SSD Nodes Learn Hosting plans →
راهنماها Matt Connorتوسط Matt Connor · به‌روزرسانی شده 2026-11-18

جایگزین Port forwarding با استفاده از Tailscale

دسترسی به NAS یا سرور Minecraft بدون باز کردن پورت روتر. در این مطلب بررسی می‌کنیم که Tailscale چگونه از NAT عبور می‌کند، چه زمانی به Relay نیاز دارد و محدودیت‌های آن چیست.

آیا Tailscale به port forwarding نیاز دارد؟

Tailscale نیازی به port forwarding ندارد و برای دسترسی به دستگاه‌های شخصی شما، جایگزین کامل آن محسوب می‌شود. هر دستگاه در tailnet شما (شبکه خصوصی که Tailscale بین دستگاه‌هایتان ایجاد می‌کند)، اتصالات خروجی خود را برقرار می‌کند. هیچ تغییری در روتر خانگی شما لازم نیست: نه پورت فوروارد شده، نه میزبان DMZ (ناحیه غیرنظامی)، نه رکورد dynamic DNS و نه نیاز به IP عمومی. یک NAS (ذخیره‌ساز متصل به شبکه)، یک Raspberry Pi یا یک سرور بازی که پشت یک روتر ipTIME یا Fritz!Box قرار دارد، از لپ‌تاپ شما در هر مکانی و با آدرس خصوصی خودش قابل دسترسی است، در حالی که سمت ورودی روتر بسته باقی می‌ماند.

کارهایی که این سرویس انجام نمی‌دهد نیز محدود است. Tailscale دستگاه‌هایی را به هم متصل می‌کند که به tailnet شما وارد شده‌اند یا با آن به اشتراک گذاشته شده‌اند. یک غریبه در اینترنت یا دوستی که به شبکه شما ملحق نشده است، نمی‌تواند از طریق آن به چیزی دسترسی پیدا کند. در معرض دید قرار دادن یک سرویس برای کل اینترنت عمومی، وظیفه متفاوتی است که در انتهای این مطلب به آن پرداخته شده است.

چگونه Tailscale بدون نیاز به پورت فوروارد از NAT عبور می‌کند

قابلیت Port forwarding به دلیل وجود NAT (ترجمه آدرس شبکه) به وجود آمده است. در اکثر اتصالات خانگی، روتر شما مالک تنها آدرس IPv4 عمومی است و تمام دستگاه‌های پشت آن دارای آدرس خصوصی هستند. بسته‌ای که از بیرون به روتر می‌رسد، هیچ نشانه‌ای از اینکه کدام دستگاه داخلی آن را می‌خواهد ندارد، بنابراین روتر آن را حذف می‌کند. Port forward یک قانون دستی است که می‌گوید «پورت 25565 متعلق به 192.168.0.20 است». Tailscale همین نتیجه را بدون نیاز به این قانون، در چهار مرحله به دست می‌آورد.

نخست، هر گره (node) یک اتصال خروجی برقرار می‌کند. در هنگام شروع، tailscaled به سرور هماهنگ‌کننده (coordination server) متصل می‌شود. این برنامه ترجیح می‌دهد از HTTP ساده روی پورت TCP 80 استفاده کند که در لایه انتقال رمزنگاری‌شده خودش بسته‌بندی شده است، و اگر پورت 80 پاسخ ندهد، به HTTPS روی پورت TCP 443 بازمی‌گردد. این برنامه کلید عمومی WireGuard خود را ارسال کرده و کلیدهای عمومی و آدرس‌های سایر گره‌های موجود در tailnet را دریافت می‌کند. سرور هماهنگ‌کننده هرگز ترافیک شما را جابه‌جا نمی‌کند، بلکه فقط کلیدها و دفترچه آدرس را مدیریت می‌کند.

