SSD Nodes Learn Hosting plans →
Przewodniki Matt ConnorAutor: Matt Connor

Tailscale na OpenWrt: miejsce we flashu i strefa firewalla

Cała sieć domowa w tailnecie z jednego routera OpenWrt: apk zamiast opkg w 25.12, wolne miejsce na /overlay, strefa fw4, trasy podsieci i co zrobić, gdy LAN nie odpowiada.

Tailscale na OpenWrt jako router podsieci

Tailscale na OpenWrt pozwala wpiąć całą sieć domową do tailnetu z jednego routera. Nie musisz instalować klienta na każdym urządzeniu. Wystarczy natywny pakiet tailscale z oficjalnego feedu, osobna strefa w firewallu fw4 i ogłoszenie podsieci flagą --advertise-routes. O sukcesie decydują dwie rzeczy. Pierwsza: czy pakiet zmieści się we flashu routera. Druga: czy firewall przepuści ruch z interfejsu tailscale0 do sieci LAN.

Typowy polski scenariusz wygląda tak: masz router od operatora, a za nim własny router z OpenWrt. Albo masz łącze LTE lub światłowód, na którym operator daje adres za CGNAT (carrier-grade NAT, czyli NAT po stronie operatora), więc nie przekierujesz żadnego portu. Tailscale nie potrzebuje publicznego adresu IP ani otwartych portów, dlatego taki układ mu nie przeszkadza. Gdy połączenie bezpośrednie się nie uda, ruch idzie przez przekaźnik DERP. Działa wtedy wolniej, ale działa.

Na niektórych routerach Tailscale trzeba uruchamiać w kontenerze. Na OpenWrt nie ma takiej potrzeby, bo pakiet jest w oficjalnym repozytorium i ma własny skrypt startowy procd. Za to pojawiają się dwie decyzje, których kontener nie wymagał: miejsce na partycji /overlay i konfiguracja stref firewalla.

Co zmieniło się w OpenWrt w 2026 roku

Większość poradników w sieci powstała przed dwiema zmianami.

Pierwsza: OpenWrt 25.12.0, wydany jako stabilny 5 marca 2026, zastąpił menedżer pakietów opkg menedżerem apk (Alpine Package Keeper). Ogłoszenie wydania mówi wprost, że argumenty apk różnią się od argumentów opkg. Polecenia opkg install ze starszych poradników na 25.12 nie zadziałają.

Druga: seria 24.10 nie dostaje poprawek bezpieczeństwa po wrześniu 2026. Tak zapowiedziano przy wydaniu 25.12.0. Router wystawiony na internet i wpięty do tailnetu powinien dostawać łatki. Jeśli wciąż masz 24.10, zaplanuj aktualizację do 25.12. Polecenia opkg podaję niżej tylko dla tych, którzy jeszcze tego nie zrobili.

Wersję systemu i architekturę procesora sprawdzisz tak:

grep -E 'DISTRIB_RELEASE|DISTRIB_ARCH' /etc/openwrt_release

DISTRIB_RELEASE pokazuje wersję, na przykład 25.12.0. DISTRIB_ARCH pokazuje architekturę pakietów, na przykład mips_24kc albo aarch64_cortex-a53. Architektura przyda się za chwilę.

Ile miejsca we flashu potrzebuje Tailscale na OpenWrt?

To pierwsze pytanie, zanim cokolwiek zainstalujesz. Tailscale jest napisany w Go, a programy w Go są linkowane statycznie, więc jeden plik zawiera cały runtime i wszystkie biblioteki. Taki plik jest duży.

Sprawdź wolne miejsce na partycji z nadpisaniami, na którą trafiają instalowane pakiety:

df -h /overlay

Kolumna Available to miejsce, którym dysponujesz. Następnie otwórz w przeglądarce feed dla swojej wersji i architektury:

https://downloads.openwrt.org/releases/25.12.0/packages/<DISTRIB_ARCH>/packages/

Znajdź tam plik tailscale-*.apk i odczytaj jego rozmiar. W dniu pisania (18 listopada 2026) pakiet dla mips_24kc i dla aarch64_cortex-a53 miał po około 10 MB. Nie traktuj tej liczby jako stałej. Feed jest regularnie przebudowywany, a rozmiar zależy od architektury. Sprawdź go sam w dniu instalacji.

