V2Ray چیست؟ کانفیگ، UUID، فرگمنت و تانل به زبان ساده
V2Ray یک هسته پراکسی از Project V است. اینجا کانفیگ، سابسکریپشن، UUID، پروتکلها، تانل و فرگمنت را ساده توضیح میدهیم و میگوییم چه کسی در مسیر ترافیک شماست.
V2Ray یک هسته پراکسی متنباز از پروژهای به نام Project V است. این هسته اتصالهای برنامههای شما را میگیرد و با پروتکلهایی مثل VLESS یا VMess به یک سرور در جای دیگر میبرد. V2Ray سرویسی نیست که از آن اشتراک بخرید، و شرکتی هم پشت آن نیست که کانفیگ بفروشد. کسی که به شما «کانفیگ v2ray» میدهد، خودش یک سرور راه انداخته و دسترسی به آن را به شما داده است.
اگر تا امروز کانفیگها را در v2rayNG یا v2rayN کپی کردهاید و فقط دیدهاید که وصل میشود یا نمیشود، این صفحه واژهها را یکییکی توضیح میدهد. هدف این است که بدانید چه چیزی را وارد برنامه میکنید و چه کسی در مسیر ترافیک شما نشسته است. اینجا نمیگوییم کدام پروتکل این هفته در ایران کار میکند. فیلترینگ هر هفته عوض میشود و چنین جوابی زود کهنه میشود، ولی معنی واژهها ثابت میماند.
V2Ray چیست؟ سه نکته پیش از هر چیز
- V2Ray همان Project V است. مخزن اصلی، پروژه را «مجموعهای از ابزارهای شبکه برای ساختن شبکه کامپیوتری خودتان» معرفی میکند. خط معرفی همان مخزن در گیتهاب آن را سکویی برای ساختن پراکسی و عبور از محدودیتهای شبکه مینامد. پس V2Ray یک نرمافزار است و فروشنده ندارد.
- برنامههایی که شما نصب کردهاید معمولا با Xray-core کار میکنند. Xray-core یک انشعاب (fork) از کد V2Ray است. v2rayNG در اندروید و v2rayN در ویندوز، لینوکس و macOS هر دو از Xray پشتیبانی میکنند، و یادداشتهای انتشارشان نسخه Xray-core همراه هر نسخه را نام میبرند.
- پراکسی خانواده V2Ray با VPNهایی مثل WireGuard و OpenVPN فرق دارد. فرق در چیزی است که حمل میشود و در چیزی که فیلتر از بیرون میبیند. بخشهای بعدی این را توضیح میدهند.
Project V، v2fly و Xray: این همه اسم از کجا آمده است؟
مخزن v2ray/v2ray-core در گیتهاب در ۴ سپتامبر ۲۰۱۵ ساخته شد. مخزن v2fly/v2ray-core در ۱۵ آوریل ۲۰۱۹ ساخته شد. گیتهاب مخزن دوم را fork ثبت نکرده است، ولی ادامه همان پروژه است. در یادداشت انتشار نسخه v4.23.4 در ۳ ژوئن ۲۰۲۰، خود V2Ray از کاربران خواست برای نسخههای بعدی صفحه انتشار v2fly را دنبال کنند. README مخزن قدیمی هم امروز با یک پیام «Move To» به v2fly اشاره میکند. هیچکدام از این دو مخزن بایگانی (archived) نشده است، پس «V2Ray مرده است» جمله درستی نیست.
Xray-core داستان جدایی دارد. مخزن XTLS/Xray-core در ۹ نوامبر ۲۰۲۰ ساخته شد و نسخه v1.0.0 آن در ۲۵ نوامبر ۲۰۲۰ منتشر شد. بخش قدردانی README آن میگوید Xray-core v1.0.0 از کامیت 9a03cc5 در v2fly-core جدا شده است. پس Xray یک انشعاب واقعی است که از آن روز راه خودش را رفته است. مجوز دو پروژه هم فرق دارد: v2ray-core با مجوز MIT منتشر میشود و Xray-core با MPL-2.0.