دوم، هر گره متوجه می‌شود که از بیرون چگونه دیده می‌شود. این گره یک درخواست STUN (ابزارهای پیمایش نشست برای NAT) را از طریق پروتکل UDP به پورت 3478 در سرورهای رله Tailscale ارسال می‌کند. پاسخ دریافتی شامل IP عمومی و پورتی است که روتر به آن بسته خروجی اختصاص داده است. این همان نگاشتی (mapping) است که یک Port forward به صورت دستی ایجاد می‌کرد، با این تفاوت که روتر آن را به صورت خودکار برای یک جریان خروجی ایجاد کرده است. اگر روتر از UPnP یا NAT-PMP پشتیبانی کند، Tailscale به صورت خودکار از آن درخواست نگاشت می‌کند که به فرآیند کمک می‌کند، اما هیچ‌چیز به آن وابسته نیست.

سوم، هر دو طرف اقدام به برقراری ارتباط (punching) می‌کنند. گره A و گره B از طریق سرور هماهنگ‌کننده، نقطه پایانی (endpoint) عمومی یکدیگر را یاد می‌گیرند. هر دو به طور هم‌زمان بسته‌های UDP را از شنونده (listener) خود، که به صورت پیش‌فرض پورت 41641 است، به نقطه پایانی عمومی طرف مقابل ارسال می‌کنند. هر روتر از قبل یک نگاشت خروجی برای گره خود دارد، بنابراین بسته‌ای که از طرف مقابل می‌رسد با آن نگاشت مطابقت پیدا کرده و اجازه ورود می‌یابد. از آن لحظه، دو گره مستقیماً از طریق WireGuard با هم صحبت می‌کنند و روتر همچنان هیچ قانونی (rule) برای این کار ندارد.

چهارم، زمانی که برقراری ارتباط مستقیم شکست می‌خورد، ترافیک به صورت رله‌شده باقی می‌ماند. هر اتصال در واقع ابتدا از طریق یک سرور DERP (رله رمزنگاری‌شده تعیین‌شده برای بسته‌ها) برقرار می‌شود که بسته‌های رمزنگاری‌شده WireGuard را روی پروتکل HTTPS و پورت TCP 443 منتقل می‌کند؛ سپس Tailscale تلاش می‌کند آن را به مسیر مستقیم UDP از مرحله سوم ارتقا دهد. CGNAT (NAT در سطح اپراتور، جایی که ISP شما را پشت یک NAT دوم که خودش کنترل می‌کند قرار می‌دهد) به تنهایی مانع مسیر مستقیم نمی‌شود؛ NAT سخت (hard NAT) در هر دو طرف، که در آن هر مقصد یک نگاشت پورت متفاوت و غیرقابل‌پیش‌بینی دریافت می‌کند که فقط پاسخ‌های همان مقصد را می‌پذیرد، مانع ارتقا می‌شود؛ همچنین فایروال‌های شرکتی که UDP را مسدود می‌کنند نیز همین تأثیر را دارند. وقتی ارتقا شکست می‌خورد، Tailscale ابتدا یک رله همتا (peer relay) را امتحان می‌کند؛ دستگاهی در tailnet خودتان که پیکربندی کرده‌اید تا ترافیک را روی UDP رله کند، و اگر هیچ‌کدام در دسترس نباشد، اتصال روی DERP باقی می‌ماند. رله فقط متن رمزنگاری‌شده (ciphertext) را می‌بیند. این کار باعث افزایش تأخیر و کاهش پهنای باند می‌شود و چرا اتصال رله‌شده Tailscale کند است و چگونه آن را مستقیم کنیم توضیح می‌دهد که چگونه مسیر فعلی خود را تشخیص دهید و چه چیزی را تغییر دهید.

هیچ‌کدام از این چهار مرحله، یک اتصال ورودی به روتر شما نیستند. به همین دلیل است که هیچ نیازی به Port forward وجود ندارد.

نصب کلاینت و بررسی مسیر

فرایند نصب شامل یک اسکریپت و یک بار ورود به سیستم در هر دستگاه است.

curl -fsSL https://tailscale.com/install.sh | sh
sudo tailscale up
tailscale ip -4

tailscale up یک URL برای ورود چاپ می‌کند. آن را باز کنید، وارد شوید تا دستگاه به tailnet ملحق شود. tailscale ip -4 آدرس tailnet دستگاه را در محدوده 100.64.0.0/10 چاپ می‌کند. این آدرس پس از reboot و تغییر شبکه ثابت می‌ماند، بنابراین همان آدرسی است که در تنظیمات SSH و کلاینت‌های بازی وارد می‌کنید.