Ważne: rozmiar w feedzie to skompresowane archiwum do pobrania. Plik po rozpakowaniu zajmie na /overlay więcej. Tailscale w swoim poradniku o małych binarkach pokazuje, że nawet okrojona kompilacja waży kilkanaście MiB przed kompresją. Zaznacza też, że rozmiar zależy od wersji, systemu i architektury. Rachunek jest więc prosty. Na routerze z 16 MB flasha sam pobierany pakiet zajmuje ponad połowę kości, a obraz systemu zajmuje swoją część. Na takim sprzęcie natywny pakiet praktycznie się nie zmieści. Jeśli df -h /overlay pokazuje kilka megabajtów wolnego miejsca, nie instaluj na ślepo.

Za mało miejsca: dwa uczciwe wyjścia

Extroot na pamięci USB. Jeśli router ma port USB, możesz przenieść partycję /overlay na pendrive. Wtedy pakiety instalują się na USB, a flash przestaje być ograniczeniem. Koszt: router zależy od pendrive'a. Gdy pamięć się zepsuje albo wypadnie z gniazda, router straci pakiety zainstalowane na USB, w tym Tailscale. Procedurę opisuje wiki OpenWrt na stronie o extroot.

Kompilacje społeczności skompresowane UPX. Istnieją repozytoria z binarką Tailscale skompresowaną programem UPX (paker plików wykonywalnych). Zajmują znacznie mniej miejsca. Koszt: uruchamiasz plik zbudowany przez kogoś spoza projektu Tailscale i spoza OpenWrt. Ten plik ma pełny dostęp do twojej sieci, więc musisz ufać jego autorowi i sprawdzać każdą aktualizację. Sam Tailscale w poradniku o małych binarkach ostrzega, że użycie pakera bywa niebezpieczne. Większość pakerów wymaga wyłączenia ochrony W^X albo katalogu tymczasowego z prawem wykonywania, a część programów antywirusowych traktuje spakowane pliki jako złośliwe. Rozmiarów podawanych przez te repozytoria nie sprawdzałem, więc ich tu nie przytaczam.

Istnieje też wyjście bez kompromisów: router z większym flashem. Często kosztuje mniej niż godziny walki z extrootem.

Instalacja pakietu tailscale

Na OpenWrt 25.12 (apk):

apk update
apk add tailscale

apk update odświeża indeksy repozytoriów, a apk add instaluje pakiet. Pakiet ciągnie zależności kmod-tun (sterownik interfejsu TUN) i ca-bundle (certyfikaty urzędów certyfikacji). Odpowiedniki innych poleceń opkg znajdziesz w ściągawce opkg-to-apk na wiki OpenWrt. Zajrzyj tam przed każdą operacją, której nie znasz, bo nawyki z opkg nie przenoszą się jeden do jednego.

Na OpenWrt 24.10 (opkg), tylko do czasu aktualizacji systemu:

opkg update
opkg install tailscale

Potem włącz start usługi przy uruchomieniu routera i uruchom ją:

/etc/init.d/tailscale enable
/etc/init.d/tailscale start
tailscale version

tailscale version powinien wypisać numer wersji. Jeśli dostajesz błąd połączenia z demonem, usługa nie wystartowała. Sprawdź wtedy logread | grep tailscale.

Konfiguracja usługi leży w /etc/config/tailscale, w sekcji settings. Skrypt startowy czyta z niej między innymi port (domyślnie 41641, UDP) oraz state_file (domyślnie /etc/tailscale/tailscaled.state). Plik stanu przechowuje tożsamość routera w tailnecie, więc trzymaj go w kopii zapasowej konfiguracji. Bez niego router trzeba będzie zalogować od nowa.

fw_mode: nftables czy iptables

Firewall fw4 w OpenWrt działa na nftables. Pakiet Tailscale domyślnie też używa nftables. Skrypt startowy czyta opcję fw_mode z /etc/config/tailscale i przekazuje ją do demona tailscaled jako zmienną TS_DEBUG_FIREWALL_MODE. Na świeżym 25.12 nic tu nie zmieniaj.

Tryb iptables ma sens tylko na systemie, który wciąż używa iptables. Wtedy w /etc/config/tailscale zmień option fw_mode 'nftables' na option fw_mode 'iptables' i zrestartuj usługę:

/etc/init.d/tailscale restart

Interfejs tailscale i strefa w firewallu fw4

Tu leży większość problemów. Demon tworzy interfejs tailscale0, bo to domyślna nazwa urządzenia TUN na Linuksie. Pakiet nie tworzy jednak dla niego ani interfejsu w /etc/config/network, ani strefy w firewallu. Musisz to zrobić sam. Domyślna konfiguracja fw4 ma forward REJECT, czyli odrzuca przekazywanie ruchu, na które nie pozwala żadna reguła. Bez własnej strefy ruch z tailscale0 do LAN-u nie przejdzie.