برنامهها پروژههای جدایی هستند. طبق README، v2rayNG «یک کلاینت V2Ray برای اندروید» است که از هسته Xray و هسته v2fly پشتیبانی میکند و مجوز GPL-3.0 دارد. v2rayN یک برنامه گرافیکی برای ویندوز، لینوکس و macOS است که از Xray و sing-box و چند هسته دیگر پشتیبانی میکند. تا ۱۶ نوامبر ۲۰۲۶ (۲۵ آبان ۱۴۰۵)، نسخهای که در v2rayNG برچسب Latest دارد 2.3.15 است و 2.4.0 هنوز پیشانتشار (pre-release) است. آخرین نسخه v2rayN در همان روز 7.25.6 است و آخرین نسخه Xray-core هم v26.11.9 است. این شمارهها زود عوض میشوند، پس صفحه Releases هر پروژه را خودتان ببینید.
یک دلیل خوب برای بهروز نگه داشتن برنامه: یادداشت انتشار v2rayNG 2.3.15 آن را «بهروزرسانی امنیتی فوری» برای Xray-core v26.10.31 نامیده است. هسته داخل برنامه همراه خود برنامه بهروز میشود. اگر برنامه قدیمی بماند، هسته قدیمی هم میماند.
در گفتگوی روزمره، «v2ray» معمولا کل این خانواده را میگوید: هسته v2fly، هسته Xray، برنامههایی که این هستهها را اجرا میکنند، و کانفیگهایی که برایشان ساخته میشود. این صفحه هم همینطور از کلمه استفاده میکند، مگر جایی که فرق هستهها مهم باشد.
فرق V2Ray با VPNهایی مثل WireGuard و OpenVPN چیست؟
WireGuard خودش را VPN مینامد. طبق سایت رسمیاش، بستههای IP را درون UDP بستهبندی میکند و از یک رابط شبکه تونل میفرستد. OpenVPN خودش را یک «SSL VPN» مینامد که شبکه را در لایه ۲ یا ۳ مدل OSI روی TLS گسترش میدهد، و کلاینتها از یک پورت TCP یا UDP به آن وصل میشوند. در هر دو، چیزی که حمل میشود بسته شبکه است. دستگاه شما مثل این است که به شبکه دیگری وصل شده باشد.
هسته V2Ray یا Xray یک پراکسی است. برنامهها اتصالهایشان را به هسته میدهند. هسته هر اتصال را با پروتکلی مثل VLESS یا Trojan به سرور میبرد، و سرور از طرف شما به سایت مقصد وصل میشود. وقتی v2rayNG را روی حالت «VPN» میگذارید، برنامه فقط از رابط VPN اندروید استفاده میکند تا ترافیک کل گوشی را بگیرد و به همین هسته بدهد. کاری که انجام میشود همچنان پراکسی است. کلمه VPN در اینجا اسم یک امکان اندروید است و نوع سرویس را نشان نمیدهد.
فرق دوم در چیزی است که فیلتر از بیرون میبیند. ترافیک WireGuard و OpenVPN با قالب پروتکل خودشان روی شبکه میرود، و این پروژهها در صفحه معرفیشان هدفی برای شبیه شدن به ترافیک دیگر ذکر نمیکنند. پروتکلهای خانواده V2Ray را معمولا داخل TLS میگذارند. Trojan حتی طوری طراحی شده که برای کسی که درخواست نامعتبر بفرستد مثل یک سرور HTTPS معمولی رفتار کند. شبکه Tor هم با همین مسئله روبهرو بوده است و ابزار خودش را دارد، که در راهنمای پلهای Tor و pluggable transportها توضیح داده شده است. اگر میخواهید بدانید این مسیر از کجا شروع شد، تاریخچه Tor از پروژه مسیریابی پیازی تا امروز را بخوانید.
کانفیگ v2ray دقیقا چیست؟
کانفیگ یک متن است که به برنامه میگوید به کدام سرور، با کدام پروتکل و با کدام شناسه وصل شود. رایجترین شکل آن لینک اشتراکگذاری (share link) است که با نام پروتکل شروع میشود، مثل vless:// یا vmess:// یا trojan:// یا ss://. QR کدی که فروشنده میفرستد معمولا همین لینک به شکل تصویر است.