از دستگاه دوم در tailnet، مسیر رسیدن به دستگاه اول را بررسی کنید:

tailscale ping nas

از نام میزبان (hostname) یا آدرس tailnet استفاده کنید. اولین پاسخ اغلب via DERP را گزارش می‌دهد، زیرا هر اتصال در حالی که مسیر مستقیم در حال مذاکره است، به‌صورت relayed (رله‌شده) آغاز می‌شود. اگر hole punch موفقیت‌آمیز باشد، پاسخ‌ها به یک IP و پورت عمومی تغییر می‌کنند؛ در غیر این صورت، اتصال از طریق DERP رله باقی می‌ماند یا اگر یک peer relay در دسترس باشد، به via peer-relay تغییر وضعیت می‌دهد. پاسخ‌هایی که پس از یک دقیقه همچنان via DERP را نشان می‌دهند، به این معنی است که punch کامل نشده است؛ این اتفاق معمولاً به این دلیل رخ می‌دهد که یک سمت در پشت NAT قرار دارد که punch نمی‌تواند از آن عبور کند یا شبکه، ترافیک UDP را مسدود کرده است و در نتیجه اتصال شما به‌صورت relayed باقی می‌ماند.

تنها قانون فایروالی که ارزش افزودن دارد

Tailscale در اکثر شبکه‌ها بدون نیاز به تغییر در فایروال کار می‌کند، زیرا ترافیک خروجی UDP معمولاً مجاز است. یک قانون اختیاری وجود دارد که شانس برقراری مسیر مستقیم را بهبود می‌بخشد: اجازه دهید ترافیک UDP از پورت 41641 خارج شود.

در یک روتر خانگی یا فایروال محیط کاری که ترافیک خروجی UDP را محدود می‌کند، این به معنای اجازه دادن به دستگاه‌ها برای ارسال UDP از پورت مبدأ 41641 به هر آدرس و هر پورت مقصدی است؛ به‌علاوه ترافیک خروجی UDP به پورت مقصد 3478 برای STUN. اجازه دادن تنها به پورت مقصد 41641 کافی نیست، زیرا NAT یا تنظیمات یک همتا (peer) می‌تواند سمتِ او از اتصال را روی هر پورتی قرار دهد. اکثر روترهای خانگی از قبل تمام ترافیک خروجی UDP را مجاز می‌دانند، بنابراین نیازی به انجام کاری نیست.

در یک VPS، جهت مفید، ورودی است. یک VPS معمولاً IP عمومی خود را روی رابط شبکه خودش دارد، یا حداکثر از یک NAT یک‌به‌یک ثابت (مانند آنچه AWS internet gateway انجام می‌دهد) استفاده می‌کند؛ بنابراین یک قانون ورودی برای UDP 41641 به هر همتا یک هدف پایدار و قابل دسترس می‌دهد. یک همتا که پشت یک NAT دشوار قرار دارد، اغلب همچنان می‌تواند مستقیماً متصل شود، به شرطی که شبکه خودش اجازه خروج UDP را بدهد. همتایی که در شبکه‌ای قرار دارد که UDP را مسدود می‌کند، همچنان از طریق relay متصل می‌ماند، فارغ از اینکه VPS چه چیزی را مجاز کرده باشد. با استفاده از ufw:

sudo ufw allow 41641/udp
sudo ufw status

ufw status باید 41641/udp را به عنوان ALLOW از Anywhere فهرست کند. ارائه‌دهندگانی که یک فایروال شبکه مجزا در پنل کنترل خود اجرا می‌کنند، نیاز دارند که همین قانون را در آنجا نیز اعمال کنید، زیرا بسته‌ای که در لبه شبکه ارائه‌دهنده مسدود شود، هرگز به ufw نمی‌رسد. این قانون یک ابزار تسهیل‌کننده است، نه یک الزام. با بسته بودن این پورت، VPS همچنان به tailnet می‌پیوندد و همتاها همچنان به آن دسترسی دارند، هرچند برخی از آن‌ها به‌جای اتصال مستقیم، از طریق یک relay متصل می‌شوند.

