Podatek od SSO w oprogramowaniu self-hosted
Analiza powodów blokowania OIDC oraz SAML w darmowych wersjach oprogramowania. Sprawdź, dlaczego dostawcy stosują ten model i na co zwrócić uwagę przed instalacją aplikacji.
Czym jest podatek od SSO
Podatek od SSO w oprogramowaniu typu self-hosted to schemat, w którym aplikacja jest darmowa, a jedyną funkcją, za którą trzeba zapłacić, jest logowanie jednokrotne (SSO). Całość można uruchomić na własnym VPS bez klucza licencyjnego i bez limitu stanowisk. Następnie, po otwarciu strony dotyczącej uwierzytelniania w dokumentacji, okazuje się, że OpenID Connect (OIDC) lub SAML (security assertion markup language) znajdują się w płatnym planie.
Ma to większe znaczenie niż zwykła funkcja za paywallem, ponieważ to właśnie SSO sprawia, że zestaw usług self-hosted zachowuje się jak jeden system. Dostawca tożsamości (IdP) zapewnia jedno konto na osobę, jedną politykę haseł, jedno miejsce do włączenia uwierzytelniania wieloskładnikowego (MFA) oraz jedno miejsce do zablokowania dostępu użytkownikowi. Bez tego każda aplikacja utrzymuje własną, małą bazę użytkowników, a każdą z nich trzeba zarządzać ręcznie.
Ten schemat jest na tyle stary, że doczekał się publicznego zestawienia. SSO Wall of Shame pod adresem sso.tax wymienia dostawców, którzy pobierają wysoką opłatę za logowanie jednokrotne, z wpisami sięgającymi 2018 roku, a jego autor stawia sprawiedliwą granicę: „Jeśli wsparcie dla SSO podnosi cenę o 10%, nie trafiasz na tę listę”. Większość pozycji na tej liście to oprogramowanie zamknięte. Ta sama logika cenowa pojawia się teraz w projektach open source, które hostujesz samodzielnie.
Dlaczego opiekunowie projektów przenoszą SSO do płatnych planów
Istnieją dwa powody i oba są uczciwe. Utrzymanie SSO jest kosztowne i jest to jedna z niewielu funkcji, za które zapłaci duża organizacja.
Koszty wsparcia są realne, ponieważ integracja tożsamości nigdy nie jest ukończona. Każdy IdP formatuje swoje oświadczenia (claims) nieco inaczej. Mapowanie grup, czas życia sesji, adresy URL przekierowań i różnice w czasie zegara (clock skew) generują błędy logowania, a błąd logowania blokuje wszystkich użytkowników jednocześnie, więc zgłoszenia te są pilne. Następnie pojawiają się kolejne żądania: zagnieżdżone grupy, mapowanie ról, automatyczne udostępnianie za pomocą SCIM (system for cross-domain identity management) oraz logi audytowe, które będzie czytać zespół ds. zgodności.
Strona przychodowa to kwestia arytmetyki, a nie złej woli. Firma, która nie może połączyć aplikacji ze swoim IdP, w ogóle jej nie wdroży, więc SSO wyznacza wyraźną linię między użytkownikiem, który płaci, a tym, który tego nie robi. Projekt typu open core musi gdzieś tę linię postawić. SSO pasuje do tego lepiej niż niemal każda inna funkcja, dlatego tak wiele projektów ją wybiera.
Jedna korekta do typowych skarg: przed założeniem, że funkcja została usunięta, należy sprawdzić dziennik zmian (changelog), ponieważ usunięcie jest odnotowane w informacjach o wydaniu (release notes). W większości projektów, które sprawdziłem na potrzeby tego wpisu, płatne funkcje SSO były od początku tworzone z myślą o płatnym planie. Wyjątkiem jest Planka. Jej darmowa edycja Community oferowała działające OIDC do wersji 2.2.0, wydanej 9 sierpnia 2026 roku, której informacje o wydaniu mówią: „OIDC/SSO has been removed from PLANKA Community”. Funkcja znajduje się teraz w Planka Pro, a wyjaśnienie samych opiekunów projektu potwierdza ten punkt: „Fakt, że znalazła się w Community, nigdy nie pasował do tego modelu”. Grafana jest typowa dla reszty. Jej strona dotycząca SAML zawiera notkę: „Available in Grafana Enterprise and Grafana Cloud”, podczas gdy ogólne OAuth z własnym wystawcą działa w kompilacji open source.