شکل کلی یک لینک vless این است:
vless://UUID@HOST:PORT?PARAMS#REMARKبعد از :// شناسه کاربر (UUID) میآید و بعد از @ آدرس و پورت سرور. بعد از ? تنظیمات انتقال و امنیت میآید، مثل security=tls، و بعد از # فقط یک اسم نمایشی است که روی اتصال اثری ندارد.
این قالب برای VLESS هنوز در مخزن Xray با عنوان «پیشنهاد استاندارد لینک اشتراکگذاری» (discussion شماره 716) ثبت است. یعنی یک استاندارد نهایی نیست. لینکهای vmess شکل دیگری دارند: طبق ویکی v2rayN، بخش بعد از vmess:// تنظیماتی است که با base64 کدگذاری شده، پس با چشم خوانا نیست.
پروتکل یعنی چه؟ VMess، VLESS، Trojan و Shadowsocks
پروتکل زبانی است که برنامه شما و سرور با آن حرف میزنند. سرور فقط پروتکلی را میفهمد که برایش تنظیم شده است، پس پروتکل را کانفیگ تعیین میکند و انتخاب شما نیست. هیچکدام از این چهار پروتکل همیشه «کار میکند» یا همیشه «کار نمیکند». نتیجه به تنظیمات سرور و وضعیت فیلترینگ همان روز بستگی دارد.
VMess
مستندات Xray، VMess را «یک پروتکل انتقال رمزنگاریشده» مینامد که معمولا کلاینت و سرور Xray را به هم وصل میکند. شناسه کاربر در VMess یک UUID است، یا هر رشته کوتاهتر از ۳۰ بایت. VMess یک نکته عملی مهم دارد: به ساعت سیستم وابسته است. ساعت دستگاهی که Xray را اجرا میکند باید حداکثر ۱۲۰ ثانیه با زمان UTC فاصله داشته باشد. اگر ساعت گوشی را دستی تنظیم کردهاید و چند دقیقه جلو یا عقب است، کانفیگ VMess وصل نمیشود، در حالی که کانفیگ VLESS یا Trojan روی همان گوشی ممکن است وصل شود.
VLESS
مستندات Xray، VLESS را «یک پروتکل انتقال سبک و بدون حالت (stateless)» توصیف میکند. احراز هویت در آن با UUID انجام میشود. فیلد encryption باید صریحا تنظیم شود، و مقدار none رمزنگاری خود VLESS را خاموش میکند. به همین دلیل در خیلی از لینکهای vless عبارت encryption=none را میبینید. در این حالت محرمانه بودن اتصال به لایهای بستگی دارد که در پارامتر security آمده است، مثلا tls. اگر در لینک flow=xtls-rprx-vision دیدید، طبق مستندات یعنی استفاده از XTLS همراه با پر کردن تصادفی (padding) در دستدهی داخلی.
Trojan
طبق مشخصات پروتکل Trojan، کلاینت یک دستدهی (handshake) واقعی TLS انجام میدهد و رمز عبور را به شکل هششده در اولین بسته داده میفرستد. همه ترافیک بعدی با TLS محافظت میشود. اگر سرور درخواست نامعتبری بگیرد، مثل هر سرور HTTPS دیگری رفتار میکند. هدف طراحی این است که سرور Trojan از بیرون شبیه یک سایت HTTPS عادی باشد. در Xray، Trojan حتما باید همراه یک لایه امنیت انتقال مثل TLS به کار برود. رمز Trojan هر رشتهای میتواند باشد، و همان نقش UUID را دارد.
