Jak skonfigurować VPS jako exit node w Tailscale
Instrukcja konfiguracji serwera VPS jako węzła wyjściowego Tailscale. Dowiedz się, jak włączyć IP forwarding, ogłosić trasę i uniknąć błędów z DNS oraz IPv6 w panelu admina.
Funkcja węzła wyjściowego Tailscale
Węzeł wyjściowy Tailscale (exit node) to urządzenie wewnątrz sieci tailnet, które obsługuje cały ruch internetowy pozostałych urządzeń. Serwer VPS (virtual private server) sprawdza się w tej roli, ponieważ posiada stały publiczny adres IP i działa w trybie ciągłym. Konfiguracja składa się z pięciu kroków: instalacji Tailscale na serwerze, ogłoszenia węzła wyjściowego, włączenia przekazywania pakietów IP (IP forwarding), zatwierdzenia trasy w konsoli administracyjnej oraz wyboru węzła na laptopie. Czwarty krok polega na zaznaczeniu pola wyboru w interfejsie WWW, a nie na wykonaniu polecenia; jest to moment, w którym większość użytkowników napotyka trudności.
Po aktywacji laptop szyfruje każdy pakiet i przesyła go do serwera VPS. Serwer VPS stosuje mechanizm source NAT (network address translation) i przekazuje pakiet dalej, używając własnego publicznego adresu IP. Witryny internetowe widzą serwer VPS. Sieć Wi-Fi w kawiarni widzi jedynie zaszyfrowany strumień UDP skierowany do serwera VPS i nic więcej. Bez węzła wyjściowego Tailscale przesyła ruch wyłącznie między własnymi urządzeniami, a każda witryna nadal widzi rzeczywisty adres użytkownika. To rozróżnienie decyduje o tym, czy Tailscale w ogóle można uznać za VPN.
Tailscale wykorzystuje protokół WireGuard do przesyłania danych oraz serwer koordynujący, który dystrybuuje klucze i pomaga urządzeniom odnaleźć się nawzajem w sieciach za NAT. Dzięki serwerowi koordynującemu nie ma potrzeby ręcznego kopiowania kluczy w poniższych krokach. Szczegółowe zestawienie wad i zalet znajduje się w artykule porównującym Tailscale i standardowy WireGuard. Jeśli użytkownik woli samodzielnie zarządzać każdym elementem tunelu, należy skonfigurować własny serwer VPN WireGuard na VPS.
Poniższe kroki zakładają, że Tailscale jest już zainstalowany na laptopie, a oba urządzenia są zalogowane do tej samej sieci tailnet. Tailnet to prywatna sieć Tailscale; każde urządzenie w niej otrzymuje stały adres z puli 100.64.0.0/10, chyba że administrator wyłączył obsługę IPv4 dla danej sieci.
Instalacja Tailscale na VPS
curl -fsSL https://tailscale.com/install.sh | sh
sudo tailscale upSkrypt instalacyjny wybiera repozytorium pakietów dla danej dystrybucji i instaluje demona tailscaled. Następnie tailscale up wyświetla adres URL uwierzytelniania. Należy otworzyć go w przeglądarce i zalogować się na to samo konto, którego używa laptop, ponieważ VPS zalogowany do innej sieci tailnet nie będzie w stanie obsłużyć połączenia z laptopem.
tailscale status
tailscale ip -4tailscale status powinno teraz wyświetlić oba urządzenia. tailscale ip -4 wypisuje adres tailnet serwera VPS, który należy później przekazać klientowi.
Tailscale wymaga urządzenia TUN do zestawienia tunelu. Na serwerach VPS typu KVM urządzenie to jest dostępne. W planach opartych na wirtualizacji kontenerowej, które współdzielą jądro systemu hosta, /dev/net/tun bywa niedostępne, przez co tailscaled nie może utworzyć interfejsu tailscale0. Przed kontynuowaniem należy uruchomić ls -l /dev/net/tun.