Rzeczywiste koszty podatku SSO
Pieniądze to mniejsza część problemu. Większość płatnych planów jest rozliczana za użytkownika, więc rachunek rośnie wraz z zespołem, podczas gdy hosting i aktualizacje pozostają po stronie administratora. Wyjątkiem jest n8n: strona z cennikiem wskazuje, że wszystkie plany obejmują nieograniczoną liczbę użytkowników, a opłaty naliczane są na podstawie miesięcznej liczby wykonań workflow.
Większy koszt stanowi ręczne zarządzanie tożsamością, co generuje problemy w czterech obszarach:
- Osobny magazyn haseł dla każdej aplikacji, co sprawia, że jedno ponownie użyte hasło stanowi lukę w każdej aplikacji, która je współdzieli.
- Usuwanie dostępu z pamięci. Należy pamiętać o każdej usłudze, z której korzystał pracownik, a ta zapomniana jest zazwyczaj najbardziej krytyczna.
- MFA konfigurowane dla każdej aplikacji z osobna, o ile dana aplikacja w ogóle je obsługuje.
- Współdzielone loginy, co w małych zespołach jest naturalną konsekwencją powyższej presji.
Ostatni punkt wymaga osobnego omówienia. Gdy zespół współdzieli jedno konto administratora w systemie zarządzania dokumentami, ścieżka audytu rejestruje jedną nazwę dla wszystkich działań, przez co nie można ustalić, kto usunął fakturę. Uprawnienia przypisane do użytkownika również przestają działać, ponieważ istnieje tylko jeden użytkownik. To jest rzeczywista szkoda wynikająca z podatku SSO: wymusza on na małych zespołach korzystanie z jednego współdzielonego konta, co jest gorszym rozwiązaniem niż jakakolwiek inna alternatywa.
Lista kontrolna przed wdrożeniem jakiegokolwiek rozwiązania
Wykonaj te kroki przed docker compose up, a nie po tym, jak aplikacja będzie zawierać 400 dokumentów.
- Otwórz stronę uwierzytelniania w dokumentacji i przeczytaj notatkę o poziomach dostępu na górze. Funkcje płatne są oznaczone plakietką lub krótką informacją o dostępności.
- Potwierdź, że aplikacja obsługuje OIDC lub SAML dla własnego dostawcy tożsamości, zamiast ograniczać się do sztywnej listy publicznych dostawców.
- Sprawdź mapowanie ról i grup. Utworzenie użytkownika to połowa zadania, a ręczne przypisywanie uprawnień w dziesięciu aplikacjach to ta część, która sprawia problemy.
- Sprawdź, czy aplikacja akceptuje uwierzytelnioną nazwę użytkownika w nagłówku z zaufanego proxy oraz czy można wskazać, któremu proxy ufa.
- Przejrzyj historię licencji w git i sprawdź, czy współtwórcy podpisują CLA (contributor licence agreement).
- Sprawdź procedurę wyrejestrowania użytkownika (offboarding). Dowiedz się, co dzieje się z tokenami API (application programming interface) oraz aktywnymi sesjami po wyłączeniu konta w IdP.
Punkt 2 jest źródłem największych rozczarowań. Przycisk "Sign in with Google" nie jest obsługą OIDC dla Twojego dostawcy tożsamości: to sztywna integracja z jednym konkretnym dostawcą. Prawdziwa obsługa wymaga podania adresu URL wystawcy (issuer URL), a cała reszta jest pobierana automatycznie poprzez mechanizm discovery. Możesz potwierdzić poprawność konfiguracji po stronie dostawcy za pomocą jednego polecenia.
curl -s https://id.example.com/.well-known/openid-configuration \
| jq '.issuer, .authorization_endpoint, .token_endpoint'Poprawnie działający dostawca zwraca trzy adresy URL. Pusty wynik lub błąd 404 zazwyczaj oznaczają błędną ścieżkę discovery, która jest specyficzna dla dostawcy: Keycloak publikuje ją pod adresem /realms/<realm>/.well-known/openid-configuration. Jeśli aplikacja nie posiada pola na adres URL wystawcy, nie będzie w stanie komunikować się z Twoim IdP, niezależnie od tego, co podaje lista funkcji.
Punkt 6 staje się problemem kilka tygodni po odejściu pracownika. Wyłączenie konta w IdP blokuje możliwość logowania. Nie powoduje to jednak unieważnienia tokena API wydanego wcześniej przez aplikację, ponieważ aplikacja weryfikuje ten token samodzielnie i nie odpytuje o niego IdP. Dlatego proces wyrejestrowania składa się z dwóch kroków: wyłączenia konta w IdP oraz usunięcia użytkownika lub jego tokenów wewnątrz każdej aplikacji.
