
sudo wg show

enable --now مرحله‌ای است که اغلب نادیده گرفته می‌شود. اجرای دستی wg-quick up wg0 پس از ارتقای هسته و راه‌اندازی مجدد سیستم از بین می‌رود. wg show باید همتای (peer) متصل را با یک خط latest handshake اخیر و شمارنده‌های انتقال غیرصفر در هر دو جهت نمایش دهد.

افزودن کلاینت دوم در مراحل بعدی نیازی به راه‌اندازی مجدد ندارد، چرا که این کار باعث قطع اتصال تمام کاربران فعال می‌شود:

sudo bash -c 'wg syncconf wg0 <(wg-quick strip wg0)'

wg-quick strip پیکربندی را بدون کلیدهایی که فقط wg-quick آن‌ها را می‌فهمد چاپ می‌کند و syncconf تفاوت‌ها را در حالی که نشست‌های زنده برقرار هستند، اعمال می‌کند. این دستور تنظیمات WireGuard، از جمله همتاها را به‌روزرسانی می‌کند، اما آدرس‌ها، مسیرها یا هوک‌هایی که توسط wg-quick مدیریت می‌شوند را اعمال نمی‌کند. تغییر در Address یا افزودن یک خط PostUp جدید نیازمند یک بار down و up کامل توسط wg-quick یا یک به‌روزرسانی دستی جداگانه است تا اعمال شود.

FAQ

چرا می‌توانم سرور WireGuard را پینگ کنم اما به هیچ دستگاه دیگری در شبکه خانگی دسترسی ندارم؟

پینگ کردن 10.8.0.1 فقط نشان می‌دهد که تونل برقرار است. دسترسی به سایر بخش‌های شبکه محلی (LAN) یک مسئله مسیریابی است. تنظیمات AllowedIPs در کلاینت باید شامل 192.168.20.0/24 باشد، در غیر این صورت بسته‌ها هرگز وارد تونل نمی‌شوند. سرور نیز باید net.ipv4.ip_forward را روی 1 تنظیم کرده باشد، وگرنه بسته‌هایی که مقصدشان خود سرور نیست را دور می‌ریزد. همچنین شبکه محلی باید مسیری برای بازگشت به 10.8.0.0/24 داشته باشد. هنگام پینگ کردن، دستور sudo tcpdump -ni enp1s0 icmp را روی سرور اجرا کنید؛ اگر درخواست‌ها با مبدأ 10.8.0.2 خارج می‌شوند اما پاسخی دریافت نمی‌شود، معمولاً به این معنی است که مسیر بازگشت وجود ندارد.

آیا به یک static route روی روتر خانگی نیاز دارم؟

فقط اگر از قانون masquerade استفاده نکنید. قانون masquerade روی سرور WireGuard، آدرس مبدأ ترافیک تونل را به آدرس LAN خود سرور تغییر می‌دهد؛ بنابراین میزبان‌های شبکه محلی به همسایه‌ای پاسخ می‌دهند که از قبل می‌شناسند و روتر درگیر نمی‌شود. جایگزین آن، تعریف یک static route برای 10.8.0.0/24 از طریق آدرس LAN سرور است. این کار زمانی ارزش دارد که بخواهید آدرس واقعی کلاینت‌ها را در لاگ‌های میزبان‌های شبکه محلی ببینید یا قوانین فایروال خاص برای هر کلاینت در آنجا اعمال کنید.

چرا یکسان بودن زیرشبکه (subnet) در هر دو سمت باعث اختلال در تونل می‌شود؟

یک آدرس مقصد به تنهایی نمی‌تواند میزبان محلی را از میزبان راه دور با همان آدرس تشخیص دهد. اگر شبکه محلی آدرس 192.168.1.0/24 را اختصاص دهد و شبکه خانگی شما نیز 192.168.1.0/24 باشد، یک split-tunnel wg-quick up یا زمانی که ip route add با خطای RTNETLINK answers: File exists مواجه می‌شود شکست می‌خورد، یا در صورتی که مسیر Wi-Fi متریک بالاتری داشته باشد، برقرار شده و میزبان‌های محلی در آن محدوده را پشت تونل پنهان می‌کند. در عوض یک full tunnel برقرار می‌شود، اما با وجود مسیرهای پیش‌فرض در AllowedIPs، مقدار wg-quick مانع از قرارگیری مسیر محلی خاص‌تر در جدول اصلی می‌شود؛ بنابراین شبکه راه دور غیرقابل دسترس می‌ماند. یک مسیر تونل صریح برای همان پیشوند، با متریک رقابت می‌کند. شبکه خانگی خود را به محدوده نادری مانند 192.168.20.0/24 تغییر دهید. یک مسیر کلاینت خاص‌تر می‌تواند به یک میزبان راه دور دسترسی پیدا کند، اما میزبان محلی که از همان آدرس استفاده می‌کند را پنهان می‌سازد.

می‌توانم با IP به NAS دسترسی داشته باشم اما با نام نه. چه چیزی کم است؟

حل نام (Name resolution) به خودی خود از تونل پیروی نمی‌کند. آدرس DNS = 192.168.20.1 (حل‌کننده نام خانگی) را به بلوک [Interface] کلاینت اضافه کنید و مطمئن شوید که آن آدرس در محدوده AllowedIPs همتا (peer) قرار دارد، وگرنه پرس‌وجو هرگز وارد تونل نمی‌شود. سپس بررسی کنید که حل‌کننده نام به پرس‌وجوهای خارج از زیرشبکه خود پاسخ می‌دهد یا خیر، زیرا dnsmasq با local-service و حالت گوش دادن محلی Pi-hole، این درخواست‌ها را رد می‌کنند. یک قانون masquerade روی سرور WireGuard با بازنویسی آدرس مبدأ پرس‌وجو، این مشکل را دور می‌زند.

اتصال خانگی من IP عمومی ندارد. آیا هنوز هم می‌توانم به شبکه محلی خود دسترسی داشته باشم؟

بله، با استفاده از یک گره سوم. پشت CGNAT، دست‌دادن‌های (handshake) ورودی IPv4 نیاز به یک نگاشت بالادستی دارند، مانند آنچه از طریق PCP در صورت پشتیبانی ارائه‌دهنده ایجاد می‌شود، در حالی که دست‌دادن خروجی به طور عادی کار می‌کند. WireGuard را روی یک VPS با آدرس عمومی اجرا کنید، دستگاه خانگی را با PersistentKeepalive = 25 به آن متصل کنید و در ورودی همتای دستگاه خانگی روی VPS، یک AllowedIPs شامل آدرس تونل آن به همراه 192.168.20.0/24 قرار دهید. سپس VPS باید forwarding را فعال کرده باشد و یک قانون forward داشته باشد که اجازه عبور از wg0 به wg0 را بدهد.

آیا این مقاله مفید بود؟