Włączenie przekazywania IP, w przeciwnym razie VPS odrzuci każdy pakiet
Maszyna z systemem Linux odrzuca każdy pakiet, który nie jest zaadresowany bezpośrednio do niej, ponieważ net.ipv4.ip_forward domyślnie wynosi 0. Węzeł wyjściowy (exit node) przyjąłby ruch, odszyfrował go, a następnie odrzucił. Zapisz to ustawienie w pliku, aby przetrwało restart systemu.
echo 'net.ipv4.ip_forward = 1' | sudo tee -a /etc/sysctl.d/99-tailscale.conf
echo 'net.ipv6.conf.all.forwarding = 1' | sudo tee -a /etc/sysctl.d/99-tailscale.conf
sudo sysctl -p /etc/sysctl.d/99-tailscale.conftee -a dopisuje dane do pliku, więc ponowne uruchomienie tych poleceń spowoduje dwukrotny zapis ustawień. Wynik nadal będzie poprawny, ale zawartość cat /etc/sysctl.d/99-tailscale.conf będzie wyglądać nieczytelnie. Zweryfikuj bieżącą wartość zamiast polegać wyłącznie na pliku:
sysctl net.ipv4.ip_forwardPolecenie musi zwrócić net.ipv4.ip_forward = 1. Jeśli pominiesz ten krok i użyjesz tailscale up --advertise-exit-node, klient wyświetli komunikat:
Warning: IP forwarding is disabled, subnet routing/exit nodes will not work.tailscale set --advertise-exit-node nie wykonuje tej kontroli, więc brak komunikatów ze strony set nie jest dowodem na to, że przekazywanie jest włączone. Sprawdź wartość sysctl samodzielnie.
Nie ma potrzeby ręcznego tworzenia reguły maskarady. tailscaled instaluje własne łańcuchy zapory sieciowej o nazwach ts-input, ts-forward oraz ts-postrouting, a reguła NAT dla ruchu węzła wyjściowego znajduje się w ts-postrouting. Wyświetl je za pomocą sudo iptables-save | grep ts- lub sudo nft list ruleset w systemach korzystających z nftables.
Udostępnianie serwera VPS jako węzła wyjściowego (exit node)
sudo tailscale set --advertise-exit-nodetailscale set zmienia jedno ustawienie, pozostawiając pozostałe bez zmian. tailscale up --advertise-exit-node również ogłasza węzeł, ale ma efekt uboczny: up traktuje flagi podane w wierszu poleceń jako kompletny zestaw ustawień niestandardowych, więc późniejsze wywołanie samego sudo tailscale up kończy się odmową uruchomienia i wyświetleniem komunikatu
changing settings via 'tailscale up' requires mentioning all
non-default flags. To proceed, either re-run your command with --reset or
use the command below to explicitly mention the current value of
all non-default settings:Należy używać set do bieżących zmian, aby uniknąć tego komunikatu.
Ogłoszenie jest jedynie ofertą. Serwer VPS informuje teraz serwer koordynujący, że jest gotowy pełnić funkcję węzła wyjściowego. Żaden klient nie może jeszcze z niego korzystać.
Zatwierdzenie węzła wyjściowego Tailscale w konsoli administracyjnej
Ten krok nie wymaga użycia żadnego polecenia. Otwórz stronę Machines w konsoli administracyjnej i znajdź serwer VPS, przy którym powinna być widoczna etykieta Exit Node. Otwórz menu tego urządzenia, wybierz Edit exit node, zaznacz pole Use as exit node, a następnie wybierz Save.
Dopóki to pole nie zostanie zaznaczone i zapisane, płaszczyzna sterowania wstrzymuje ofertę i nie przekazuje jej do żadnego urządzenia. Polecenie tailscale exit-node list na laptopie nie zwraca żadnych wyników, a ruch sieciowy zachowuje swoją standardową trasę. Na żadnym z urządzeń nie pojawia się komunikat o błędzie. Węzeł wyjściowy po prostu nie staje się dostępny.
