SSD Nodes Learn Hosting plans →
Przewodniki Matt ConnorAutor: Matt Connor

Historia protokołu SSH: od telnetu do OpenSSH

Poznaj genezę SSH, która sięga 1995 roku i ataku sniffingowego w Helsinkach. Artykuł przedstawia ewolucję od protokołów telnet i rlogin po współczesne standardy OpenSSH.

Początki historii SSH

Historia SSH rozpoczyna się od kradzieży haseł. Przed rokiem 1995 zdalne logowanie do maszyn Unix odbywało się zazwyczaj za pomocą telnet lub rlogin, a standardowe logowanie przesyłało hasło przez sieć w postaci czytelnego tekstu. Rozszerzenie uwierzytelniania dla telnet oferowało już sposób na uniknięcie przesyłania haseł otwartym tekstem, co zostało udokumentowane w RFC 1416 w lutym 1993 roku. Każdy, kto mógł monitorować ruch sieciowy, był w stanie odczytać te dane, a na początku lat 90. proceder ten był powszechny i prowadzony na dużą skalę.

SSH było odpowiedzią jednej osoby na ten problem; narzędzie zostało napisane w 1995 roku i udostępnione bezpłatnie. Od tego czasu protokół został przebudowany, a program, z którego korzysta obecnie niemal każdy, jest forkiem forka. Poniższe daty mają znaczenie, ponieważ każdy kolejny krok był reakcją na konkretną awarię lub lukę.

Co faktycznie przesyłały telnet i rlogin

Protokół Telnet został zdefiniowany w RFC 854, opublikowanym w maju 1983 roku przez Jona Postela i Joyce Reynolds. Opisuje on sesję terminalową przesyłaną przez TCP i nie zawiera żadnego szyfrowania. Bez rozszerzeń uwierzytelniających lub szyfrujących każdy wpisany bajt, włącznie z hasłem, jest przesyłany jako jawny tekst, który może odczytać każde urządzenie na trasie połączenia.

Protokół rlogin wywodzi się z Berkeley Unix i został opisany później w RFC 1282 (BSD Rlogin, B. Kantor, grudzień 1991). Wprowadził on rozwiązanie gorsze niż czytelne hasło: zaufanie oparte na hoście. Serwer mógł zostać skonfigurowany tak, aby akceptować logowania z określonego hosta bez żadnego hasła. Dokument RFC zawiera sekcję zatytułowaną "A Cautionary Tale" (przestroga), która stwierdza: „Ominięcie uwierzytelniania hasłem z zaufanych hostów otwiera WSZYSTKIE tak skonfigurowane systemy w momencie naruszenia bezpieczeństwa choćby jednego z nich”. Zauważono również, że zaufanie opiera się na nazwach hostów, więc naruszenie bezpieczeństwa DNS (domain name system) lub sfałszowanie adresu unieważnia to zabezpieczenie.

Oba projekty odpowiadały realiom sieci, w których powstały. Wczesny Ethernet był medium współdzielonym: każda maszyna w segmencie otrzymywała każdą ramkę i oczekiwano, że zignoruje te, które nie były do niej zaadresowane. Maszyna, która przestała je ignorować – co oznacza tryb promiscuous mode – widziała ruch wszystkich pozostałych użytkowników. Jeśli dodać do tego uniwersytet udostępniający konta powłoki tysiącom studentów, jedno przejęte konto stawało się kolektorem haseł dla całego wydziału.

Komunikat z 1994 roku bez dostępnej poprawki

3 lutego 1994 roku zespół CERT opublikował komunikat CA-94:01 pod tytułem "Ongoing Network Monitoring Attacks". Poinformowano w nim, że intruzi przechwycili dane dostępowe do dziesiątek tysięcy systemów w Internecie. Użyte przez nich narzędzie przełączało interfejs sieciowy w tryb promiscuous mode i rejestrowało początek każdej nowej sesji telnet, rlogin oraz FTP, czyli fragment zawierający nazwę użytkownika i hasło.