دسترسی به NAS خانگی یا Raspberry Pi از خارج از شبکه

حالت اول ساده‌ترین روش است و همان چیزی است که اکثر افراد از «port forwarding با Tailscale» مد نظر دارند: دسترسی به یک دستگاه در خانه از طریق لپ‌تاپ یا گوشی که در خانه نیست.

کلاینت را روی دستگاه خانگی و لپ‌تاپ نصب کنید. این تمام مراحل راه‌اندازی است. اکنون NAS یا Pi برای هر سرویسی که روی تمام اینترفیس‌هایش گوش می‌دهد، از طریق آدرس tailnet پاسخگو خواهد بود، بدون اینکه نیازی به فوروارد کردن چیزی باشد. سرویسی که فقط به 127.0.0.1 یا آدرس LAN متصل (bind) شده باشد، مستقیماً روی آدرس tailnet پاسخ نمی‌دهد. برای یک وب‌اپلیکیشن که روی localhost اجرا می‌شود، نیازی به تغییر محل گوش‌دادن (listen) نیست: tailscale serve 3000 ترافیک http://127.0.0.1:3000 را به یک URL با پروتکل HTTPS که در tailnet شما در دسترس است، پروکسی می‌کند.

ssh pi@100.101.102.103
curl -I http://100.101.102.103:8080/

آدرس را با خروجی دستور tailscale ip -4 روی دستگاه خانگی جایگزین کنید. ورود SSH باید دقیقاً مشابه زمانی باشد که به وای‌فای خانه متصل هستید، و curl -I باید وضعیت HTTP هر وب‌اپلیکیشنی که روی آن دستگاه اجرا می‌شود را نمایش دهد. از آنجا که اتصال توسط کلیدهای WireGuard که به یک دستگاه واردشده (logged-in) متصل هستند احراز هویت می‌شود، سرویسی که روی یک پورت فورواردشده خطرناک است، مانند اشتراک SMB (server message block) یا پنل مدیریت وب، در اینجا ایمن است: دسترسی محدود به دستگاه‌هایی است که توسط سیاست‌های tailnet شما مجاز شناخته شده‌اند، که شامل کاربران دعوت‌شده یا دریافت‌کنندگان اشتراک (در صورت اجازه شما) نیز می‌شود. مودم ipTIME یا Fritz!Box که در مسیر قرار دارد، هرگز اتصال ورودی را نمی‌بیند و نیازی به هیچ تغییری ندارد. اگر ISP شما را پشت CGNAT قرار داده باشد، این روش همچنان کار می‌کند، زیرا دستگاه خانگی فقط اتصال خروجی برقرار می‌کند و در بدترین حالت، مسیر از طریق یک relay عبور می‌کند.

MagicDNS که به‌صورت پیش‌فرض در tailnetهای جدید فعال است، به هر گره (node) یک نام اختصاص می‌دهد، بنابراین پس از اتصال لپ‌تاپ به tailnet، دستور ssh pi@nas به‌درستی کار می‌کند.

زمانی که دستگاه نمی‌تواند Tailscale را اجرا کند: subnet router

برخی دستگاه‌ها امکان اجرای کلاینت را ندارند: چاپگر، دوربین IP، یک NAS قدیمی با سیستم‌عامل محدود یا تلویزیون هوشمند. یک subnet router این مشکل را حل می‌کند. یک دستگاه در شبکه خانگی که توانایی اجرای Tailscale را دارد (یک Raspberry Pi کافی است)، کل subnet خانگی را تبلیغ می‌کند و سایر دستگاه‌های موجود در tailnet، ترافیک خود را از طریق آن به آن subnet هدایت می‌کنند.

echo 'net.ipv4.ip_forward = 1' | sudo tee /etc/sysctl.d/99-tailscale.conf
sudo sysctl --system
sudo tailscale up --advertise-routes=192.168.0.0/24