Węzły wyjściowe można zatwierdzać automatycznie za pomocą wpisu w pliku polityki tailnet:
"autoApprovers": {
"exitNode": ["tag:exit"],
}Urządzenie uruchomione z flagą --advertise-tags=tag:exit jest wówczas zatwierdzane samodzielnie, pod warunkiem, że w tym samym pliku polityki zdefiniowano tag:exit w sekcji tagOwners. Tagowanie zmienia właściciela: otagowane urządzenie należy do tailnetu, a nie do konta użytkownika, co zmienia również zasady dostępu mające do niego zastosowanie. W przypadku pojedynczego serwera VPS użycie pola wyboru jest prostszym rozwiązaniem.
Wybór węzła wyjściowego na laptopie
Na kliencie z systemem Linux:
tailscale exit-node list
sudo tailscale set --exit-node=vps.your-tailnet.ts.netexit-node list wyświetla zatwierdzone węzły wyjściowe w sieci tailnet wraz z ich adresami. Pusta lista oznacza, że krok zatwierdzenia nie został wykonany. W systemach macOS, Windows, iOS oraz Android ten sam wybór znajduje się w menu Exit Node w aplikacji Tailscale.
Weryfikacja z poziomu klienta, nigdy z serwera:
curl -4 https://ifconfig.meUruchom to polecenie raz przed wyborem węzła wyjściowego i raz po nim. Adres musi zmienić się z lokalnego na publiczny adres IP serwera VPS. Aby przestać korzystać z węzła wyjściowego:
sudo tailscale set --exit-node=W pierwszym dniu ważna jest jeszcze jedna flaga. Po wybraniu węzła wyjściowego klient przesyła cały ruch do tunelu, w tym pakiety kierowane do 192.168.1.50, przez co drukarka i pamięć masowa w sieci przestają odpowiadać. Aby zachować dostęp do sieci lokalnej:
sudo tailscale set --exit-node=<name> --exit-node-allow-lan-access=trueDlaczego DNS zmienia się po włączeniu węzła wyjściowego (exit node)
Domyślnie urządzenie korzystające z węzła wyjściowego używa go również jako swojego interpretera DNS (systemu nazw domenowych) dla każdej domeny, co nadpisuje globalne i rozdzielone serwery nazw skonfigurowane dla Twojej sieci tailnet. Jest to zachowanie zamierzone. Gdyby zapytania nadal trafiały do lokalnego interpretera, router w kawiarni nadal widziałby nazwy wszystkich odwiedzanych witryn, mimo że sam ruch byłby prywatny. Nazwy i pakiety powinny wychodzić z tego samego miejsca.
Konsekwencją, która dotyka użytkowników korzystających z wewnętrznego interpretera, jest fakt, że serwer nazw sieci tailnet, od którego zależą, przestaje być używany, gdy węzeł wyjściowy jest aktywny. Włącz opcję Use with exit node dla tego serwera nazw na stronie DNS w konsoli administracyjnej, aby przywrócić jego działanie.
Nazwy MagicDNS nadal działają, ponieważ klient Tailscale odpowiada na nie lokalnie w 100.100.100.100, zanim cokolwiek dotrze do węzła wyjściowego. Sprawdź to za pomocą dig @100.100.100.100 your-vps.your-tailnet.ts.net lub na kliencie z systemd-resolved za pomocą resolvectl status, gdzie interfejs Tailscale wymienia 100.100.100.100 jako swój serwer DNS.
Jeśli wyłączysz obsługę DNS przez Tailscale za pomocą --accept-dns=false, klient zachowa interpreter, który uzyskał z sieci lokalnej. Ruch jest tunelowany, ale zapytania nie, co stanowi ten sam wyciek DNS, który dotyczy ręcznie konfigurowanych tuneli WireGuard. Nie zmieniaj --accept-dns, chyba że masz konkretny powód, aby to zrobić.