CERT zalecił administratorom zmianę haseł dla wszystkich kont dostępnych przez sieć. W kontekście używanych protokołów pułapka jest oczywista: nowe hasło przesyłane jest tym samym łączem w postaci otwartego tekstu przy pierwszym użyciu. Sama zmiana hasła nie rozwiązywała problemu standardowych logowań tekstowych. Opcje uwierzytelniania w protokole Telnet oraz bezpieczne rozszerzenia rlogin oferowały już wtedy alternatywy, które pozwalały uniknąć przesyłania haseł w postaci otwartego tekstu.

Dlaczego atak typu sniffing w Helsinkach doprowadził do powstania SSH

W 1995 roku sieć na Politechnice w Helsinkach padła ofiarą ataku typu password sniffing, opisanego wcześniej przez CERT. Tatu Ylönen, tamtejszy badacz, napisał zamiennik i udostępnił go jako freeware w lipcu 1995 roku. Nazwał go Secure Shell.

O sukcesie zdecydowały dwie decyzje projektowe. Sesja była szyfrowana, więc podsłuchujący w segmencie sieci nie uzyskiwał żadnych użytecznych danych. Ponadto serwer potwierdzał swoją tożsamość za pomocą klucza, dzięki czemu klient mógł zweryfikować, czy połączył się z właściwą maszyną. Była to luka, którą pozostawiało zaufanie do nazwy hosta w protokole rlogin.

Popularność wzrosła również dlatego, że polecenia odpowiadały tym, których użytkownicy już używali. ssh zastąpiło rsh oraz rlogin, a scp zastąpiło rcp. Przejście na nowe rozwiązanie wymagało jedynie zmiany nawyku, a nie całego procesu pracy. Pod koniec 1995 roku baza użytkowników osiągnęła około 20 000 osób w pięćdziesięciu krajach. W grudniu tego samego roku Ylönen założył firmę SSH Communications Security w celu dalszego rozwoju i sprzedaży oprogramowania.

Od darmowego wydania do produktu komercyjnego

W miarę jak SSH stało się przedsięwzięciem biznesowym, licencja kodu źródłowego uległa zmianie. Późniejsze wydania zawierały warunki ograniczające możliwości wykorzystania kodu przez inne podmioty, a ostatnią wersją, którą można było swobodnie wykorzystywać, była ssh 1.2.12. Nie ma w tym nic niewłaściwego. Oznaczało to po prostu, że rozwój wersji SSH, na której mogła opierać się reszta świata, został zatrzymany, podczas gdy prace rozwojowe kontynuowano w miejscu niedostępnym dla społeczności. Licencje decydują o tym, który kod przetrwa; jest to wzorzec, o którym warto przeczytać w jak licencjonowanie open source ukształtowało nowoczesną infrastrukturę.

Dlaczego OpenBSD stworzyło fork OpenSSH w 1999 roku

Na początku 1999 roku Björn Grönvall powrócił do ostatniej wolnej wersji i rozpoczął usuwanie błędów. Jego wersja nosiła nazwę OSSH i obsługiwała wyłącznie protokół SSH 1.3.

Projekt OpenBSD przejął OSSH i przebudował go. Według relacji samego projektu, Theo de Raadt, Niels Provos, Markus Friedl, Bob Beck, Aaron Campbell oraz Dug Song wykonali pracę polegającą na oczyszczeniu, audycie i rozszerzeniu kodu. Rezultatem był OpenSSH 1.2.2, który został wydany wraz z OpenBSD 2.6 w dniu 1 grudnia 1999 roku.