Co faktycznie oznaczają odznaki poziomów
Informacje te zweryfikowano z dokumentacją każdego projektu w dniu 11 października 2026 r. Rozpocznijmy od wersji płatnych.
Grafana udostępnia SAML jako funkcję „dostępną w Grafana Enterprise i Grafana Cloud”, wraz z synchronizacją zespołów i provisioningiem SCIM. Generic OAuth, GitHub OAuth, LDAP (lightweight directory access protocol) oraz auth proxy znajdują się w wersji open source, więc użytkownik prowadzący niewielki self-hosting nadal może logować się przez własnego dostawcę. Płatna granica przebiega na SAML, a nie na logowaniu jednokrotnym (SSO) jako całości – to niuans, który określenie „podatek od SSO” zazwyczaj pomija.
Metabase jest bardziej bezpośredni. Dokumentacja stwierdza: „Uwierzytelnianie SAML jest dostępne tylko w planach Pro i Enterprise (zarówno w wersji self-hosted, jak i w Metabase Cloud)”. Wersja open source zachowuje logowanie hasłem oraz LDAP.
Passbolt oznacza swoją dokumentację SSO jako Pro i Cloud, więc wersja community nie posiada tej funkcji. Udokumentowani dostawcy obejmują Keycloak oraz Entra ID.
n8n blokuje wszystko za kluczem licencyjnym. Wersja self-hosted community jest darmowa na licencji fair-code, podczas gdy dokumentacja wymienia logowanie SAML i LDAP w planach Business i Enterprise, a OIDC wyłącznie w Enterprise. Oznacza to brak darmowej ścieżki logowania jednokrotnego. Jest to jeden z punktów na dłuższej liście tego, czego brakuje w darmowej edycji n8n.
Teraz druga strona, ponieważ ten schemat nie jest uniwersalny.
- GitLab Self-Managed posiada oznaczenie „Tier: Free, Premium, Ultimate” na stronie dotyczącej SAML, więc SAML w ramach własnej instancji GitLab nie generuje kosztów.
- Paperless-ngx konfiguruje OIDC przez django-allauth za pomocą
PAPERLESS_SOCIALACCOUNT_PROVIDERS, ukrywa lokalny formularz logowania za pomocąPAPERLESS_DISABLE_REGULAR_LOGINi mapuje oświadczenia (claims) na grupy za pomocąPAPERLESS_SOCIAL_ACCOUNT_SYNC_GROUPS. - Planka nie należy już do tej grupy. Jej edycja Community obsługiwała
OIDC_ISSUER,OIDC_CLIENT_IDorazOIDC_CLIENT_SECRET, domyślnie ustawiała zakresy (scopes) naopenid profile emaili nadawała uprawnienia administratora na podstawie oświadczenia o roli za pomocąOIDC_ADMIN_ROLES, aż do wersji 2.2.0 z 9 sierpnia 2026 r., która usunęła OIDC z wersji Community i przeniosła je do Planka Pro. Starsze wydania Community zachowują tę funkcję, jednak twórcy wspierają wyłącznie najnowszą wersję. - BookStack przełącza się za pomocą
AUTH_METHOD=oidc, a następnie mapuje grupy dostawcy na własne role za pomocąOIDC_USER_TO_GROUPS=trueiOIDC_GROUPS_CLAIM. - Vaultwarden wprowadził „wsparcie dla SSO z OpenID Connect” w wersji 1.35.0 z 27 grudnia 2025 r., na podstawie pull requesta od współtwórcy, który wcześniej utrzymywał tę funkcję w forku.
- listmonk posiada logowanie OIDC wraz z rolami użytkowników od wersji v4.1.0, wydanej 12 listopada 2024 r.
Wykorzystaj te informacje podczas wyboru rozwiązania, a nie po podjęciu decyzji. Tablica kanban Planka oraz inne alternatywy dla Trello do self-hostingu nie traktują tożsamości w ten sam sposób, podobnie jak BookStack, Wiki.js i Outline. Darmowe OIDC to funkcja, którą można oceniać tak samo jak limity pamięci czy klienty mobilne. Jeśli dopiero tworzysz listę, co hostować samodzielnie w 2026 roku stanowi rozsądny punkt wyjścia, a zarówno menedżer dokumentów Paperless-ngx, jak i Vaultwarden oferują darmowe OIDC już dziś.