Obsługa IPv6 przez węzeł wyjściowy
Węzeł wyjściowy rozgłasza domyślne trasy, zarówno 0.0.0.0/0, jak i ::/0. Jeśli VPS nie posiada działającej ścieżki IPv6 do Internetu, pakiety IPv6 docierają przez tunel i są tam blokowane. Przed użyciem węzła należy przeprowadzić test na VPS:
ip -6 addr show
curl -6 https://ifconfig.meŻądanie, które nie nawiązuje połączenia, oznacza brak działającej ścieżki wyjściowej IPv6 na VPS. Jeśli curl zgłasza błąd "Could not resolve host", przyczyną jest nieprawidłowe rozpoznawanie nazw, a nie IPv6. W takim przypadku należy naprawić DNS na VPS i powtórzyć test. Strony obsługujące dual stack zazwyczaj nadal się ładują, ponieważ klienci implementujący mechanizm Happy Eyeballs, w tym curl, równolegle inicjują próbę połączenia IPv4, gdy próba IPv6 nie powiedzie się po krótkim czasie oczekiwania. Utrzymywane jest połączenie, które nawiąże się jako pierwsze. curl domyślnie czeka 200 milisekund, więc oczekiwanie to powoduje opóźnienie nowych połączeń, a nie błąd. Miejsca docelowe dostępne wyłącznie przez IPv6 pozostają nieosiągalne.
Drugą kwestią jest przekazywanie pakietów. Ustawienie net.ipv4.ip_forward = 1 przy pozostawieniu net.ipv6.conf.all.forwarding na wartości 0 zapewnia działającą ścieżkę IPv4 oraz "czarną dziurę" dla IPv6. Użytkownik odczuwa to jako "powolne działanie niektórych stron", zamiast jako błąd, który można zdiagnozować. Obie linie powinny znajdować się w pliku sysctl.
Czy VPS powinien również ogłaszać trasy podsieci?
Węzeł wyjściowy (exit node) przesyła cały ruch internetowy. Trasa podsieci (subnet route) obsługuje jeden prywatny zakres adresów znajdujący się za maszyną, która go ogłasza. Są to odrębne funkcje z oddzielnymi zatwierdzeniami; jedna maszyna może pełnić obie te role. Żadna z nich nie wystawia usługi działającej bezpośrednio na VPS, więc jeśli celem jest uzyskanie adresu URL HTTPS dla aplikacji na tym serwerze, funkcje serve oraz funnel są właściwym rozwiązaniem.
sudo tailscale set --advertise-routes=10.0.0.0/24Ogłoś podsieć, gdy VPS współdzieli sieć prywatną z innymi serwerami, do których dostęp ma odbywać się za pomocą ich prywatnych adresów. Zatwierdź ją w dedykowanym oknie dialogowym, oddzielnie od węzła wyjściowego: na stronie Machines wybierz VPS, przejdź do sekcji Subnets, wybierz Edit, aby otworzyć Edit subnet routes, zaznacz trasę, a następnie wybierz Save. Klienci z systemem Linux ignorują ogłoszoną trasę, dopóki nie zostanie użyta flaga --accept-routes, co stanowi jedną z różnic szczegółowo omówionych w przewodniku po routerach podsieci.
Dobierz zakres ostrożnie. Po zatwierdzeniu trasy laptop, który ją akceptuje (systemy Windows, macOS, iOS oraz Android robią to domyślnie, Linux po użyciu --accept-routes), może kierować ruch dla tego zakresu do tunelu. Zatwierdzenie 192.168.1.0/24 z poziomu VPS może spowodować, że laptop w sieci domowej korzystający z tego samego zakresu utraci dostęp do tych adresów na rzecz tunelu, a urządzenia w sieci lokalnej przestaną odpowiadać. Należy użyć własnego zakresu, a nie zakresu przydzielonego automatycznie przez domowy router.