Shadowsocks
Shadowsocks پروژهای جدا از V2Ray است و خودش را «یک پراکسی تونلی سریع که به عبور از فایروالها کمک میکند» معرفی میکند. هسته Xray آن را پشتیبانی میکند. مستندات Xray رمزهای نسل ۲۰۲۲ را پیشنهاد میکند: 2022-blake3-aes-128-gcm و 2022-blake3-aes-256-gcm و 2022-blake3-chacha20-poly1305. طبق همان صفحه، قالب ۲۰۲۲ کارایی را بهتر میکند و محافظت کامل در برابر حمله تکرار (replay) دارد. در این رمزها، رمز عبور یک کلید از پیش مشترک است، شبیه کلیدهای WireGuard. رمزهای قدیمیتر مثل aes-256-gcm و chacha20-poly1305 هنوز در فهرست Xray هستند.
UUID چیست و چرا مثل رمز عبور است؟
UUID (شناسه یکتای جهانی) یک رشته ۳۶ نویسهای از عدد و حرف است که با خط تیره به پنج بخش تقسیم شده است. در VLESS و VMess، این رشته شناسه کاربر است و سرور با همین شناسه تشخیص میدهد که اتصال اجازه دارد یا نه. نتیجه ساده است: هر کس UUID و آدرس سرور را داشته باشد، از نگاه سرور همان کاربر است. سرور نمیداند پشت آن UUID شما هستید یا کس دیگری.
این چند پیامد عملی دارد:
- اسکرینشات QR کد یا کپی لینک در یک گروه تلگرامی یعنی دادن دسترسی به سرور. QR کد همان لینک است و UUID را در خود دارد.
- اگر فروشنده حجم یا تعداد اتصال را برای هر کاربر حساب میکند، هر کسی که لینک شما را دارد از سهم شما مصرف میکند.
- یک UUID تصادفی که خودتان بسازید روی سرور ثبت نیست، پس کار نمیکند. فقط کسی که سرور را اداره میکند میتواند UUID اضافه یا حذف کند.
- اگر لینکتان پخش شده است، از فروشنده بخواهید UUID قبلی را باطل کند و یکی تازه بدهد. پاک کردن کانفیگ از گوشی خودتان دسترسی دیگران را قطع نمیکند.
سابسکریپشن (لینک ساب) چیست؟
سابسکریپشن یک آدرس اینترنتی است که به جای یک کانفیگ، فهرستی از کانفیگها را برمیگرداند. ویکی v2rayN میگوید محتوای آن باید به قالب استاندارد لینکهای پروتکل یا قالب داخلی v2rayN باشد. در v2rayNG وقتی ساب اضافه میکنید، فیلدهایی مثل Remarks (اسم)، URL، User Agent و یک فیلتر برای اسم سرورها میبینید. گزینه «Automatically update subscriptions» هم هست، و خود برنامه هشدار میدهد که این بهروزرسانی خودکار بسته به دستگاه همیشه کار نمیکند.
مهمترین چیزی که درباره ساب باید بدانید این است که صاحب آن آدرس فهرست شما را کنترل میکند. هر بار که برنامه ساب را بهروز میکند، هر چه در آن آدرس باشد جای فهرست قبلی را میگیرد. فروشنده میتواند سرورها را عوض کند، سرور تازه اضافه کند یا همه را بردارد. این برای سرور فیلترشده مفید است، چون بدون پیام جدید آدرس تازه به دستتان میرسد. ولی یعنی آنچه در برنامه دارید همان است که آخرین بار از آن آدرس گرفته شده.
v2rayNG و v2rayN هر دو هشدار میدهند که از آدرس ساب با HTTP ناامن استفاده نکنید. دلیلش این است که با HTTP، فهرست کانفیگها همراه UUIDها بدون رمزنگاری در شبکه جابهجا میشود و هر کسی در مسیر میتواند آن را بخواند. اگر آدرس ساب شما با http:// شروع میشود، از فروشنده نسخه https:// را بخواهید.
سرور v2ray یعنی چه؟
سرور v2ray ماشینی است، معمولا یک VPS خارج از ایران، که هسته Xray یا v2fly روی آن اجراست و روی یک پورت منتظر اتصال است. آدرس و پورتی که در کانفیگ میبینید نشانی همین سرور است. وقتی سرور فیلتر میشود، معمولا همین آدرس است که دیگر از داخل در دسترس نیست، و فروشنده باید آدرس تازه بدهد.