Dlaczego reverse proxy przed aplikacją nie jest rozwiązaniem single sign-on
Powszechnym obejściem jest forward auth. Reverse proxy wstrzymuje każde żądanie, pyta usługę uwierzytelniania, czy dana przeglądarka jest zalogowana, a dopiero po uzyskaniu potwierdzenia przekazuje żądanie do aplikacji. authentik nazywa to dostawcą proxy (proxy provider), oferując tryb forward auth dla pojedynczej aplikacji oraz dla całej domeny. Authelia i oauth2-proxy wykonują to samo zadanie.
Blok witryny w Caddy wygląda następująco, zgodnie z przykładem dostarczonym przez authentik.
app.example.com {
forward_auth http://authentik-outpost:9000 {
uri /outpost.goauthentik.io/auth/caddy
copy_headers X-Authentik-Username X-Authentik-Email X-Authentik-Groups
trusted_proxies private_ranges
}
reverse_proxy app:8000
}Wielkość liter w nazwach nagłówków ma w Caddy znaczenie, ponieważ niedopasowana nazwa spowoduje przekazanie pustej wartości. Przy każdym zatwierdzonym żądaniu outpost ustawia X-authentik-username, X-authentik-email, X-authentik-groups oraz kilka innych.
Oto co się dzięki temu zyskuje. Nikt nie uzyska dostępu do aplikacji bez wcześniejszego przejścia przez dostawcę tożsamości, dzięki czemu niezałatany formularz logowania nie jest już wystawiony na działanie Internetu, a MFA ma zastosowanie do wszystkiego, co znajduje się za proxy.
Oto czego się dzięki temu nie zyskuje: tożsamości wewnątrz aplikacji. Aplikacja nadal posiada własne konta i własną definicję tego, kto jest zalogowany. Jeśli wszyscy przechodzą przez proxy i trafiają na jedno współdzielone konto administratora, uzyskuje się solidne drzwi wejściowe, za którymi kryje się jedna anonimowa sesja. Dziennik audytu nadal pokazuje tylko jedną nazwę. Uprawnienia nadal nie mogą różnić się w zależności od użytkownika. Nazywanie takiej konfiguracji SSO jest błędem w zabezpieczeniach, ponieważ proces wyrejestrowania użytkownika jest tylko częściowo skuteczny: usunięcie osoby z IdP zamyka drzwi wejściowe, podczas gdy utworzony przez nią wewnątrz aplikacji token API nadal działa dla każdego, kto może uzyskać bezpośredni dostęp do aplikacji.
Zabezpieczanie uwierzytelniania nagłówkiem
Niektóre aplikacje akceptują nazwę użytkownika przekazywaną przez proxy, co pozwala na identyfikację użytkownika bez korzystania z płatnych rozwiązań SSO. Nazwa tego ustawienia różni się w zależności od projektu.
Grafana nazywa to auth proxy i domyślnie dostarcza tę funkcję w stanie wyłączonym. Domyślna nazwa nagłówka to X-WEBAUTH-USER i można ją wskazać na dowolny nagłówek ustawiany przez proxy.
[auth.proxy]
enabled = true
header_name = X-authentik-username
header_property = username
auto_sign_up = true
whitelist = 10.0.0.5whitelist to linia, którą użytkownicy często pomijają. Dokumentacja Grafana wyraźnie wskazuje, że służy ona do zapobiegania podszywaniu się pod użytkowników poprzez nagłówek, dlatego powinna zawierać wyłącznie adres IP proxy. Gitea posiada analogiczną funkcję pod innymi nazwami i jest dostarczana z bezpieczniejszymi ustawieniami domyślnymi.
[security]
ENABLE_REVERSE_PROXY_AUTHENTICATION = true
REVERSE_PROXY_AUTHENTICATION_USER = X-WEBAUTH-USER
REVERSE_PROXY_TRUSTED_PROXIES = 10.0.0.5/32
REVERSE_PROXY_LIMIT = 1REVERSE_PROXY_TRUSTED_PROXIES domyślnie przyjmuje wartość 127.0.0.0/8,::1/128, a REVERSE_PROXY_LIMIT określa liczbę zaufanych proxy w łańcuchu. Ustawienie tego limitu na zero całkowicie wyłącza obsługę nagłówków.