Dlaczego fork stworzony przez mały projekt systemu operacyjnego trafił na niemal każdą maszynę? Z powodu wymagań OpenBSD. OpenBSD dostarcza audytowany system bazowy, który ma być bezpieczny w konfiguracji domyślnej, więc szyfrowane zdalne logowanie musiało znajdować się w tym systemie, na licencji bez żadnych ograniczeń. Audytowany kod na nieograniczonej licencji był dokładnie tym, czego potrzebowali wszyscy inni dostawcy systemów operacyjnych. Damien Miller, Philip Hands i inni niemal natychmiast rozpoczęli tworzenie gałęzi przenośnej (portable), skąd pochodzi p w wersji takiej jak 10.5p1. OpenBSD rozwija czystą wersję, a gałąź przenośna dodaje warstwę integracyjną dla pozostałych systemów. Sposób, w jaki Unix podzielił się na systemy, których używamy dzisiaj wyjaśnia, dlaczego ta warstwa jest w ogóle potrzebna.

Obsługa drugiej wersji protokołu pojawiła się w OpenSSH 2.0, a OpenBSD 2.7, wydane 15 czerwca 2000 roku, zawierało OpenSSH 2.1.

Dlaczego SSH-2 jest nowym protokołem, a nie tylko zmianą wersji

SSH-1 chronił integralność szyfrowanego strumienia za pomocą CRC-32, sumy kontrolnej zaprojektowanej do wykrywania błędów transmisji, a nie do odpierania ataków. W 1998 roku Ariel Futoransky i Emiliano Kargieman z CORE SDI wykazali, jakie są tego konsekwencje. Przy użyciu trybów szyfrowania CBC lub CFB oraz kontroli CRC-32, atakujący znający zaledwie 16 bajtów tekstu jawnego może wstrzyknąć wybrany tekst zaszyfrowany, który odbiorca zaakceptuje jako autentyczny, co pozwala na wykonywanie poleceń na serwerze.

Wada tkwiła w samym protokole, więc nie można było jej naprawić bez naruszenia kompatybilności. Implementacje zawierały zamiast tego detektor – kod w pliku o nazwie deattack.c, który próbował rozpoznawać atak w trakcie jego trwania. W lutym 2001 roku odkryto, że sam detektor zawiera błąd przepełnienia liczby całkowitej, CVE-2001-0144, umożliwiający zdalne wykonanie kodu na serwerach i klientach, które posiadały tę poprawkę. Projekt, którego nie da się naprawić, gromadzi poprawki, a poprawki te wprowadzają własne błędy.

Protokół SSH-2 został opracowany w grupie roboczej IETF o nazwie secsh i opublikowany jako RFC w styczniu 2006 roku: architektura w RFC 4251, warstwa transportowa w RFC 4253, uwierzytelnianie użytkownika w RFC 4252, a warstwa połączenia w RFC 4254. Podział na warstwy jest kluczowy, ponieważ każdą z nich można dzięki temu wymienić niezależnie. Większość dalszej historii tego protokołu to właśnie proces takiej wymiany.

Wyróżniają się dwie zmiany. Integralność przeniesiono z CRC-32 na HMAC (hash-based message authentication code) z kluczem opartym na wspólnym sekrecie, dzięki czemu atakujący, który nie potrafi obliczyć MAC, nie może sfałszować pakietu. Uzgadnianie klucza przeniesiono natomiast na Diffie-Hellman. W SSH-1 klient wybierał klucz sesji i wysyłał go zaszyfrowanego kluczami RSA serwera, więc każdy, kto później wszedł w posiadanie tych kluczy prywatnych, mógł odszyfrować zarejestrowaną sesję. Diffie-Hellman generuje dla każdej sesji nowy sekret, który nigdy nie jest przesyłany, więc rejestrowanie ruchu teraz i kradzież klucza hosta później nic nie daje. Ta właściwość nazywana jest utajnianiem z wyprzedzeniem (forward secrecy).

SSH-2 nie jest kompatybilny z SSH-1 na poziomie transmisji danych. Dlatego numer wersji zmienił się całkowicie, a nie tylko o ułamek dziesiętny.

Dlaczego protokół SSH-1 został usunięty, a nie naprawiony

Usunięcie protokołu trwało przez trzy wydania https://www.openssh.org/releasenotes.html OpenSSH. Wersja 7.0 z 11 sierpnia 2015 r. domyślnie wyłączyła protokół 1 na etapie kompilacji. Wersja 7.4 z 19 grudnia 2016 r. usunęła obsługę tego protokołu po stronie serwera. Wersja 7.6 z 3 października 2017 r. usunęła również stronę kliencką wraz z opcjami konfiguracji oraz dokumentacją.