از subnet واقعی شبکه خانگی خود استفاده کنید. سپس این مسیر (route) باید در کنسول مدیریت و در بخش تنظیمات مسیرهای دستگاه تأیید شود و کلاینت‌های لینوکسی نیز باید با استفاده از sudo tailscale set --accept-routes آن را بپذیرند. پس از آن، ping 192.168.0.50 از لپ‌تاپ به دوربین در خانه دسترسی پیدا می‌کند. تنظیم sysctl برای forwarding اهمیت دارد، زیرا بدون آن، Raspberry Pi هر بسته‌ای را که خطاب به خودش نباشد دور می‌ریزد و با وجود اینکه مسیر در وضعیت تأییدشده قرار دارد، هیچ پاسخی از پشت آن دریافت نمی‌شود. مرحله تأیید، پذیرش در سمت کلاینت و سایر مواردی که باعث می‌شود یک مسیر تأیید شود اما غیرقابل‌دسترس باقی بماند، در راه‌اندازی یک Tailscale subnet router توضیح داده شده است؛ این راهنما از یک VPS به عنوان روتر استفاده می‌کند، اما عیناً برای یک Raspberry Pi در اتاق نشیمن نیز قابل‌اجرا است.

اجازه دهید دوستان بدون باز کردن پورت روی روتر، به سرور Minecraft متصل شوند

سناریوی دوم: یک سرور Minecraft روی کامپیوتر شخصی در خانه دارید و دوستانتان می‌خواهند به آن متصل شوند. روش قدیمی این بود که پورت TCP 25565 را روی روتر Forward کنید و IP عمومی خود را در اختیار دیگران قرار دهید؛ این کار باعث می‌شود IP شما در دسترس تمام اسکنرهای اینترنت قرار بگیرد. Tailscale این مشکل را با قابلیت اشتراک‌گذاری (Sharing) حل می‌کند.

دو گزینه وجود دارد. گزینه اول، دعوت از دوستان به عنوان کاربر در tailnet شماست. این روش کار می‌کند، اما تعداد کاربران در طرح رایگان محدود است و به‌طور پیش‌فرض، کاربر دعوت‌شده به تمام دستگاه‌های موجود در tailnet شما دسترسی دارد. این دسترسی برای یک بازی بیش از حد نیاز است، مگر اینکه با نوشتن قوانین دسترسی (Access Rules)، آن را محدود کنید. گزینه دوم و ساده‌تر، اشتراک‌گذاری گره (Node Sharing) است. در کنسول مدیریت، صفحه Machines را باز کنید، کامپیوتر مخصوص بازی را پیدا کنید، منوی آن را باز کرده و گزینه Share را انتخاب کنید. Tailscale یک لینک دعوت ایجاد می‌کند. هر دوست شما باید یک حساب کاربری رایگان Tailscale داشته باشد (که باعث می‌شود آن‌ها مالک tailnet کوچک خود باشند) و لینک را از طریق آن حساب بپذیرد. پس از آن، دستگاه اشتراک‌گذاری‌شده در لیست دستگاه‌های آن‌ها ظاهر می‌شود و فقط همان دستگاه قابل مشاهده است. اشتراک‌گذاری به گیرنده فقط اجازه دسترسی به همان دستگاه خاص را می‌دهد و هیچ دسترسی دیگری به tailnet شما نخواهد داشت. همچنین، دستگاه اشتراک‌گذاری‌شده به‌طور پیش‌فرض در قرنطینه است: می‌تواند به اتصالات دریافتی از tailnet دوست شما پاسخ دهد، اما نمی‌تواند خود اتصالی را آغاز کند.

دوستان شما سرور را در Minecraft با استفاده از آدرس tailnet آن، یعنی 100.101.102.103:25565، یا صرفاً با وارد کردن آدرس (در صورتی که پورت پیش‌فرض باشد) اضافه می‌کنند. کامپیوتر بازی بدون نیاز به هیچ پورت Forward شده‌ای کار می‌کند و تنظیمات روتر دست‌نخورده باقی می‌ماند. دستگاه‌های اشتراک‌گذاری‌شده، مسیرهای زیرشبکه (Subnet Routes) را تبلیغ نمی‌کنند، بنابراین اشتراک‌گذاری برای سرویسی که مستقیماً روی همان دستگاه اجرا می‌شود (که دقیقاً مورد سرور بازی است) به‌خوبی کار می‌کند.