Paperless-ngx oferuje PAPERLESS_ENABLE_HTTP_REMOTE_USER wraz z PAPERLESS_HTTP_REMOTE_USER_HEADER_NAME, a dokumentacja zawiera ostrzeżenie, które odnosi się do wszystkich tego typu ustawień:
To ustawienie umożliwi uwierzytelnienie poprzez proste dodanie nagłówka Remote-User: <username> do żądania. Należy zachować ostrożność!
Dwie zasady zapewniają bezpieczeństwo uwierzytelniania nagłówkiem i obie dotyczą dostępności sieciowej. Po pierwsze, aplikacja musi być niedostępna w inny sposób niż przez proxy, ponieważ każdy, kto może nawiązać połączenie z portem aplikacji, może wysłać taki nagłówek i podszyć się pod dowolnego użytkownika. W Dockerze ports: ["8000:8000"] publikuje port na wszystkich interfejsach, dlatego należy powiązać go z adresem loopback za pomocą ports: ["127.0.0.1:8000:8000"] lub usunąć publikację portu i umieścić proxy w tej samej sieci Docker. Po drugie, proxy musi usuwać każdą kopię nagłówka nadesłaną przez klienta, aby jedyną wartością, którą widzi aplikacja, była ta ustawiona przez proxy po przeprowadzeniu uwierzytelnienia.
Sprawdź oba warunki. Wykonaj pierwsze polecenie z maszyny spoza VPS, a drugie bezpośrednio na serwerze.
curl -si -H "Remote-User: admin" http://203.0.113.10:8000/ | head -n 1
ss -ltnp | grep 8000Polecenie curl powinno zakończyć się niepowodzeniem, a ss powinno zwrócić 127.0.0.1:8000 zamiast 0.0.0.0:8000. Jakakolwiek odpowiedź, taka jak HTTP/1.1 302 Found (zazwyczaj przekierowanie do strony logowania), oznacza, że aplikacja odpowiada bezpośrednio na żądania z Internetu. Przy włączonym uwierzytelnianiu nagłówkiem jest to luka, która pozwala każdemu zalogować się jako dowolny użytkownik poprzez wskazanie go w nagłówku.
Gdy nie ma darmowego SSO, podejmij decyzję zamiast narzekać
Cztery opcje, w kolejności, w jakiej bym je wypróbował.
- Wybierz aplikację, która zawiera OIDC. Jeśli dwa projekty wykonują tę samą pracę, a jeden z nich komunikuje się z Twoim dostawcą tożsamości za darmo, jest to realna różnica w kosztach utrzymania.
- Użyj uczciwie forward auth. W przypadku narzędzia administracyjnego z jednym kontem i jednym operatorem, proxy przed aplikacją jest wystarczające, a tożsamość per-użytkownik wewnątrz aplikacji nic nie wnosi.
- Zapłać. Jeśli aplikacja jest kluczowa dla Twojej pracy, a cena za stanowisko pasuje do wielkości Twojego zespołu, pieniądze te pozwalają utrzymać projekt, a alternatywą jest płacenie własnym czasem wieczorami.
- Zapytaj twórców, po przeszukaniu trackera zgłoszeń. Wsparcie OIDC w Vaultwarden pojawiło się dzięki fork'owi użytkownika i długo trwającemu pull requestowi, więc prośba o funkcję z gotową implementacją czasem trafia do darmowej edycji.
Nic z tego nie zadziała bez własnego dostawcy tożsamości, który jest elementem do zbudowania w pierwszej kolejności. Uruchamianie authentik na VPS zapewnia dostawcę OIDC i SAML oraz wspomniany wyżej outpost forward auth, a porównanie Keycloak, authentik i Zitadel omawia kompromisy, jeśli wolisz jeszcze nie podejmować decyzji.
Historia licencji i powód jej uwzględnienia na liście kontrolnej
Ostatni punkt listy kontrolnej dotyczy przyszłości, ponieważ obecny układ warstw jest tylko migawką stanu faktycznego. Dwa dobrze udokumentowane przypadki pokazują, jak szybko zmienia się sytuacja, w obu kierunkach. 10 sierpnia 2023 r. firma HashiCorp zmieniła licencję przyszłych wydań wszystkich swoich produktów oraz kilku bibliotek z MPL 2.0 (Mozilla Public License) na Business Source License 1.1, podczas gdy jej API, SDK oraz niemal wszystkie inne biblioteki pozostały na licencji MPL 2.0. Redis przeszedł na SSPL (Server Side Public License) w marcu 2024 r., a następnie 1 maja 2025 r. ogłosił, że Redis 8 jest również wydawany na licencji AGPLv3 (GNU Affero General Public License).