Pozostawienie tej opcji dla starszego sprzętu byłoby rozwiązaniem bardziej przyjaznym dla użytkownika, jednak wykrycie podatności CRC-32 wyjaśnia, dlaczego odrzucono taką możliwość. Przepełnienie było możliwe do wykorzystania tylko dlatego, że kod protokołu 1 był skompilowany i znajdował się w ścieżce, którą większość administratorów uważała za nieaktywną w swoich systemach. Kod, który jest dostarczany w oprogramowaniu, może zostać wykorzystany. Kod, który został usunięty, nie może.

Dlaczego pierwsze połączenie SSH ostrzega o kluczu hosta

Szyfrowanie gwarantuje prywatność ruchu, ale nie potwierdza tożsamości odbiorcy. Jeśli atakujący przejmie połączenie i odpowie w imieniu serwera, nawiązana zostanie w pełni zaszyfrowana sesja z atakującym; jest to atak typu machine-in-the-middle. SSH przeciwdziała temu za pomocą klucza hosta: serwer udowadnia posiadanie prywatnej części pary kluczy, a klient porównuje ten klucz z wartością zapisaną podczas poprzedniego połączenia. Szczegółowy opis mechanizmu połączenia znajduje się w co dzieje się podczas otwierania połączenia SSH.

Przy pierwszym połączeniu brakuje danych historycznych, więc klient nie ma punktu odniesienia i wyświetla zapytanie:

The authenticity of host 'vps.example.com (203.0.113.10)' can't be established.
ED25519 key fingerprint is SHA256:BQ0Qs2jVXhH2lPZ2rM0aQ0mQ8f9pQ0m3nH0oQ1bYqkE.
This key is not known by any other names.
Are you sure you want to continue connecting (yes/no/[fingerprint])?

Odpowiedź yes zapisuje klucz w ~/.ssh/known_hosts. Każde kolejne połączenie porównuje klucz z zapisaną wartością, a niezgodność skutkuje wyświetleniem najbardziej krytycznego komunikatu w programie:

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
@    WARNING: REMOTE HOST IDENTIFICATION HAS CHANGED!     @
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
IT IS POSSIBLE THAT SOMEONE IS DOING SOMETHING NASTY!

Pierwszy komunikat oznacza, że protokół przyznaje się do swojego jedynego słabego punktu. Zasada "zaufania przy pierwszym użyciu" (Trust on first use) sprawia, że bezpieczeństwo pierwszego połączenia zależy wyłącznie od bezpieczeństwa sieci, w której się znajdujesz. Można wyeliminować to ryzyko. Przed nawiązaniem połączenia sprawdź odcisk klucza (fingerprint) w konsoli dostawcy lub w dzienniku budowy serwera. Możesz opublikować go w DNS jako rekord SSHFP (RFC 4255), co jest zalecane tylko w przypadku wdrożonego DNSSEC. Alternatywnie, podpisz klucze hostów własnym urzędem certyfikacji (CA), dzięki czemu klienci będą ufać urzędowi, a nie każdemu kluczowi z osobna. W praktyce większość użytkowników akceptuje monit bez weryfikacji, co warto otwarcie przyznać.

Jak klucze publiczne wyparły hasła

Uwierzytelnianie kluczem publicznym było dostępne od wczesnych wydań SSH, jednak upłynęły lata, zanim stało się standardem. Mechanizm ten jest asymetryczny: klient dowodzi posiadania klucza prywatnego poprzez podpisanie wyzwania, a klucz prywatny nigdy nie opuszcza urządzenia klienta. Hasło działa odwrotnie. Mimo że SSH przesyła je wewnątrz zaszyfrowanego kanału, serwer otrzymuje właściwy sekret, więc przejęty lub wrogi serwer uzyskuje dane, które może wykorzystać przeciwko użytkownikowi w innym miejscu.