Zwiększenie wydajności węzła wyjściowego za pomocą UDP GRO forwarding
Tailscale w wersji 1.54 lub nowszej, działający na jądrze Linux w wersji 6.2 lub nowszej, może wykorzystywać funkcję odciążania odbioru (receive offload), która zwiększa przepustowość dla ruchu przekazywanego. GRO (generic receive offload) scala przychodzące pakiety, zanim jądro przetworzy je pojedynczo. Według stanu na październik 2026 r. jest to nadal czynność wykonywana ręcznie na węźle wyjściowym.
sudo apt install -y ethtool
NETDEV=$(ip -o route get 8.8.8.8 | cut -f 5 -d " ")
sudo ethtool -K $NETDEV rx-udp-gro-forwarding on rx-gro-list offip -o route get 8.8.8.8 wskazuje interfejs, który faktycznie uzyskuje dostęp do Internetu, dzięki czemu nie trzeba wybierać między eth0, ens3 a enp1s0. Należy potwierdzić to za pomocą ethtool -k $NETDEV | grep udp-gro-forwarding, co powinno teraz zwrócić on. GRO pomaga tylko w przypadku ścieżki, która poza tym działa poprawnie, więc jeśli węzeł wyjściowy nadal jest wolny, należy zmierzyć samą ścieżkę w taki sam sposób, jak w przypadku zwykłego tunelu WireGuard, który działa wolniej niż łącze, na którym jest oparty.
Ustawienie to jest tracone po restarcie. W systemie korzystającym z networkd-dispatcher można zautomatyzować ten proces:
printf '#!/bin/sh\n\nethtool -K %s rx-udp-gro-forwarding on rx-gro-list off \n' "$(ip -o route get 8.8.8.8 | cut -f 5 -d " ")" | sudo tee /etc/networkd-dispatcher/routable.d/50-tailscale
sudo chmod 755 /etc/networkd-dispatcher/routable.d/50-tailscaleNajpierw należy sprawdzić, czy istnieje /etc/networkd-dispatcher/routable.d/. Jeśli nie, oznacza to, że system nie korzysta z networkd-dispatcher; w takim przypadku zadanie to może wykonać niewielka jednostka systemd, która uruchamia linię ethtool podczas startu systemu.
Co polityka dozwolonego użytku dostawcy oznacza dla ruchu wyjściowego
Każdy pakiet wysyłany przez klienta przez węzeł wyjściowy opuszcza sieć z publicznym adresem IP serwera VPS, dlatego jest przypisywany do Twojego konta. Zgłoszenia o nadużyciach trafiają do Twojej skrzynki odbiorczej: powiadomienia o naruszeniu praw autorskich, skargi na skanowanie portów. Przed skierowaniem ruchu domowego lub zespołowego przez jeden serwer należy zapoznać się z AUP (polityką dozwolonego użytku) dostawcy i nie udostępniać węzła wyjściowego osobom, za które nie można ręczyć.
Przepustowość jest liczona raz, podczas wychodzenia danych. Każdy bajt przechodzący przez węzeł wyjściowy przekracza VPS dwukrotnie, docierając z jednej strony i opuszczając go z drugiej, a w większości planów VPS mierzona jest tylko połowa wychodząca. Według stanu na październik 2026 r. SSD Nodes podaje limit każdego planu KVM jako transfer wychodzący, od 4TB do 48TB miesięcznie, a dokumentacja Vultr stwierdza, że ruch przychodzący nie jest mierzony. W przypadku pobierania danych, mierzony odcinek to droga z VPS przez tunel do laptopa. W przypadku wysyłania, jest to droga z VPS do Internetu. Tak czy inaczej, wszystko, co kierujesz przez węzeł wyjściowy, wlicza się do limitu raz, a strumień wideo oglądany przez węzeł wyjściowy zajmuje więcej miejsca w rozliczeniu, niż większość osób oczekuje. Sprawdź własny plan, ponieważ dostawca mierzący oba kierunki policzy ten strumień dwukrotnie.
Zakresy adresów centrów danych mają również swoją reputację. Niektóre witryny wyświetlają im więcej testów CAPTCHA, a niektóre serwisy streamingowe całkowicie odmawiają dostępu. Nic w konfiguracji tego nie zmienia, ponieważ jest to właściwość bloku adresowego należącego do dostawcy.