محدودیت این روش این است که هر بازیکن باید Tailscale را اجرا کرده و اشتراک را بپذیرد. برای گروهی از دوستان، این موضوع مشکلی ایجاد نمی‌کند. اما برای یک سرور عمومی که هر کسی بتواند به آن ملحق شود، این روش مناسب نیست و دو بخش بعدی پاسخ این نیاز هستند.

اجرای سرور بازی روی VPS و محدود کردن RCON به tailnet

روش دیگر برای دور زدن port forwarding، متوقف کردن میزبانی بازی در خانه است. یک VPS دارای IP عمومی است که مستقیماً در دسترس قرار می‌گیرد، بنابراین پورت بازی می‌تواند بدون درگیر کردن روتر خانگی، رو به اینترنت باشد. اجرای سرور Minecraft روی VPS به موضوعاتی مانند تعیین منابع، flagهای Java، پشتیبان‌گیری و unit مربوط به systemd می‌پردازد. نکته مهم در اینجا این است که کدام پورت‌ها رو به اینترنت باز باشند.

یک سرور Minecraft Java به‌صورت پیش‌فرض از TCP 25565 برای بازی استفاده می‌کند و بازیکنان به آن نیاز دارند. قابلیت RCON (کنسول از راه دور) به‌صورت پیش‌فرض غیرفعال است؛ با تنظیم enable-rcon=true و تعیین رمز عبور در server.properties، این قابلیت به‌طور پیش‌فرض روی TCP 25575 گوش می‌دهد و دستورات سرور از جمله op و stop را اجرا می‌کند. باز بودن پورت RCON رو به اینترنت، هدفی برای حملات حدس رمز عبور است. VPS خود را در tailnet قرار دهید و برای این دو پورت قوانین متفاوتی اعمال کنید:

sudo ufw allow OpenSSH
sudo ufw allow 25565/tcp
sudo ufw allow in on tailscale0 to any port 25575 proto tcp
sudo ufw enable
sudo ufw status

قانون دوم بازی را برای همه باز می‌کند. قانون سوم RCON را فقط برای بسته‌هایی که از طریق رابط tailscale0 می‌رسند باز می‌گذارد؛ این یعنی فقط دستگاه‌های موجود در tailnet شما و هر کسی که VPS را با او به اشتراک گذاشته‌اید، به آن دسترسی دارند. اگر VPS را به اشتراک می‌گذارید، از قوانین دسترسی (access rules) در سیاست‌های tailnet خود استفاده کنید تا کاربران به اشتراک گذاشته‌شده را از پورت 25575 دور نگه دارید، زیرا قانون رابط به‌تنهایی نمی‌تواند آن‌ها را از دستگاه‌های خودتان متمایز کند. IP عمومی همچنان روی 25565 پاسخ می‌دهد و اتصال به 25575 از سمت عمومی توسط سیاست پیش‌فرض deny در ufw مسدود می‌شود. هر دو را از لپ‌تاپ خود که در tailnet قرار دارد بررسی کنید:

nc -zv 100.101.102.103 25575
nc -zv <vps-public-ip> 25575

دستور اول باید succeeded را چاپ کند. دستور دوم باید معلق بماند و سپس با خطای timeout مواجه شود، زیرا بسته از طریق رابط عمومی رسیده و با هیچ قانون allow مطابقت نداشته است. همین الگو برای SSH، نقشه وب، پایگاه داده یا داشبورد متریک‌ها نیز صدق می‌کند: پورت عمومی روی IP عمومی، و پورت‌های مدیریتی فقط روی tailscale0.