Najpierw interfejs niezarządzany (proto none). OpenWrt nie nadaje mu adresu, bo adresy ustawia sam Tailscale. Interfejs jest potrzebny tylko po to, żeby firewall mógł go przypisać do strefy.

uci set network.tailscale='interface'
uci set network.tailscale.proto='none'
uci set network.tailscale.device='tailscale0'
uci commit network

Teraz strefa tailscale i przekazywanie ruchu z niej do strefy lan:

uci add firewall zone
uci set firewall.@zone[-1].name='tailscale'
uci set firewall.@zone[-1].input='ACCEPT'
uci set firewall.@zone[-1].output='ACCEPT'
uci set firewall.@zone[-1].forward='ACCEPT'
uci add_list firewall.@zone[-1].network='tailscale'
uci add firewall forwarding
uci set firewall.@forwarding[-1].src='tailscale'
uci set firewall.@forwarding[-1].dest='lan'
uci commit firewall
/etc/init.d/network reload
/etc/init.d/firewall reload

Sprawdź wynik:

uci show firewall | grep tailscale

Powinieneś zobaczyć strefę z name='tailscale' i network='tailscale' oraz regułę forwarding ze src='tailscale' i dest='lan'. Te same ustawienia zobaczysz w LuCI, w menu Network, Firewall.

input='ACCEPT' oznacza, że węzły tailnetu mogą łączyć się z samym routerem, także z LuCI i SSH. To wygodne do zdalnej administracji, ale świadomie otwiera panel routera dla tailnetu. Jeśli tego nie chcesz, ustaw input='REJECT' i dodaj reguły tylko dla usług, których potrzebujesz.

Ogłoszenie podsieci: --advertise-routes i SNAT

Najpierw sprawdź adresację LAN-u za OpenWrt. Jeśli to 192.168.1.0/24 albo 192.168.0.0/24, rozważ zmianę na mniej typową pulę. Te same pule ma bardzo wiele domowych routerów, także w sieciach, z których będziesz się łączyć. Laptop w sieci 192.168.1.0/24 u znajomych nie dotrze do twojego domowego 192.168.1.0/24, bo wygra trasa lokalna. W przykładach używam 192.168.47.0/24.

Druga decyzja to SNAT (source NAT, podmiana adresu źródłowego). Domyślnie Tailscale podmienia adres źródłowy ruchu, który router podsieci przekazuje do LAN-u. Urządzenia w LAN-ie widzą wtedy połączenia z adresu LAN routera i odpowiadają jemu, więc wszystko działa bez dodatkowych tras. Flaga --snat-subnet-routes=false (tylko Linux) wyłącza podmianę. Urządzenia w LAN-ie widzą wtedy prawdziwe adresy 100.x węzłów tailnetu, co przydaje się w logach i regułach dostępu.

Bez SNAT urządzenia w LAN-ie muszą wysyłać odpowiedzi do 100.64.0.0/10 (pula adresów Tailscale) przez router podsieci. Jeśli OpenWrt jest bramą domyślną swojego LAN-u, odpowiedzi i tak trafiają do niego. Tak jest w układzie z drugim routerem za skrzynką operatora, więc tam możesz bezpiecznie wyłączyć SNAT. Jeśli OpenWrt stoi jako zwykły klient w sieci operatora, a bramą jest skrzynka operatora, zostaw SNAT włączony. Bez niego musiałbyś dodać trasę powrotną do 100.64.0.0/10 na skrzynce operatora albo na każdym urządzeniu, a nie każda skrzynka na to pozwala.

Pierwsze logowanie z ogłoszeniem podsieci i bez SNAT:

tailscale up --advertise-routes=192.168.47.0/24 --snat-subnet-routes=false

Polecenie wypisze adres URL. Otwórz go w przeglądarce i zaloguj router do swojego tailnetu. Żeby zmienić te ustawienia później, użyj tailscale set. W odróżnieniu od tailscale up nie wymaga ono podawania wszystkich ustawień od nowa:

tailscale set --advertise-routes=192.168.47.0/24
tailscale set --snat-subnet-routes=true

Na koniec zatwierdź trasę. W konsoli administracyjnej Tailscale otwórz stronę Machines, wybierz router, w sekcji Subnets zaznacz trasę i kliknij Save. Bez tego kroku trasa jest ogłoszona, ale klienci jej nie dostają. Wyjątek: trasy pasujące do reguły autoApprovers w polityce tailnetu zatwierdzają się same.