نکتهای که کمتر به آن فکر میشود: سرور است که از طرف شما به سایت مقصد وصل میشود. پس کسی که سرور را اداره میکند میتواند ببیند به کدام سایتها وصل میشوید و چه مقدار داده جابهجا میکنید. محتوای صفحههایی که با HTTPS باز میشوند برای او رمزشده میماند، ولی نشانی مقصد را میبیند، چون باید خودش به آن وصل شود. به همین دلیل بعضیها سرور را روی VPS خودشان راه میاندازند تا اپراتور مسیر خودشان باشند.
تانل چیست و چه کسی در مسیر است؟
در زبان فروشندههای ایرانی، «تانل» معمولا کانفیگی است که آدرسش سرور خارجی نیست. آدرس آن یک سرور واسط (relay) است، اغلب داخل ایران، که اتصال شما را به یک سرور خارجی میفرستد. گوشی شما به یک IP داخلی وصل میشود و آن سرور داخلی ترافیک را به خارج میبرد.
از نگاه حریم خصوصی، این ساختار یک چیز مهم را عوض میکند: حالا دو اپراتور در مسیر هستند. اپراتور سرور واسط IP شما، زمان اتصال و حجم ترافیک را میبیند. اپراتور سرور خارجی هم همان چیزهایی را میبیند که در بخش قبلی گفتیم. این دو ممکن است یک نفر باشند یا دو نفر. سرور واسطی که داخل ایران است تابع قوانین و دسترسیهای داخل ایران هم هست.
از روی لینک کانفیگ نمیتوانید بفهمید سرور واسط فقط بستهها را جابهجا میکند، یا اتصال را باز میکند و دوباره میسازد. در حالت دوم، سرور واسط همان چیزی را میبیند که سرور خارجی میبیند. اگر این برایتان مهم است، از فروشنده بپرسید. برای کارهای حساس فرض کنید سرور واسط هر چیزی را که یک سرور v2ray میبیند، میبیند.
فرگمنت چیست و در v2rayNG و v2rayN کجاست؟
در آغاز هر اتصال TLS، برنامه پیامی به نام ClientHello میفرستد. این پیام نام سایت مقصد را در بخشی به نام SNI (Server Name Indication، یعنی اعلام نام سرور) به شکل خوانا دارد. فیلتری که فهرست سیاهی از نامها دارد میتواند همین نام را بخواند و اتصال را قطع کند. فرگمنت یعنی این پیام را به چند تکه TCP کوچک تقسیم کنیم، گاهی با چند میلیثانیه فاصله، تا فیلتری که فقط یک تکه را بررسی میکند نام کامل را پیدا نکند.
در Xray این امکان امروز در صفحه FinalMask مستندات تعریف شده است. FinalMask طبق همان صفحه آخرین مرحله استتار ترافیک است، بعد از اینکه هسته رمزنگاری لایه انتقال را انجام داده است. نوع fragment آنجا اینطور توضیح داده شده: «تقسیم ترافیک خروجی TCP را کنترل میکند. در برخی موارد میتواند سیستمهای سانسور را فریب دهد، مثلا با دور زدن فهرست سیاه SNI». تنظیمهای آن اینها هستند:
packets: کدام بستهها تقسیم شوند.tlshelloیعنی بسته دستدهی TLS، و بازهای مثل1-3یعنی سه نوشتن اول کلاینت.lengths: اندازه هر تکه به بایت.delays: فاصله بین تکهها به میلیثانیه.maxSplit: بیشترین تعداد تقسیم. مقدار0یعنی بدون محدودیت.
طبق آنچه در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۶ در مستندات خواندیم، صفحه خروجی Freedom دیگر فرگمنت را توضیح نمیدهد. فیلدهای آن صفحه redirect، userLevel، proxyProtocol و finalRules هستند. آموزشهای قدیمیتری که یک بلوک fragment داخل تنظیمات Freedom میگذارند، چیدمان قدیمیتر Xray را توضیح میدهند.