Dlaczego ruch nadal wychodzi przez lokalne połączenie
Węzeł wyjściowy jest ogłoszony, ale niezatwierdzony. tailscale exit-node list na kliencie nie zwraca żadnych danych, a żadna z maszyn nie rejestruje błędu. Przejdź do strony Machines, wybierz Edit exit node z menu VPS, zaznacz Use as exit node i wybierz Save.
Klient nie wybrał węzła. Zatwierdzenie udostępnia węzeł w sieci tailnet. Wybór jest oddzielną czynnością na każdym urządzeniu. Uruchom ponownie sudo tailscale set --exit-node=<name>, a następnie sprawdź ponownie curl -4 https://ifconfig.me.
Przekazywanie pakietów jest wyłączone. Objaw jest charakterystyczny: tailscale ping <vps> kończy się powodzeniem, tunel działa, a połączenia z zewnętrznymi adresami kończą się przekroczeniem czasu oczekiwania. sysctl net.ipv4.ip_forward zwraca wartość 0. Popraw plik sysctl, a następnie wykonaj sudo sysctl -p /etc/sysctl.d/99-tailscale.conf.
Firewall odrzuca przekazywane pakiety. tailscaled wstawia własny łańcuch ts-forward, co na czystym VPS jest wystarczające. Serwer z uruchomionym ufw lub Docker może mieć politykę FORWARD ustawioną na DROP oraz reguły znajdujące się przed regułami Tailscale. Nie zgaduj przyczyny: uruchom sudo iptables -L FORWARD -n -v podczas próby załadowania strony przez klienta i obserwuj, które liczniki rosną. Na systemie z ufw typowym rozwiązaniem jest DEFAULT_FORWARD_POLICY="ACCEPT" w pliku /etc/default/ufw, a następnie sudo ufw reload. Sprawdź również firewall sieciowy dostawcy w panelu sterowania, ponieważ jest to mechanizm niezależny od oprogramowania działającego na serwerze.
Połączenie działa, ale jest wolne. Uruchom tailscale netcheck na obu maszynach. Jeśli narzędzie zgłasza blokadę UDP, urządzenia nie mogą nawiązać bezpośredniego połączenia i korzystają z przekaźnika DERP, co zwiększa opóźnienia. Zezwolenie na ruch przychodzący UDP na porcie 41641 do VPS w firewallu sieciowym dostawcy zazwyczaj przywraca bezpośrednią ścieżkę.
Kiedy zrezygnować z serwera koordynacyjnego Tailscale
Wszystkie powyższe rozwiązania polegają na hostowanym serwerze koordynacyjnym Tailscale w zakresie wymiany kluczy oraz zatwierdzeń, które zostały kliknięte. Ruch sieciowy przesyłany jest bezpośrednio z laptopa do VPS lub przez przekaźniki DERP firmy Tailscale, gdy nie można ustanowić połączenia bezpośredniego. Serwer koordynacyjny nigdy nie pośredniczy w transmisji danych, jednak decyduje o tym, kto może dołączyć do tailnetu oraz do jakich zasobów ma dostęp każde urządzenie. Cena rzadko stanowi powód do zmiany, ponieważ darmowy plan obejmuje sześciu użytkowników z nieograniczoną liczbą własnych urządzeń, dlatego należy rozważyć samą zależność, a nie koszty. Sytuacja zmienia się przy siódmej osobie, a ponieważ Tailscale rozlicza się za użytkownika, a nie za urządzenie, warto obliczyć ile faktycznie płaci gospodarstwo domowe lub pięcioosobowy zespół, zanim decyzja zostanie podjęta na podstawie kosztów. Uczciwa ocena wymaga zrozumienia, do czego mogłoby uzyskać dostęp w przypadku przejęcia serwera koordynacyjnego lub kradzieży konta tożsamości, co zostało opisane w modelu zaufania Tailscale. Jeśli ta zależność jest czynnikiem, który chcesz wyeliminować, uruchom Headscale jako własny serwer kontrolny Tailscale i skieruj na niego oba klienty. Kroki dotyczące węzła wyjściowego (exit node) pozostają później takie same, z tą różnicą, że zatwierdzanie tras odbywa się za pomocą wiersza poleceń Headscale zamiast hostowanej konsoli. Headscale zastępuje płaszczyznę sterowania, ale pozwala zachować klienty Tailscale. Jeśli natomiast wolisz samodzielnie zarządzać całym stosem, NetBird udostępnia własny serwer koordynacyjny oraz klienty, które hostujesz na jednym VPS.