Drugim powodem jest arytmetyka. Każdy serwer z otwartym portem 22 na publicznym adresie otrzymuje zautomatyzowane próby logowania przez całą dobę, a hasło jest ciągiem znaków, który można odgadnąć. Klucza nie da się odgadnąć w żadnym praktycznym sensie. Ustawienie PasswordAuthentication no oraz KbdInteractiveAuthentication no wyłącza zarówno uwierzytelnianie hasłem, jak i interaktywne monity o hasło, zamykając te ścieżki dla prób odgadywania haseł. Wyłączenie obu opcji usuwa również mechanizm awaryjny, który wcześniej ratował dostęp w przypadku problemów z kluczem, dlatego należy nauczyć się rozróżniać różne błędy, które zwracają komunikat Permission denied (publickey), zanim dojdzie do zablokowania dostępu. Rezygnacja z haseł oznacza również gromadzenie kluczy, a agent przechowujący ich kilkanaście oferuje każdy z nich po kolei, aż serwer osiągnie limit prób i rozłączy połączenie, co jest powodem, dla którego logowanie może zakończyć się błędem Too many authentication failures, nawet gdy właściwy klucz jest załadowany. Generowanie i rotacja kluczy zostały opisane w podstawach zarządzania kluczami SSH, a ustawienia po stronie serwera w zwiększaniu bezpieczeństwa SSH na VPS.

Dlaczego lista algorytmów SSH stale się zmienia

Warstwowa budowa protokołu pozwala na wycofywanie algorytmów bez konieczności tworzenia nowego protokołu. OpenSSH konsekwentnie korzysta z tej swobody, a daty wydań pokazują tempo tych zmian.

Ed25519 pojawił się w OpenSSH 6.5 w dniu 30 stycznia 2014 roku, wraz z szyfrem chacha20-poly1305 oraz formatem klucza prywatnego chronionym przez bcrypt. Podpisy Ed25519 wyprowadzają wartość nonce dla każdego podpisu w sposób deterministyczny, dzięki czemu słaby generator liczb losowych w momencie podpisywania nie może ujawnić klucza prywatnego. Właśnie w ten sposób klucze prywatne DSA i ECDSA były ujawniane w rzeczywistych incydentach.

W przypadku DSA proces przebiegł inaczej. OpenSSH 7.0 wyłączyło klucze hosta i użytkownika ssh-dss w czasie wykonywania w 2015 roku, ponieważ algorytm ten jest ograniczony do 160-bitowego klucza prywatnego i funkcji SHA-1. Wersja 9.8, wydana 1 lipca 2024 roku, wyłączyła DSA na etapie kompilacji. Wersja 10.0, z 9 kwietnia 2025 roku, całkowicie go usunęła, co według projektu "zamyka proces wycofywania rozpoczęty w 2015 roku". Dziesięć lat od wyłączenia do usunięcia.

RSA nie zniknęło, ale jego stary format podpisu tak. OpenSSH 8.8, z 26 września 2021 roku, przestało domyślnie akceptować podpisy RSA wykonane przy użyciu SHA-1. Informacje o wydaniu podają jasny powód: SHA-1 jest kryptograficznie złamany, a kolizje z wybranym prefiksem były możliwe do uzyskania za kwotę poniżej 50 000 USD. Jeśli kiedykolwiek napotkałeś sign_and_send_pubkey: no mutual signature supported podczas łączenia się ze starym serwerem, to jest to właśnie ta zmiana. Twój klucz jest poprawny. Algorytm podpisu, o który poprosiła druga strona, już nie.