Ten sam mechanizm na serwerze w chmurze opisuje poradnik o routerze podsieci Tailscale na VPS. Przyda się, jeśli chcesz połączyć domowy LAN z prywatną siecią u dostawcy.

Router odpowiada, a urządzenia za nim nie

To najczęstszy objaw. tailscale ping do adresu 100.x routera działa, ale ping 192.168.47.10 z laptopa kończy się timeoutem. Router jest w tailnecie, więc problem leży między klientem a LAN-em. Sprawdzaj po kolei.

1. Trasa nie jest zatwierdzona. Klient nie wie, że ruch do 192.168.47.0/24 ma iść przez router. Otwórz stronę Machines w konsoli i sprawdź, czy trasa jest zatwierdzona, a nie tylko ogłoszona.

2. Klient na Linuksie nie przyjmuje tras. Urządzenia z Linuksem domyślnie widzą tylko adresy Tailscale. Android, iOS, macOS, tvOS i Windows przyjmują nowe trasy automatycznie. Na linuksowym laptopie uruchom:

sudo tailscale set --accept-routes

3. Brakuje strefy albo przekazywania w fw4. Ruch do samego routera i ruch do LAN-u to dwie różne ścieżki w firewallu. Pierwsza przechodzi przez łańcuch input, druga przez forward. Jeśli tailscale0 nie jest w strefie z regułą przekazywania do lan, ruch forward odrzuca domyślne forward REJECT. Uruchom uci show firewall | grep tailscale i porównaj wynik z sekcją o strefie powyżej.

4. Przekazywanie IP jest wyłączone. Router podsieci na Linuksie wymaga włączonego przekazywania IP. Sprawdź:

cat /proc/sys/net/ipv4/ip_forward

Wynik 1 oznacza, że przekazywanie działa. Wynik 0 oznacza, że jądro odrzuca każdy pakiet, który nie jest adresowany do samego routera.

5. SNAT jest wyłączony, a router nie jest bramą LAN-u. Pakiet dociera do urządzenia, ale odpowiedź do 100.x idzie do skrzynki operatora i tam ginie. Najszybszy test to tailscale set --snat-subnet-routes=true. Jeśli wszystko zaczyna działać, brakowało trasy powrotnej.

6. Polityka dostępu blokuje ruch. Zatwierdzenie trasy i prawo dostępu do niej to dwie osobne rzeczy. Trasa trafia do tablic routingu klientów, ale ruch przechodzi tylko wtedy, gdy reguła w polityce tailnetu na niego pozwala.

Jeśli połączenie działa, ale wolno, sprawdź tailscale status. Słowo relay przy węźle oznacza ruch przez przekaźnik DERP. Przyczyny i sposoby ich usunięcia opisuje tekst o tym, dlaczego Tailscale jest wolny i jak odróżnić połączenie bezpośrednie od przekaźnika.

Aktualizacje: pakiet z feedu bywa w tyle

Pakiet w feedzie OpenWrt aktualizuje się wolniej niż upstream. W dniu pisania wersja w feedzie 25.12.0 była kilka wydań poprawkowych za najnowszym klientem Tailscale. Nie podaję tu numerów, bo zestarzeją się w ciągu tygodni. Porównaj je sam:

tailscale version

Pierwszą linię wyniku porównaj z najnowszym wydaniem na stronie Tailscale changelog albo GitHub releases. Wersję, która trafi do kolejnych kompilacji OpenWrt, pokazuje linia PKG_VERSION w pliku Makefile pakietu.

Aktualizacja samego pakietu na 25.12:

apk update
apk upgrade tailscale

Gdy podasz nazwę pakietu, apk upgrade aktualizuje tylko ten pakiet i potrzebne mu zależności. Przed aktualizacją sprawdź ponownie df -h /overlay, bo nowa wersja może być większa od starej.

Warto wiedzieć jeszcze jedno. Skrypt startowy pakietu ustawia TS_NO_LOGS_NO_SUPPORT=true, czyli wyłącza wysyłanie logów do log.tailscale.com. To dobre dla prywatności. Oznacza jednak, że wsparcie Tailscale nie zobaczy logów twojego routera, gdy poprosisz o pomoc.