قرار دادن سرویس در دسترس عموم اینترنت: Funnel یا تونل معکوس VPS

سناریوی سوم موردی است که Tailscale به‌تنهایی قادر به حل آن نیست. یک وبلاگ، یک API عمومی، یک سرور بازی عمومی یا یک صفحه وضعیت: بازدیدکنندگان در tailnet شما نیستند و هرگز نخواهند بود. دو ابزار این کار را انجام می‌دهند که هر کدام موضوع یک مقاله جداگانه است.

ابزار Tailscale Funnel یک سرویس را از یک گره (node) از طریق رله‌های Tailscale در اینترنت عمومی منتشر می‌کند. این ابزار فقط می‌تواند روی پورت‌های 443، 8443 و 10000 گوش دهد و فقط از طریق اتصالات رمزنگاری‌شده با TLS (امنیت لایه انتقال) کار می‌کند. علاوه بر حالت پیش‌فرض HTTPS، این ابزار یک TCP forwarder (tailscale funnel --tcp=<port>) دارد که بسته‌های خام را به یک سرویس محلی می‌فرستد؛ سپس آن سرویس رمزنگاری خود را مدیریت می‌کند، اما بازدیدکننده همچنان باید از طریق TLS به یکی از آن سه پورت متصل شود. بنابراین، این ابزار برای یک وب‌اپلیکیشن یا سرویس دیگری که از TLS پشتیبانی می‌کند مناسب است و برای پروتکل‌های ساده بازی روی پورت 25565 کاربرد ندارد. تفاوت Tailscale Serve و Funnel توضیح می‌دهد که هر کدام چه چیزی را و برای چه کسی در دسترس قرار می‌دهند.

تونل معکوس VPS سایر موارد را پوشش می‌دهد. سرور خانگی یک تونل خروجی به یک VPS با IP عمومی ایجاد می‌کند و VPS یک پورت عمومی را از طریق تونل، به‌صورت TCP یا UDP و روی هر شماره پورتی، به سمت پایین هدایت می‌کند. این ابزار مناسب برای یک سرور عمومی Minecraft است که در خانه و پشت CGNAT میزبانی می‌شود، و تونل معکوس VPS برای سرور خانگی پشت CGNAT مراحل انجام آن را بررسی می‌کند. یکی از این دو روش را انتخاب کنید و از جستجو برای تنظیماتی در Tailscale که پورت‌های دلخواه TCP یا UDP را به روی جهان باز کند، دست بردارید. چنین تنظیماتی وجود ندارد.

کارهایی که Tailscale انجام نمی‌دهد

  • این سرویس پورت‌ها را برای کلاینت‌های عمومی دلخواه باز نمی‌کند (Forward نمی‌کند). بسته‌ای که از خارج از tailnet ارسال شود، هرگز به گره (node) شما نمی‌رسد؛ زیرا کلید WireGuard معتبری برای آن وجود ندارد و بسته‌های WireGuard بدون کلید معتبر، بدون ارسال پاسخ، دور ریخته می‌شوند.
  • بدون استفاده از قابلیت Funnel، این سرویس راهی برای دسترسی عموم فراهم نمی‌کند. کاربران باید عضو tailnet شما باشند یا یک گره اشتراک‌گذاری‌شده را پذیرفته باشند.
  • این سرویس مسیر مستقیم را تضمین نمی‌کند. در شرایط NAT پیچیده، اتصال از طریق relay برقرار می‌شود که سرعت کمتری دارد.
  • این سرویس روتر را باز نمی‌کند. روتر بسته باقی می‌ماند و هدف اصلی نیز همین است.

FAQ

آیا Tailscale به port forwarding نیاز دارد؟

خیر. هر گره Tailscale فقط اتصالات خروجی (outbound) برقرار می‌کند. این گره از طریق TCP 80 به سرور هماهنگ‌ساز متصل می‌شود، در صورتی که پورت 80 پاسخ ندهد از HTTPS روی TCP 443 استفاده می‌کند و آدرس عمومی خود را با STUN روی UDP 3478 شناسایی می‌کند. هر اتصال بین همتایان (peer) ابتدا از طریق DERP روی TCP 443 رله می‌شود که همچنان یک اتصال خروجی است، سپس Tailscale تلاش می‌کند با استفاده از UDP hole punching از پورت پیش‌فرض 41641، آن را به یک مسیر مستقیم ارتقا دهد. اگر این تلاش ناموفق باشد، ترافیک به یک رله همتا (در صورت پیکربندی و دسترسی هر دو طرف) منتقل می‌شود یا روی DERP باقی می‌ماند. روتر خانگی هرگز به port forwarding یا DMZ نیاز ندارد و دستگاه‌های پشت CGNAT نیز به همین روش متصل می‌شوند.