در برنامهها لازم نیست JSON بنویسید. در v2rayNG این بخش «Fragment Settings» نام دارد و گزینههای «Enable Fragment»، «Fragment Packets»، «Fragment Length (min-max)»، «Fragment Interval (min-max)» و «Fragment Max Split» را دارد. در v2rayN گزینه «Enable fragment» است، با Fragment Packets، Fragment Length، Fragment Interval و Max Split. راهنمای v2rayN میگوید Max Split فقط برای Xray است. v2rayN یک گزینه جدا هم به نام «Enable Final Fragment» دارد که طبق توضیح خودش انتهای بستهها را به تکههای کوچکتر تقسیم میکند و ممکن است روی سرعت و تاخیر اثر بگذارد. این برچسبها از متن انگلیسی برنامهها آمده است. اگر زبان برنامه را فارسی گذاشتهاید، در تنظیمات دنبال کلمه Fragment یا فرگمنت بگردید.
دو محدودیت را بدانید. اول، فرگمنت فقط نام را پنهان میکند. اگر خود IP سرور مسدود شده باشد، تقسیم ClientHello کمکی نمیکند، چون فیلتر برای تشخیص اتصال به نام نیازی ندارد. دوم، مستندات خودش میگوید «در برخی موارد». یعنی فرگمنت ابزاری برای یک نوع خاص از فیلتر است و برای هر اتصالی که وصل نمیشود راه حل نیست.
v2ray tun: حالت TUN یا برنامه v2RayTun؟
کسی که «v2ray tun» جستجو میکند معمولا یکی از دو چیز را میخواهد.
حالت TUN. TUN یک رابط شبکه مجازی است. مستندات Xray ورودی TUN را اینطور توضیح میدهد: «یک رابط TUN میسازد. ترافیکی که به این رابط فرستاده شود توسط Xray پردازش میشود.» این ورودی در ویندوز، لینوکس، macOS و FreeBSD پشتیبانی میشود. در اندروید و iOS، Xray بهتنهایی نمیتواند رابط TUN بسازد، و یک برنامه باید آن را بسازد و به Xray بدهد. v2rayNG دقیقا همین کار را در حالت «VPN» میکند. حالت دیگرش «Proxy only» است که رابط TUN نمیسازد، پس فقط برنامههایی که خودشان تنظیمات پراکسی را رعایت میکنند از آن رد میشوند. v2rayNG گزینهای به نام «Use Hev TUN» هم دارد. طبق توضیح خود برنامه، با روشن بودن آن، TUN از hev-socks5-tunnel استفاده میکند و در غیر این صورت از xray-core. در v2rayN گزینه «Enable Tun» است، با بخش «Tun Mode settings». گزینه «Legacy TUN Protect» در v2rayN تعیین میکند که TUN از sing-box ساخته شود یا از Xray.
برنامه v2RayTun. در فروشگاههای اپ برنامهای با نام v2RayTun هست. این یک برنامه جداست، بخشی از v2rayNG نیست، و جز شباهت نام ربطی به حالت TUN ندارد. ما ناشر و جزئیات آن را از منبع اصلی تایید نکردهایم. پیش از نصب، نام ناشر و مجوزهایی را که میخواهد در صفحه همان فروشگاه خودتان ببینید.
چرا کانفیگی که قبلا کار میکرد حالا خطا میدهد؟
بیشتر وقتها دلیل این است که سرور فیلتر شده یا فروشنده آن را عوض کرده است، و راه حلش بهروز کردن ساب است. ولی دو دلیل دیگر هم هست که به خود کانفیگ و برنامه شما برمیگردد.