Headscale zamiast serwera Tailscale

Jeśli używasz własnego serwera koordynacji, router loguje się przez flagę --login-server:

tailscale up --login-server https://headscale.example.com --advertise-routes=192.168.47.0/24 --snat-subnet-routes=false

Możesz dodać --authkey <klucz>, żeby router zalogował się bez otwierania przeglądarki. Headscale nie ma konsoli Machines z hostowanej usługi Tailscale, więc trasy zatwierdzasz na serwerze, w CLI Headscale:

headscale nodes approve-routes --identifier 1 --routes 192.168.47.0/24

Numer --identifier odczytasz z headscale nodes list. Instalację serwera krok po kroku opisuje poradnik o własnym serwerze Headscale zamiast płatnego panelu Tailscale.

Co router podsieci odsłania

Router podsieci wystawia cały LAN każdemu węzłowi tailnetu, któremu pozwala na to polityka dostępu. Nie tylko twojemu laptopowi, ale także telefonowi, który zgubisz, albo serwerowi w chmurze, który ktoś przejmie. Drukarka i stary NAS w LAN-ie nie mają własnej ochrony przed ruchem z tailnetu. Router przekazuje ten ruch dalej.

Dlatego nie zostawiaj polityki, która pozwala wszystkim na wszystko. Napisz regułę dostępu, która pozwala na 192.168.47.0/24 tylko twoim urządzeniom albo jednej grupie. Ogranicz też porty, jeśli potrzebujesz tylko kilku usług. Pamiętaj o input='ACCEPT' w strefie tailscale: przy szerokiej polityce każdy węzeł tailnetu dotrze do LuCI. Co widzi serwer koordynacji, a czego nie widzi, omawia osobny tekst o tym, czy Tailscale jest bezpieczny.

Jeśli zamiast dostępu do domu potrzebujesz wyjścia do internetu przez stały adres IP, to inne zadanie. Rozwiązuje je węzeł wyjściowy Tailscale na VPS. A gdy chcesz wystawić usługę z domu za CGNAT publicznie, dla ludzi spoza tailnetu, przyda się odwrócony tunel przez VPS.

FAQ

Czy Tailscale zmieści się na routerze z 16 MB flasha?

Natywny pakiet praktycznie nie. Sam pobierany plik .apk z feedu 25.12.0 miał w listopadzie 2026 około 10 MB, a po rozpakowaniu zajmuje więcej. Sprawdź df -h /overlay i rozmiar pakietu dla swojej architektury w feedzie. Gdy brakuje miejsca, najprostsze jest extroot na pendrivie USB. Kompilacje społeczności skompresowane UPX oszczędzają miejsce, ale wymagają zaufania do ich autora.

Dlaczego opkg install tailscale nie działa na OpenWrt 25.12?

Bo OpenWrt 25.12.0 zastąpił opkg menedżerem apk. Na 25.12 instalujesz pakiet poleceniami apk update i apk add tailscale. Argumenty apk różnią się od argumentów opkg, więc odpowiedniki innych poleceń sprawdź w ściągawce opkg-to-apk na wiki OpenWrt.

Router OpenWrt odpowiada przez Tailscale, ale urządzenia w LAN nie. Co sprawdzić?

Najpierw sprawdź, czy trasa podsieci jest zatwierdzona w konsoli (strona Machines, sekcja Subnets) albo w Headscale przez headscale nodes approve-routes. Potem sprawdź, czy klient na Linuksie ma --accept-routes. Następnie upewnij się, że tailscale0 jest w strefie fw4 z regułą przekazywania do lan, bo domyślne forward REJECT odrzuca ruch bez takiej reguły. Jeśli wyłączyłeś SNAT, a OpenWrt nie jest bramą LAN-u, odpowiedzi nie wracają. Włącz wtedy SNAT poleceniem tailscale set --snat-subnet-routes=true.

Czy Tailscale na OpenWrt działa za CGNAT?

Tak. Tailscale nie potrzebuje publicznego adresu IP ani przekierowania portu. Gdy połączenie bezpośrednie się nie uda, ruch idzie przez przekaźnik DERP, co widać jako relay w tailscale status. Przekaźnik działa wolniej niż połączenie bezpośrednie.

Czy wyłączać SNAT na routerze podsieci?

Tylko wtedy, gdy OpenWrt jest bramą domyślną swojego LAN-u. Wtedy urządzenia odsyłają odpowiedzi do routera, a ty widzisz prawdziwe adresy 100.x w logach. Jeśli bramą jest skrzynka operatora, zostaw domyślny SNAT. Bez niego urządzenia nie będą wiedziały, gdzie wysłać odpowiedź do 100.64.0.0/10.

Czy ten artykuł był przydatny?

#tailscale#openwrt#router#subnet-router#cgnat#fw4