آیا Tailscale می‌تواند جایگزین port forwarding برای سرور Minecraft باشد؟

بله، برای سروری که دوستانتان به آن متصل می‌شوند. Tailscale را روی کامپیوتر بازی نصب کنید، آن دستگاه را از طریق صفحه Machines در کنسول مدیریت با هر یک از دوستانتان به اشتراک بگذارید و آن‌ها بدون نیاز به هیچ port forwarding، به آدرس tailnet آن روی پورت 25565 متصل می‌شوند. این روش جایگزین port forwarding برای سرورهای عمومی نیست، زیرا بازیکنان خارج از tailnet شما نمی‌توانند به آن گره دسترسی داشته باشند. برای سرور عمومی، بازی را روی یک VPS با IP عمومی میزبانی کنید و RCON را روی tailnet نگه دارید، یا از یک reverse tunnel از سمت سیستم خانگی به VPS استفاده کنید.

Tailscale از چه پورت‌هایی استفاده می‌کند؟

چهار پورت. TCP 80 خروجی، اتصال ترجیحی به سرور هماهنگ‌ساز است که در لایه انتقال رمزنگاری‌شده خود Tailscale حمل می‌شود و همچنین یک بررسی captive portal رمزنگاری‌نشده به سرورهای رله ارسال می‌کند. TCP 443 خروجی، جایگزین اتصال هماهنگ‌ساز در صورت عدم پاسخگویی پورت 80 است و اتصالات داده به رله‌های DERP نیز از آن استفاده می‌کنند. UDP 3478 خروجی برای STUN است که آدرس عمومی را کشف می‌کند. UDP 41641 پورت پیش‌فرض محلی WireGuard برای اتصالات مستقیم است: بسته‌ها از این پورت به هر پورتی که سمت مقابل استفاده می‌کند ارسال می‌شوند و اگر 41641 اشغال باشد، قابل تغییر است. هیچ‌کدام از این پورت‌ها نباید به صورت ورودی (inbound) باز شوند. Tailscale اعلام کرده که می‌توانید TCP 80 خروجی را مسدود کنید، زیرا کلاینت به 443 سوئیچ می‌کند، اما در این صورت زمان اتصال کلاینت‌ها طولانی‌تر شده و تشخیص captive portal به‌درستی کار نخواهد کرد. باز کردن UDP 41641 ورودی روی یک VPS اختیاری است و باعث می‌شود همتایان دفعات بیشتری مسیر مستقیم داشته باشند.

چرا اتصال Tailscale من به جای مستقیم، رله می‌شود؟

tailscale ping زمانی که UDP hole punch تکمیل نشود و هیچ رله همتای قابل استفاده‌ای در دسترس نباشد، همچنان via DERP را پاسخ می‌دهد. دلایل معمول این موضوع، NAT سخت‌گیرانه‌ای است که مانع اتصال مستقیم دو همتا می‌شود و همچنین فایروالی که UDP خروجی را مسدود می‌کند. آنچه را که کنترل می‌کنید اصلاح کنید: اجازه دهید UDP خروجی از پورت 41641 به هر پورت مقصدی ارسال شود، UDP خروجی به پورت 3478 را مجاز کنید، یا یکی از همتایان را روی یک VPS با پورت UDP 41641 ورودی باز قرار دهید تا تلاش طرف مقابل برای hole punch یک هدف ثابت و در دسترس داشته باشد. همتایی که شبکه خودش UDP را مسدود کرده باشد، در هر صورت رله باقی می‌ماند.

آیا این مقاله مفید بود؟