گزینه allowInsecure. این گزینه به برنامه اجازه میداد بدون بررسی گواهی TLS سرور وصل شود. Xray در نسخه v26.2.6 (منتشرشده در ۶ فوریه ۲۰۲۶) این گزینه را حذف کرد. یادداشت انتشار همان نسخه میگوید برای اینکه فروشندهها فرصت مهاجرت داشته باشند، allowInsecure از ساعت ۰۰:۰۰ به وقت UTC روز ۱ ژوئن ۲۰۲۶ خودکار غیرفعال میشود. جایگزینها pinnedPeerCertSha256 (به اختصار pcs) و verifyPeerCertByName (به اختصار vcn) هستند. در گزارشهایی که در مخزن Xray ثبت شده، پیغام هنگام شروع به کار این است:
The feature "allowInsecure" has been removed and migrated to "pinnedPeerCertSha256".اگر کانفیگ یا ساب شما هنوز allowInsecure دارد، با برنامهای که هسته تازه Xray دارد معتبر شناخته نمیشود. راه درست برگشتن به برنامه قدیمی نیست. فروشنده باید کانفیگ را با pcs یا vcn بهروز کند. این گزینه به یک دلیل اهمیت دارد: بدون بررسی گواهی، هر کسی در مسیر میتواند خودش را به جای سرور جا بزند. اگر میخواهید بدانید اعتماد به گواهیها روی یک سیستم لینوکسی از کجا میآید، اضافه کردن CA خودتان به فهرست گواهیهای مورد اعتماد اوبونتو همین سازوکار را از سمت سرور نشان میدهد.
ساعت دستگاه. اگر فقط کانفیگهای VMess وصل نمیشوند، ساعت گوشی یا کامپیوتر را ببینید. VMess فقط وقتی کار میکند که ساعت دستگاه حداکثر ۱۲۰ ثانیه با UTC فاصله داشته باشد. تنظیم خودکار ساعت را روشن کنید و دوباره امتحان کنید. منطقه زمانی مهم نیست، چون مقایسه با زمان UTC انجام میشود. چیزی که مهم است درست بودن خود ساعت است.
پرسشهای رایج (FAQ)
آیا V2Ray یک VPN است؟
V2Ray یک هسته پراکسی از Project V است و سرویس VPN یا شرکت فروشنده نیست. WireGuard و OpenVPN بستههای شبکه را از یک رابط تونل حمل میکنند، ولی هسته V2Ray یا Xray اتصالهای برنامهها را با پروتکلهایی مثل VLESS یا Trojan به یک سرور میبرد. حالت «VPN» در v2rayNG فقط از رابط VPN اندروید استفاده میکند تا ترافیک کل گوشی را به همان پراکسی بدهد.
آیا کسی که کانفیگ را به من داده میتواند ترافیکم را ببیند؟
سرور v2ray از طرف شما به سایتها وصل میشود، پس اپراتور آن میتواند ببیند به کدام نشانیها وصل میشوید و چه حجمی جابهجا میکنید. محتوای سایتهایی که با HTTPS باز میشوند برای او رمزشده میماند. در کانفیگهای «تانل» یک سرور واسط هم در مسیر است، که اغلب داخل ایران است و حداقل IP شما و حجم ترافیک را میبیند.
چرا کانفیگ VMess وصل نمیشود ولی VLESS وصل میشود؟
VMess به ساعت سیستم وابسته است و ساعت دستگاه باید حداکثر ۱۲۰ ثانیه با زمان UTC فاصله داشته باشد. اگر ساعت گوشی دستی تنظیم شده و چند دقیقه اختلاف دارد، VMess رد میشود. تنظیم خودکار تاریخ و ساعت را روشن کنید و دوباره وصل شوید.
v2rayNG از Xray استفاده میکند یا V2Ray؟
طبق README، v2rayNG یک کلاینت V2Ray برای اندروید است که از هسته Xray و هسته v2fly پشتیبانی میکند، و یادداشتهای انتشارش نسخه Xray-core همراه هر نسخه را نام میبرند. Xray-core یک انشعاب از v2fly-core است که در نوامبر ۲۰۲۰ جدا شد و از آن زمان جداگانه توسعه پیدا میکند.
فرگمنت را روشن کنم یا نه؟
فرگمنت پیام ClientHello را تکهتکه میکند تا فیلتری که نام سایت (SNI) را در یک بسته جستجو میکند آن را پیدا نکند. اگر IP سرور مسدود شده باشد کمکی نمیکند، و مستندات Xray هم میگوید فقط «در برخی موارد» اثر دارد. در v2rayNG آن را در «Fragment Settings» با گزینه «Enable Fragment» پیدا میکنید، و در v2rayN با گزینه «Enable fragment».