Oba przypadki należy traktować jako dowód na działanie mechanizmu, a nie jako analizę motywów. Licencja, z którą zapoznajesz się dzisiaj, dotyczy wersji instalowanej dzisiaj, a projekt, który posiada pełnię praw autorskich, może samodzielnie zmienić warunki kolejnego wydania. Dlatego pytanie o CLA znajduje się na liście kontrolnej, ponieważ szerokie przeniesienie praw autorskich jest tym, co umożliwia jednostronną zmianę licencji.
Przed oparciem swojego rozwiązania na danym projekcie, samodzielnie sprawdź jego historię.
git clone --filter=blob:none https://github.com/paperless-ngx/paperless-ngx.git
cd paperless-ngx
git log --follow --oneline -- LICENSEKrótka lista commitów, pochodząca głównie z pierwszego importu, jest dobrym sygnałem. Kilkukrotne nadpisanie pliku licencji oznacza, że przed zaplanowaniem prac w oparciu o obecne warunki należy zapoznać się z treścią każdego commita.
FAQ
Czym jest podatek SSO?
Podatek SSO to praktyka pobierania opłat za funkcję jednokrotnego logowania (Single Sign-On) jako opcję premium, podczas gdy reszta produktu jest darmowa lub tania. W oprogramowaniu self-hosted wygląda to jak aplikacja open source, którą można uruchomić bez klucza licencyjnego, ale w której obsługa OIDC lub SAML znajduje się w płatnym planie. Nazwa pochodzi od SSO Wall of Shame w serwisie sso.tax, który śledzi dostawców pobierających wysokie opłaty za tę funkcjonalność. Konsekwencją dla użytkownika self-hosted jest to, że każda aplikacja utrzymuje własną bazę użytkowników, więc konta muszą być tworzone i usuwane ręcznie.
Czy reverse proxy z forward auth to to samo co SSO?
Nie. Forward auth zabezpiecza wejście: proxy sprawdza tożsamość u dostawcy (identity provider) przed przekazaniem żądania do aplikacji. Aplikacja znajdująca się za proxy nadal korzysta z własnych kont, więc jeśli wszyscy logują się przez jeden wspólny login, powstaje jedna anonimowa sesja, a dziennik audytu zawiera tylko jedną nazwę użytkownika. Prawdziwa tożsamość per-użytkownik pojawia się dopiero wtedy, gdy aplikacja odczytuje nazwę użytkownika z nagłówka, co potrafią m.in. auth proxy w Grafana, reverse proxy authentication w Gitea oraz PAPERLESS_ENABLE_HTTP_REMOTE_USER w Paperless-ngx. Te ustawienia są bezpieczne tylko wtedy, gdy aplikacja nie jest dostępna inaczej niż przez proxy, ponieważ nagłówek jest zwykłym ciągiem znaków, który może wysłać każdy klient.
Które aplikacje self-hosted zawierają OIDC w darmowej wersji?
Stan na dzień 11 października 2026 r. według dokumentacji projektów: Paperless-ngx, BookStack, Gitea, listmonk oraz Vaultwarden wspierają OIDC w darmowych kompilacjach, a GitLab Self-Managed wymienia SAML w planie Tier: Free. Planka oferowała to do wersji 2.2.0 w sierpniu 2026 r., kiedy to przeniesiono OIDC z edycji Community do Planka Pro. Otwartoźródłowa wersja Grafana obsługuje generyczny OAuth dla własnego dostawcy tożsamości, podczas gdy SAML jest tam funkcją Enterprise. Przed instalacją należy sprawdzić stronę uwierzytelniania danego projektu, ponieważ listy te zmieniają się wraz z kolejnymi wydaniami.
Czy warto płacić za plan odblokowujący jednokrotne logowanie?
Decyzję należy podjąć w oparciu o dwie liczby: ilu użytkowników potrzebuje kont oraz ile aplikacji trzeba by w przeciwnym razie utrzymywać ręcznie. Dla jednego lub dwóch administratorów forward auth przed lokalnym kontem jest wystarczające i płatny plan niewiele wnosi. W przypadku zespołu, w którym ludzie dołączają i odchodzą, jedno konto pominięte podczas offboardingu kosztuje więcej niż licencja, a opłata finansuje utrzymanie oprogramowania, z którego korzystasz. Jeśli cena nie jest akceptowalna, praktycznym rozwiązaniem jest wybór aplikacji, która zawiera OIDC, zamiast stosowania obejść dla takiej, która go nie posiada.