Ten sam proces dotyczy teraz wymiany kluczy, tym razem wyprzedzając zagrożenie. Ruch przechwycony dzisiaj może zostać zarchiwizowany i odszyfrowany lata później przez posiadacza wydajnego komputera kwantowego, więc uzgadnianie kluczy musiało zostać zmienione, zanim taka maszyna powstanie. OpenSSH 9.0, z 8 kwietnia 2022 roku, uczyniło hybrydową wymianę kluczy domyślną: sntrup761x25519-sha512@openssh.com łączy algorytm postkwantowy z wymianą X25519, dzięki czemu wynik nie jest słabszy niż część klasyczna, nawet jeśli nowy algorytm okaże się zawodny. OpenSSH 9.9, z 19 września 2024 roku, dodało mlkem768x25519-sha256, oparte na ML-KEM (module lattice key encapsulation mechanism), ustandaryzowanym przez NIST w 2024 roku. OpenSSH 10.0 uczyniło to domyślnym mechanizmem uzgadniania kluczy, a strona projektu dotycząca kryptografii postkwantowej wyjaśnia powody tej decyzji. OpenSSH 10.1, z 6 października 2025 roku, zaczęło wyświetlać ostrzeżenia, gdy połączenie negocjuje wymianę kluczy, która nie jest postkwantowa:

** WARNING: connection is not using a post-quantum key exchange algorithm.
** This session may be vulnerable to "store now, decrypt later" attacks.
** The server may need to be upgraded.

To ostrzeżenie jest domyślnie włączone i kontrolowane przez opcję WarnWeakCrypto w ssh_config. Każda z metod hybrydowych jest uznawana za postkwantową, więc serwer korzystający ze starszego domyślnego sntrup761 nie wywoła tego ostrzeżenia. OpenSSH 10.6, z 6 października 2026 roku, dodało tę samą opcję do sshd_config, gdzie również jest domyślnie włączona i loguje klientów łączących się bez wymiany kluczy postkwantowych. Znaczenie tego ostrzeżenia w praktyce oraz sposób postępowania z serwerem, który je wywołuje, opisano w domyślnych ustawieniach postkwantowej wymiany kluczy SSH. Samo ostrzeżenie wskazuje na serwer, ale linia KexAlgorithms w konfiguracji klienta może równie skutecznie wykluczyć opcje postkwantowe, więc sprawdź, jaką wymianę kluczy faktycznie wynegocjowało połączenie, zanim cokolwiek zaktualizujesz.

Co ta historia oznacza dla serwera, z którym pracujesz

Wpisywane polecenie niemal nie zmieniło się od 1995 roku. Prawie wszystko, co znajduje się pod nim, zostało wymienione: weryfikacja integralności, wymiana kluczy, algorytmy podpisu, a nawet sama baza kodu. Było to możliwe tylko dlatego, że każda wymiana kończyła się celowym usunięciem starego rozwiązania, a każde usunięcie powodowało problemy u części użytkowników.

Bezpieczeństwo SSH zależy zatem głównie od używanej wersji. Ustawienia domyślne zawierają decyzje o tym, które algorytmy są oferowane, które odrzucane i jakie ostrzeżenia są wyświetlane. Stary serwer oferuje wszystko to, na co pozwalała jego wersja w momencie wydania, a połączenie jest nawiązywane w oparciu o wspólny mianownik obu stron lub kończy się niepowodzeniem, jeśli nie mają one wspólnych metod. Na dzień 6 listopada 2026 najnowsze wydanie przenośne to OpenSSH 10.6p2, opublikowane 5 listopada 2026. Zawiera ono krytyczne obejście problemu pominięcia uwierzytelniania hasłem, dotyczącego systemów Linux korzystających z musl libc przy wyłączonym PAM. Różnica między tą wersją a oprogramowaniem na maszynie, której nikt nie aktualizował od trzech lat, wyznacza skalę problemu. Weryfikacja tego stanu powinna znaleźć się w pierwszych dziesięciu minutach pracy na nowym VPS.

FAQ

Kto stworzył SSH i dlaczego?