FAQ
Dlaczego mój ruch nadal korzysta z połączenia lokalnego po wybraniu węzła wyjściowego?
Istnieją dwie częste przyczyny. Węzeł wyjściowy został ogłoszony, ale nie został zatwierdzony: otwórz stronę Machines w konsoli administracyjnej, znajdź VPS, wybierz Edit exit node z menu, zaznacz Use as exit node i wybierz Save. Zatwierdzenie odbywa się w konsoli i żadne polecenie na serwerze go nie wykonuje. Druga przyczyna wygląda inaczej: przekazywanie IP jest wyłączone, więc tunel zostaje nawiązany, tailscale ping do VPS działa, a każdy zewnętrzny adres kończy się przekroczeniem czasu oczekiwania. Sprawdź za pomocą sysctl net.ipv4.ip_forward, co musi zwracać wartość 1.
Czy muszę zatwierdzać węzeł wyjściowy ręcznie za każdym razem?
Zatwierdzenie jest czynnością jednorazową dla każdej maszyny. Jeśli często przebudowujesz VPS, dodaj blok autoApprovers do pliku polityki tailnet zawierający "exitNode": ["tag:exit"], zdefiniuj tag:exit w sekcji tagOwners i uruchom węzeł za pomocą --advertise-tags=tag:exit. Urządzenie z tagiem należy do tailnet, a nie do konta użytkownika, więc reguły dostępu, które go dotyczą, również ulegają zmianie.
Z jakiego serwera DNS korzysta mój laptop, gdy włączony jest węzeł wyjściowy?
Z samego węzła wyjściowego. Urządzenie korzystające z węzła wyjściowego wysyła tam wszystkie zapytania DNS, co nadpisuje globalne i rozdzielone serwery nazw ustawione dla tailnet. Uniemożliwia to sieci lokalnej podgląd wyszukiwanych nazw. Aby zachować stosowanie jednego serwera nazw tailnet, włącz opcję Use with exit node dla niego na stronie DNS w konsoli administracyjnej. Nazwy MagicDNS nadal są rozwiązywane, ponieważ klient Tailscale odpowiada na nie lokalnie pod adresem 100.100.100.100.
Czy jeden VPS może być jednocześnie węzłem wyjściowym i routerem podsieci?
Tak. sudo tailscale set --advertise-exit-node oraz sudo tailscale set --advertise-routes=10.0.0.0/24 są niezależne i każdy z nich jest zatwierdzany w osobnym oknie dialogowym: węzeł wyjściowy poprzez Edit exit node w menu urządzenia na stronie Machines, a podsieć poprzez Edit w sekcji Subnets urządzenia, co otwiera Edit subnet routes. Oba wymagają włączonego przekazywania IP na VPS. Unikaj ogłaszania zakresu, który pokrywa się z siecią domową laptopa, ponieważ gdy ta trasa zostanie zatwierdzona, a laptop ją zaakceptuje, może przejąć te adresy z sieci lokalnej, przez co urządzenia lokalne staną się nieosiągalne.
Czy węzeł wyjściowy ukrywa mój ruch przed dostawcą VPS?
Nie. Tunel kończy się na VPS, więc ruch opuszcza serwer w formie oczekiwanej przez miejsce docelowe, a dostawca przesyła go w postaci jawnej wszędzie tam, gdzie sama witryna nie jest szyfrowana. Węzeł wyjściowy przesuwa punkt, w którym ruch łączy się z Internetem, z sieci, w której się znajdujesz, na wynajmowany serwer. Ukrywa przeglądanie stron przed Wi-Fi w kawiarni i domowym dostawcą ISP, ale jednocześnie ujawnia to samo przeglądanie dostawcy VPS wraz z przypisaną nazwą konta.