Tatu Ylönen, badacz z Politechniki Helsińskiej, napisał SSH w 1995 roku po ataku polegającym na przechwytywaniu haseł w sieci uniwersyteckiej. Standardowe logowanie hasłem przez telnet i rlogin przesyłało hasła w sieci jako czytelny tekst, więc każdy monitorujący współdzielony segment sieci mógł przejąć dane uwierzytelniające. Istniejące rozszerzenia uwierzytelniania oferowały już alternatywy eliminujące przesyłanie haseł otwartym tekstem. Autor udostępnił program jako freeware w lipcu 1995 roku. Pod koniec tego samego roku oprogramowanie miało około 20 000 użytkowników w pięćdziesięciu krajach, a w grudniu 1995 roku założono firmę SSH Communications Security.

Jaka jest różnica między SSH-1 a SSH-2?

Są to odrębne protokoły, które nie są ze sobą kompatybilne na poziomie transmisji. SSH-1 był monolitycznym protokołem używającym CRC-32 do kontroli integralności, w którym klient przesyłał klucz sesji zaszyfrowany kluczami RSA serwera. SSH-2 dzieli zadania na warstwę transportową, warstwę uwierzytelniania i warstwę połączenia (RFC 4251 do 4254, styczeń 2006), używa HMAC do kontroli integralności i wyprowadza klucze sesji za pomocą algorytmu Diffie-Hellman. Dzięki temu zarejestrowany ruch pozostaje prywatny, nawet jeśli klucz hosta zostanie później skradziony. Obsługa SSH-1 była wycofywana z OpenSSH etapami, kończąc się w wersji 7.6 w październiku 2017 roku.

Dlaczego OpenSSH zastąpiło oryginalną implementację SSH?

Rozwój oryginalnego oprogramowania przeszedł w stronę produktu komercyjnego z restrykcyjną licencją, a ostatnim swobodnie dostępnym wydaniem było ssh 1.2.12. Na początku 1999 roku Björn Grönvall wznowił to wydanie jako OSSH, a zespół OpenBSD stworzył fork OSSH o nazwie OpenSSH, który został dołączony do OpenBSD 2.6 w dniu 1 grudnia 1999 roku. OpenBSD potrzebowało audytowanego kodu na licencji bez ograniczeń dla swojego systemu bazowego. Te dwie cechy pozwoliły każdemu innemu systemowi operacyjnemu na dystrybucję tej samej implementacji za pośrednictwem gałęzi portable.

Dlaczego przy pierwszym połączeniu SSH pyta o klucz hosta?

Ponieważ klient nigdy wcześniej nie widział tego serwera i nie ma z czym porównać jego klucza. Samo szyfrowanie nie pozwala odróżnić uczciwego serwera od maszyny znajdującej się w środku ścieżki (man-in-the-middle), dlatego SSH identyfikuje serwery za pomocą klucza i zapisuje jego wartość w ~/.ssh/known_hosts. Pierwsze połączenie to jedyny moment, w którym brakuje zapisanej wartości do weryfikacji, dlatego klient prosi użytkownika o potwierdzenie. Należy porównać odcisk klucza (fingerprint) z tym uzyskanym z konsoli dostawcy lub bezpośrednio z serwera, a każdy późniejszy komunikat REMOTE HOST IDENTIFICATION HAS CHANGED traktować jako realne zdarzenie, dopóki nie zostanie wyjaśniona jego przyczyna.

Dlaczego starsze klucze SSH przestają działać po aktualizacji?

Ponieważ OpenSSH wycofuje algorytmy zgodnie z opublikowanym harmonogramem. Klucze DSA (ssh-dss) zostały domyślnie wyłączone w OpenSSH 7.0 w 2015 roku i całkowicie usunięte w OpenSSH 10.0 w dniu 9 kwietnia 2025 roku. Klucze RSA nadal działają, ale podpisy wykonane za pomocą SHA-1 zostały domyślnie wyłączone w OpenSSH 8.8 we wrześniu 2021 roku, co objawia się błędem sign_and_send_pubkey: no mutual signature supported przy próbie połączenia ze starym serwerem. Klucz Ed25519, dostępny od wersji OpenSSH 6.5 ze stycznia 2014 roku, pozwala uniknąć obu tych problemów.

Czy ten artykuł był przydatny?